Pamięć wszystkich słów. Opowieści z meekhańskiego pogranicza

Pukanie do drzwi było ciche, nieśmiałe, jakby jakiś gryzoń próbował wydrapać sobie drogę do środka. Otworzyła z talherem w dłoni, choć domyślała się, kto puka.

Był blady, oczy zapadły mu się w głąb czaszki, a skóra niezdrowo połyskiwała potem. Oddychał płytko i chwiał się na nogach, ale gdy jeden z towarzyszących mu sług złapał go za ramię, odtrącił go niecierpliwym, gniewnym gestem.

Po raz pierwszy widziała w Laweneresie taki gniew. Dziki, podszyty obłędem.

Wprowadziła go do środka, zamykając sługom drzwi przed nosem, i siłą posadziła go przy stole. Nie mówił nic, sięgnął tylko ręką przed siebie, wymacał znajomy kształt kryształowej karafki i przykleił ją do ust.

Pił łapczywie, szybko, przechylając naczynie tak, aż wino pociekło mu na pierś.

Rozkaszlał się, pryskając złotym napojem na stół.

Dotknęła jego dłoni. Był rozpalony, tak jak wtedy, gdy wjechali do miasta i po raz pierwszy odwiedził Oko. Wszelkie głupie wymówki z powodu tego, że dawno jej nie odwiedzał, wydały jej się nagle żałosne i nieistotne. Bez słowa podprowadziła go do wanny, ściągnęła lepiące się od potu i wina ubranie i pomogła wejść do środka.

Nie poskarżył się, mimo że woda już dawno wystygła.

– Zawsze tak jest? – spytała, mocząc gąbkę i obmywając mu twarz.

– Nie. – Oblizał wargi, przełknął ślinę. – Nie tak jak teraz. Zawsze jest żar, płomień, uczucie… jakbyś stał u stóp olbrzyma, który spogląda… gdzieś przez siebie. Wie o tobie, ale nie jesteś ważny.

Przymknął oczy, mleczne źrenice przysłonięte ciemnymi powiekami. Pierwszy raz zwróciła uwagę, jakie ma długie, dziewczęce rzęsy.

– Dziś… On opuścił wzrok w dół. Prosto na mnie… W moje o… oczy. Jego spojrzenie… Mój brat… sześć lat temu Oko też oszalało, pojechał, ledwo wyszedł… Mówił o… strachu, wiesz, strachu Nieśmiertelnego. Zrobił później wiele rzeczy, ale nigdy więcej nie chciał o tym rozmawiać.

Laweneres zakaszlał nagle, długo, lepko, aż Deana usłyszała, jak coś odrywa mu się w środku. Wypluł wreszcie na dłoń gęstą flegmę w kolorze startej cegły.

– Mało książęce zachowanie, prawda? – Wytarł dłoń o krawędź wanny. – Sameres mówił, że jak Oko cię wzywa, to jesteś trochę tu, a trochę tam, w Królestwie Agara. Opowiadał o czerwonej równinie i wietrze pędzącym tumany czerwonego pyłu. Pan Ognia nie ma siedziby przyjaznej ludziom. Nie widziałem tego… – Wykrzywił się gorzko. – Za to czułem… wiatr… zmieszanie i lęk… Lęk boga.

Ostatnie słowa bardziej wyczytała z ruchu jego warg, niż usłyszała.

– Będzie dobrze.

– Może. Kilka lat temu… Agar też był niespokojny, a nic wielkiego się nie stało. Może masz rację.

Dotknęła jego czoła. Wewnętrzny płomień, który zdawał się trawić księcia, przygasł.

– Wyjdź z wody, jest chłodna.

Po raz pierwszy widziała go nago. Pamiętała tamtą noc, dłonie rzeźbiące w ciemności zarys szczupłego, umięśnionego ciała, ale czuć a widzieć to zupełnie różne sprawy. Laweneres wytarł się i żeby nie wkładać przepoconych rzeczy, owinął prześcieradłem.

– Mogę zostać?

– To duże łoże.

Zgasiła świece i wślizgnęła się za jego plecy.

– Nie chcę nim być – wyszeptał.

– Nie rozumiem.

– Nie będę dobrym księciem w czasie, w którym nawet Nieśmiertelni odczuwają strach.

– A w innym byłbyś?

Zmilczał pytanie.

– Boję się.

– Wiem.

– Noszę maski w dzień i w nocy, Dziecię Ognia, książę Białego Konoweryn, potomek Wybrańców, pierwszy w Świątyni Ognia. A każda z nich jest ciaśniejsza, mniej dopasowana, bardziej dławi oddech. Oddychałem pełną piersią tylko…

Położyła mu palec na ustach.

– Za dużo gadasz. – Pocałowała go w kark. – Ja też tęsknię do tej jaskini. I do ślepego tłumacza.