Ucieczka z Festung Breslau

Jeep, który wiózł Holmesa, tuż przed Freiheitsbriicke skręcił w prawo, wprost na monstrualne lotnisko w środku miasta. Jeep Schielkego natomiast w lewo, bezpośrednio na most. Swąd, który ogarnął ich po drugiej stronie rzeki, był wręcz nieprawdopodobny. Spalenizna, zgnilizna, resztki rozkładającej się żywności i ludzkich ciał. Woń niemożliwa do opisania. Ilość owadów i insektów żerujących wokół była taka, że koła samochodu znaczyły swój ślad czarnymi koleinami w ohydnej brei. Z powodu komarów Schielke nacisnął głębiej na głowę robotniczą czapkę i postawił kołnierz. Do ust przytknął chusteczkę, usiłując głęboko nie oddychać.

Centrum, a właściwie jego straszliwe resztki, przedstawiały potworny widok. W ruinach wokół szalały pożary, zasnuwając dymami szczegóły posępnego krajobrazu końca świata. Wszędzie poustawiane były setki najróżniejszych pojazdów. Chłopskie wozy, eleganckie dorożki, zdezelowane ciężarówki, samochody osobowe ciągnięte przez konie, wojskowe transportery najróżniejszych armii, karawany, platformy na kołach były zajmowane przez żołnierzy Armii Czerwonej w różnym stanie trzeźwości i w różnych fazach nasycenia zbieranymi wokół dobrami materialnymi. Kakofonia dźwięków wydobywająca się z najprzeróżniejszych głośników, od zwykłych gramofonów do potężnych przewoźnych stacji propagandowych, walczyła z odgłosami imprez odbywających się w niezniszczonych jeszcze lokalach. Patrole zorganizowane były jednak wzorowo. Nieliczni cywile mieli się na baczności.

Upiorna droga trwała bardzo długo. Jeep musiał kluczyć i lawirować wokół gruzowisk, żeby znaleźć choć kawałek dobrej nawierzchni. Wreszcie, po jakichś dwóch godzinach zaparkował na chodniku pod domem handlowym Dyckhoffa. Ta sama droga w czasach pokoju, odbyta na piechotę, trwałaby niecałe pół godziny. Wysiadając, Schielke zerknął do góry. O dziwo, budynek zaprojektowany przed Mendelsohna nie był zniszczony, na górnych piętrach przetrwały nawet szyby. Kapitan uśmiechnął się w duchu. Napis „Dyckhoff” już zerwano, ale nowoczesna budowla wyglądała jednak zaskakująco dobrze.

Bocznymi schodami zaprowadzono go na najwyższe piętro, gdzie dostał malutki pokój z biurkiem, krzesłem i ogromną kanapą. „Dostał” było najwłaściwszym określeniem, wnętrze bowiem nie przypominało więziennej celi. W oknie nie było krat, a jedynie cieniutka, papierowa roleta. Nie podnosił jej, bo i po co. Nie było na co patrzeć po tamtej stronie, a upał doskwierał coraz bardziej. Na szczęście na biurku ktoś zostawił dwie butelki wody mineralnej, paczkę wojskowych sucharów i słoik dżemu. Nie było najgorzej, ocenił. Wnętrze nie przypominało znanych z opisów pokoi gościnnych osławionego hotelu łubiankowskiego w Moskwie. Kiedy został sam, Schielke ocenił własne zasoby. Półtorej paczki amerykańskich papierosów, benzynowa zapalniczka, pudełko angielskich miętowych cukierków, przeciwsłoneczne okulary i chustka. Wyjął ze skarpetki tak ważny w tej sytuacji zegarek i usiadł na wygodnej kanapie. Nie, nie, zdecydowanie nie mógł narzekać. NKWD pokazało się w wydaniu luksusowym.