De Grote Jacht

Ze heeft gelijk. Je weet niet zeker of het Fajin is. Het zou niet zo mooi zijn als ze Hurin een verkeerd spoor lieten volgen en dan ontdekt zouden worden door Fajins echte Duistervrienden. ‘Ik ga alleen,’ zei hij, ‘Hurin en Loial zorgen hier voor je veiligheid.’ Lachend kwam Selene op hem af, zo sierlijk dat ze bijna leek te dansen. Maanschaduwen tekenden geheimzinnige sluiers op haar gezicht toen ze naar hem opkeek en het mysterie maakte haar zelfs nog mooier. ‘Ik kan heel goed voor mezelf zorgen tot je weer terug bent om me te beschermen. Neem de alantin mee.’

‘Ze heeft gelijk, Rhand,’ zei Loial terwijl hij opstond. ‘Ik zie beter in het maanlicht dan jij. Met mijn ogen hoeven we misschien niet zo dicht bij hen te komen.’

‘Goed dan.’ Rhand beende naar zijn zwaard en gespte hem om. Hij liet de boog en de pijlen liggen. In het donker had een boog weinig nut en hij wilde alleen kijken, niet vechten. ‘Hurin, laat me zien waar dat kampvuur is.’

De snuiver klauterde voor hem uit, de rots op die als een enorme duim uit de berg stak. Het vuur was maar een puntje, hij zag het de eerste keer niet eens toen Hurin het aanwees. Wie dat had aangelegd, wilde niet dat het werd gezien. Hij onthield de plek. Tegen de tijd dat ze in het kamp terugkwamen, had Loial zijn eigen paard en Rood gezadeld. Toen Rhand op de rug van de vos zat, pakte Selene zijn hand. ‘Denk aan de roem,’ zei ze zachtjes. ‘Denk eraan.’ Het hemd leek haar beter te staan dan hij zich herinnerde; het voegde zich naar haar vormen.

Hij haalde diep adem en trok zijn hand weg. ‘Hurin, je staat met je leven borg voor haar veiligheid. Loial?’ Hij schopte Rood zachtjes in de flanken. Het grote ros van de Ogier stapte achter hem aan. Ze deden geen poging het snel te doen. De nacht lag over de berghellingen en de maan wierp schaduwen die het zoeken van een pad bemoeilijkten. Rhand kon het kampvuur niet meer zien. Het was ongetwijfeld beter verborgen voor ogen op dezelfde hoogte, maar hij had de juiste plek goed in zijn hoofd. Voor iemand die in het dichte groen van het Westwoud had leren jagen, zou het niet moeilijk zijn het vuur te vinden. En wat dan? Hij zag het gezicht van Selene voor zich. Ik zal zo trots zijn als ik naast de man met de Hoorn kan staan. ‘Loial,’ zei hij opeens en probeerde zijn gedachten te ordenen. ‘Wat betekent dat alantin zoals ze jou noemt?’

‘Het is de Oude Spraak, Rhand.’ Het paard zocht zich onzeker een pad, maar de Ogier leidde even zeker als bij daglicht. ‘Het betekent Broeder en het is een afkorting van tia avende alantin. Broeder van de Boom. Boombroeder. Het is een zeer vormelijke aanspreektitel, maar ja, ik heb gehoord dat de Cairhienin heel formeel zijn. De adellijke Huizen tenminste. De gewone mensen die ik heb gesproken, gaven niets om de juiste vormen.’

Rhand dacht diep na. Een schaapherder zou niet echt goed ontvangen worden bij zo’n aanzienlijk Huis met al zijn omgangsvormen. Licht, Mart heeft gelijk. Je bent gek en hebt het ook nog hoog in de bol. Maar als ik kón trouwen...

Hij wilde er niet verder aan denken en voor hij het besefte, had de leegte zich in hem gevormd, waardoor zijn gedachten ver weg waren en bij een ander leken te horen. Saidin glansde en lokte hem. Hij perste zijn tanden op elkaar en negeerde het. Het was net of hij een gloeiend kooltje in zijn hoofd negeerde, maar hij kon het tenminste op afstand houden. Nog net. Hij wilde de leegte loslaten, maar bedacht toen dat de Duistervrienden zich vlakbij bevonden in het nachtelijk duister. Plus de Trolloks. Hij had de leegte, de onbehaaglijke stilte van de leegte nodig. Ik hoef het licht niet aan te raken. Dat hoeft niet.

Een tijd later trok hij de teugels aan. Ze stonden aan de voet van een heuvel en de ver van elkaar staande bomen op de helling staken zwart af tegen de nacht. ‘Ik denk dat we er nu dichtbij zijn,’ zei hij zachtjes. ‘Het is beter als we te voet verder gaan.’ Hij gleed uit het zadel en bond de teugels van de vos aan een tak.

‘Is alles in orde?’ fluisterde Loial, die afsteeg. ‘Je stem klinkt gek.’

‘Niets aan de hand.’ Zijn stem klonk gespannen, besefte hij. Strak. Saidin wenkte hem, nee! ‘Voorzichtig! Ik weet niet zeker hoe ver het nog is, maar dat kampvuur moet ergens voor ons liggen. Boven op de heuvel, denk ik.’ De Ogier knikte.

Rhand sloop langzaam van boom naar boom, zette iedere voet voorzichtig neer en hield zijn zwaard stevig vast, zodat het niet tegen een stam sloeg. Hij was dankbaar dat er geen struiken stonden. Rhand zag alleen de grote schaduw van Loial, die hem volgde. Alles was gehuld in de schaduwen van maan en duisternis. Opeens speelde het maanlicht over de zwarte vormen voor hen en hij verstijfde, terwijl hij de ruwe bast van een iederbladboom aanraakte. Vage hoopjes op de grond werden in dekens gehulde mensen. Op enige afstand zag hij een tweede groepje van grotere vormen. Slapende Trolloks. Ze hadden het vuur gedoofd. In de maneschijn glansde iets van goud en zilver; het stond op de grond, midden tussen de twee groepen. Het maanlicht leek sterker te worden. Een moment zag hij alles heel duidelijk. Dicht bij die glimmende kist zag hij de gestalte van een slapende man, maar zijn ogen werden naar iets anders getrokken. De kist. De Hoorn. Met iets erop. In het maanlicht flitste een puntje rood. De dolk! Waarom zou Fajin de dolk...? Loials enorme hand sloot zich om Rhands mond en over een groot deel van zijn gezicht. Rhand draaide zich om en keek de Ogier aan. Loial wees naar rechts, langzaam, alsof de beweging kon opvallen. Aanvankelijk zag Rhand niets, maar toen bewoog er een schaduw op nog geen tien pas afstand. Een grote, lompe gestalte, met een snuit. De adem bleef Rhand in de keel steken. Een Trollok. En hij hield zijn snuit snuivend omhoog. Sommige Trolloks gingen op de geur af.