Zaginiona Ewangelia

Profesor Deichhardt spojrzał na Helderinga.

– Czy panna Monti została skontrolowana?

– Tak – odparł inspektor. – Mamy do niej pełne zaufanie, tak jak do wszystkich wymienionych osób.

– No i jeszcze ja – rzekł lekkim tonem Randall. – Ale ja jestem autorem notatki.

Deichhardt odchrząknął.

– Dwadzieścia jeden osób, nie licząc panny Cook – powiedział. – Tylko one poznały treść tajnej notatki. Sami najbardziej zaufani ludzie. Nie wiem, co o tym sądzić.

– Ale o czym? – był ciekaw Randall, nieco już zniecierpliwiony. Deichhardt zabębnił palcami po stole.

– O tym, panie Randall, że dokładnie trzy godziny po rozesłaniu przez pana tajnej notatki jej treść była już znana pewnemu pastorowi, który sam siebie nazywa dominus, niejakiemu Maertinowi de Vroome, przywódcy RROC, Radykalnego Ruchu Odnowy Chrześcijaństwa i naszemu wrogowi.

Randall był kompletnie zaskoczony.

– De Vroome zdobył naszą notatkę? – zapytał, wciąż jeszcze nie dowierzając.

– Nie inaczej – rzucił niemiecki wydawca.

– Ale to niemożliwe!

– Może i niemożliwe, ale zdobył ją i tyle – rzekł Wheeler. – De Vroome wie teraz gdzie, jak i kiedy chcemy ogłosić naszą wielką sensację.

– A skąd my wiemy, że on wie? – dopytywał się Randall.

– Stąd – odpowiedział Deichhardt – że tak samo jak de Vroome znalazł drogę do zespołu Drugiego Zmartwychwstania, nam również udało się niedawno umieścić wtyczkę w jego otoczeniu. Nasz informator udaje…

Inspektor Heldering uniósł się z krzesła, grożąc mu palcem.

– Ostrożnie, profesorze, ostrożnie. Deichhardt skinął głową.

– W istocie, szczegóły nie są dla pana istotne – mówił dalej do Randalla. – W każdym razie mamy w RROC kogoś, kto zadzwonił do mnie parę godzin temu i podyktował treść informacji, którą z kolei de Vroome przekazał swoim współpracownikom. Chce pan przeczytać? Proszę bardzo.

Randall wziął od niego kartkę z tekstem i uważnie go przeczytał.

Drogi Bracie!

Informuję Cię poufnie, że syndykat ortodoksów zamierza zapowiedzieć nową Biblię 12 lipca w sali tronowej Pałacu Królewskiego w Amsterdamie i ma to być transmitowane na cały świat przez satelitę Intelsat. Przygotowania są w toku. Wkrótce powiadomimy Cię o naszym spotkaniu. Do tego czasu powinniśmy zdobyć egzemplarz tej Biblii. Omówimy wówczas treść naszego oświadczenia, które przekażemy światowym mediom na dwa dni przed konferencją prasową ortodoksów. Musimy nie tylko stępić ostrze ich propagandy, lecz zniszczyć ich i uciszyć już na zawsze.

W imię Ojca, Syna i przyszłości naszej Wiary.

Dominus Maertin de Vroome

Randall drżącą ręką oddał kartkę Deichhardtowi.

– Jak on się dowiedział? – zapytał jakby sam siebie.

– Oto jest pytanie – rzekł profesor.

– A co my zamierzamy z tym zrobić? – chciał wiedzieć Randall.

– To też jest właściwe pytanie – zauważył niemiecki wydawca. – Zdecydowaliśmy już o naszym pierwszym kroku. Ponieważ de Vroome zna datę naszego wystąpienia, postanowiliśmy zmienić termin na wcześniejszy, który do ostatniej chwili będzie znany tylko osobom w tym pokoju i kilku innym, na przykład Hennigowi. Konferencja prasowa odbędzie się nie w piątek dwunastego lipca, lecz w poniedziałek ósmego, cztery dni wcześniej. Zapewne uda się panu przesunąć termin rezerwacji sali tronowej i czasu na Intelsacie.

Randall poruszył się niespokojnie na krześle.

– Z tym nie powinno być problemu – odrzekł. – Ale martwi mnie co innego, mianowicie brak czasu. Mojemu zespołowi zostają w tej sytuacji tylko dwa tygodnie i trzy dni na przygotowanie kampanii promocyjnej o największym zasięgu we współczesnym świecie. Nie wiem, czy się ze wszystkim uporamy.

– Człowiek wierzący poradzi sobie ze wszystkim – odezwał się signor Gayda. – Wiara przenosi góry.

– Niewierzącemu natomiast – wtrącił monsieur Fontaine – odpowiednia zachęta finansowa może zastąpić wiarę.

– Ani ja, ani moi ludzie nie potrzebujemy żadnej zachęty – odparł Randall z irytacją. – Potrzebujemy tylko tego, czego nam właśnie brakuje, czasu. No dobrze – wzruszył ramionami – niech będzie dwa i pół tygodnia.

– Doskonale – rzekł Deichhardt. – Przesuwamy termin nie tylko po to, żeby wymanewrować de Vroome'a. Chcemy także skrócić czas, w którym coś jeszcze mogłoby pójść źle. Nie wiemy, czy nie będzie kolejnego przecieku. Powiadomiliśmy już Henniga w Moguncji o zmianie i o tym, że musimy dostać wcześniej kilka gotowych egzemplarzy Biblii. Przyśle je niebawem, żeby i pańscy ludzie mogli przeczytać Petroniusza i Jakuba. Jednakże czyniąc to, wystawiamy się na poważne niebezpieczeństwo. Czytał pan informację de Vroome'a do jego popleczników. Obiecuje im, że zdobędzie Międzynarodowy Nowy Testament, zanim zaczniemy go rozpowszechniać. W jego tonie brzmi arogancka pewność siebie. Zapewne liczy na to, że ten sam zdrajca, który przekazał mu pańską notatkę, wkrótce dostarczy mu naszą Księgę nad Księgami. I kolejne pytania: Jak de Vroome zdobył notatkę? Jak chce nam wykraść Biblię? Krótko mówiąc, kto jest zdrajcą w naszych szeregach?