Światło się mroczy [Dying of the Light - pl]

Rozdział 14

W puszczy panowała cisza, mącona jedynie głośnym oddechem Vikary’ego oraz cichymi odgłosami biegających drzewnych upiorów.

Dirk podszedł do Janacka i przetoczył go na plecy. Do zwłok przylegały kawałki mchu, które wchłaniały krew niczym gąbka. Drzewne upiory rozerwały mu gardło i głowa trupa przetoczyła się obrzydliwie na bok. Grube ubranie nie zapewniło mu ochrony. Przegryzły się przez nie wszędzie, zamieniając kameleonową tkaninę w wilgotne, czerwone strzępy. Nogi Kavalara, nadal połączone z bezużytecznym srebrnym kwadratem metalowego ślizgu, połamały się podczas upadku. Z obu łydek sterczały wyszczerbione fragmenty kości: niemal symetryczne wieloodłamowe złamania. Najgorzej wyglądała ogryziona twarz. Prawego oka nie było, a oczodół wypełniała krew, skapująca powoli po policzku na ziemię.

Nie mogli już nic zrobić. Dirk patrzył bezradnie na zwłoki. Wsunął ukradkiem dłoń do kieszeni podartej kurtki Janacka, wyjął świecik, schował go w zaciśniętej pięści i ponownie spojrzał na Vikary’ego.

— Powiedziałeś…

— Że nigdy bym do niego nie strzelił — dokończył Vikary. — Wiem, co powiedziałem, Dirku t’Larien. I wiem, co uczyniłem. — Formułował słowa powoli. Każde wypadało z jego ust niczym kawał ołowiu. — Nie chciałem tego. Zapewniam cię. Próbowałem go tylko powstrzymać, strącić ślizg. Spadł w gniazdo drzewnych upiorów. Gniazdo drzewnych upiorów.

Dirk zacisnął mocno pięść na świeciku. Nie powiedział nic. Vikary zadrżał. Jego głos nagle ożywił się, pojawiła się w nim nuta szaleństwa.

— On na mnie polował. Arkin Ruark ostrzegł mnie, kiedy rozmawiałem z nim przez ekran w Larteynie. Mówił, że Garse przyłączył się do Braithów, przysiągł, że mnie zabije. Nie uwierzyłem mu. — Zadrżał jeszcze raz. — Nie uwierzyłem mu! Ale to była prawda. Ścigał mnie, polował razem z nimi, tak jak powiedział Ruark. Ruark… nie ma go ze mną… nie… zamiast niego przyszli Braithowie. Nie wiem, czy on… Ruark… być może go zabili. Nie wiem tego.

Sprawiał wrażenie zmęczonego i zdezorientowanego.

— Musiałem powstrzymać Garse’a, t’Larien. On wiedział o jaskini. Musiałem myśleć o Gwen. Ruark powiedział, że Garse w swym szaleństwie poprzysiągł oddać ją Lorimaarowi, a ja nazwałem go kłamcą, ale potem zobaczyłem Garse’a tuż za sobą. Gwen jest moją betheyn, a ty jesteś korarielem. Jestem za was odpowiedzialny. Musiałem ocalić życie. Rozumiesz? Nie chciałem tego zrobić. Pobiegłem do niego, wypaliłem sobie drogę… ale larwy z gniazda już go oblazły, białe paskudztwa, i dorosłe osobniki też… spaliłem je, spaliłem i wyniosłem go na zewnątrz.

Ciałem Vikary’ego wstrząsnęło suche łkanie. Łzy nie popłynęły, nie pozwolił im na to.

— Spójrz. Nosił puste żelazo. Polował na mnie. Kochałem go, a on na mnie polował!

Świecik w dłoni Dirka zaczął go palić. Mężczyzna spojrzał raz jeszcze na Garse’a Janacka, którego ubiór przybrał kolor krzepnącej krwi i butwiejącego mchu. Potem przeniósł wzrok na Jaana Vikary’ego, który stał obok niego, bliski załamania. Twarz miał pobladłą, a jego potężne ramiona drżały. Jeśli nada się czemuś imię, pomyślał Dirk. Musiał teraz znaleźć imię dla Jaantony’ego high-Ironjade’a.

Wsunął zaciśniętą w pięść dłoń do ciemnej kieszeni.

— Nie miałeś innego wyjścia — skłamał. — Zabiłby cię, a potem również Gwen. Tak powiedział. Cieszę się, że Arkin zdążył cię ostrzec.

Wydawało się, że te słowa uspokoiły Vikary’ego, który kiwnął głową bez słowa.

— Kiedy nie wróciłeś na czas, poleciałem cię szukać — ciągnął Dirk. — Gwen była zaniepokojona. Chciałem ci pomóc. Garse mnie złapał, zabrał mi broń i oddał mnie Lorimaarowi oraz Pyrowi. Powiedział, że jestem darem krwi.

— Darem krwi — powtórzył Vikary. — On oszalał, t’Larien. To prawda. Garse Ironjade Janacek nie był taki. Nie był Braithem, nie zwykł ofiarowywać darów krwi. Musisz w to uwierzyć.

— Tak — zgodził się Dirk. — Popadł w obłęd. Masz rację. Można to było poznać po tym, jak mówił. Tak.