Światło się mroczy [Dying of the Light - pl]

Dirk leciał przez całą noc, trzymając się kilka metrów nad wierzchołkami drzew. Od czasu do czasu sprawdzał kompas i zerkał na gwiazdy. Nie było ich zbyt wiele. Las w dole ciągnął się bez końca, czarny i tajemniczy. Nie widział w nim żadnych ogni ani świateł, które mąciłyby ciemność. Niekiedy wydawało mu się, że stoi nieruchomo. Przypominało mu to jego poprzedni lot na powietrznym ślizgu przez porzucone tunele kolei podziemnej Worlornu.

Wiatr towarzyszył mu przez cały czas. Dął z tyłu, popychając go naprzód, i Dirk z radością przyjmował tę pomoc. Jego powiewy szarpały zwisającymi mu między nogami połami szynela, targały długie włosy, które raz po raz opadały mu na oczy. Dirk słyszał też, jak porusza drzewami w dole. Te bardziej giętkie pochylały się z szelestem, a silniejsze trzęsły się, targane zimnymi, gwałtownymi dłońmi, aż spadały z nich ostatnie liście. Tylko dławce wydawały się odporne, ale było ich tu mnóstwo. Wiatr zawodził wysoko i przeraźliwie, przedzierając się między ich splątanymi gałęziami. Ów dźwięk pasował do tego miejsca. Dirk wiedział, że to jest wiatr Kryne Lamiya, zrodzony wewnątrz gór i sterowany przez mroczniackie kontrolery pogody, które kierowały go ku miejscu przeznaczenia — tam, gdzie czekały białe wieże, wyciągające ku niemu zastygłe w bezruchu dłonie.

Słyszał też inne dźwięki: nagłe ruchy w lesie w dole, pohukiwania nocnych drapieżców, szum małej, wąskiej rzeczułki, łoskot bystrz. Kilkakrotnie uszu Dirka dobiegło wysokie, piskliwe skrzeczenie drzewnych upiorów. Widział też ich małe postacie przebiegające z gałęzi na gałąź. Jego oczy i uszy stały się dziwnie wrażliwe. Gdy przelatywał nad dużym jeziorem, usłyszał jakieś pluskające się w wodzie stworzenie, a potem nawet kilka. W oddali, gdzieś na brzegu, nocną ciszę zmąciło krótkie, przeraźliwe trąbienie. Za plecami Dirka odpowiedziało mu wyzwanie: długi, jękliwy zew banshee.

Ten dźwięk przeszył go dreszczem, gdy usłyszał go po raz pierwszy, ale ów strach minął. Kiedy był nagi w lesie, banshee wydawało się straszliwą groźbą, wcieloną śmiercią na skrzydłach. Teraz miał karabin i pistolet, nie musiał więc już się obawiać tego stworzenia. Pomyślał, że w gruncie rzeczy może ono być nawet jego sojusznikiem. Raz już uratowało mu życie. Być może zrobi to po raz drugi.

Gdy banshee znowu wydało z siebie swój przerażający zew — nadal było za nim, ale wznosiło się w górę — Dirk uśmiechnął się tylko. Zwiększył wysokość, chcąc trzymać się wyżej niż bestia, i zatoczył powoli krąg, starając się ją wypatrzyć. Wciąż jednak dzieliła ją od niego znaczna odległość, a do tego banshee było czarne, jak jego kameleonowy strój. Zauważył tylko niewyraźny ruch na tle lasu. Mogły to być po prostu gałęzie, poruszające się na wietrze.

Nie zniżając lotu, raz jeszcze spojrzał na kompas i zatoczył krąg, ponownie kierując się ku Kryne Lamiya. Jeszcze dwukrotnie wydawało mu się, że słyszy krzyczące do niego banshee, ale dźwięk ten był odległy i Dirk nie mógł być tego pewien.