Światło się mroczy [Dying of the Light - pl]

Z początku zabrzmiało to jak obelga, wydawało się jednak, że Kavalarowi chodziło o coś innego. Dirk znieruchomiał na chwilę, by rozważyć jego słowa.

— Jeśli nada się czemuś imię? — zapytał z uśmiechem.

Kavalar kiwnął głową.

— Wysłuchaj mnie uważnie, Dirk, bo nie będę tego powtarzał dwa razy. Pamiętam, jak po raz pierwszy ostrzeżono mnie przed niby-ludźmi, gdy byłem jeszcze chłopcem w Ironjade. Kobieta, eyn-kethi, ty nazwałbyś ją moją matką, choć na moim świecie takie rozróżnienia nie są istotne, ta kobieta opowiedziała mi legendę o nich. Sformułowała to jednak inaczej. Niby-ludzie, przed którymi mnie ostrzegała, nie byli demonami, o jakich usłyszałem później z ust związanych dumą. Mówiła mi, że są oni tylko ludźmi, nie narzędziami obcych, kuzynami zmiennokształtnych i duszopijców. W pewnym sensie byli jednak zmiennokształtni, ponieważ nie mieli prawdziwej postaci. Nie można im było zaufać, albowiem byli ludźmi, którzy zapomnieli o swych kodeksach, ludźmi bez więzów. Nie byli rzeczywiści. Pozory człowieczeństwa pozbawione jego esencji. Rozumiesz? Esencją człowieczeństwa jest nazwa, więź, obietnica. Kryje się wewnątrz, ale my nosimy ją na przedramionach. Tak mi powiedziała. Dlatego właśnie Kavalarzy biorą sobie teynów i wychodzą na zewnątrz tylko parami. Dlatego, że… iluzja może zakrzepnąć w fakt, jeśli zwiąże się ją żelazem.

— To piękna przemowa, Garse — przyznał Dirk, gdy Ironjade skończył. — Ale jaki wpływ wywiera żelazo na duszę niby-człowieka?

Przez twarz Janacka przemknął szybko wyraz gniewu przypominający cień burzowej chmury. Potem Kavalar się uśmiechnął.

— Zapomniałem o twoim kimdissiańskim dowcipie — stwierdził. — Jeszcze jedno, czego nauczyłem się w młodości, to, żeby nigdy nie dyskutować z manipulatorem. — Roześmiał się, wyciągnął rękę i uścisnął mocno dłoń Dirka. — Dość już tego — rzekł. — Nigdy nie będziemy tym samym, ale potrafię stać się przyjacielem, jeśli ty potrafisz zostać kethem.

Dirk wzruszył ramionami, czując dziwny przypływ emocji.

— Zgoda — rzucił.

Garse zdążył już jednak wystartować. Puścił ramię Dirka, dotknął palcem sterownika, który trzymał w dłoni, wzbił się metr w górę i poleciał nad wodą, pochylając się do przodu. Jego lot był szybki i pełen wdzięku. Długie, rude włosy Kavalara lśniły w blasku słońca, a ubranie zdawało się migotać, zmieniając kolory. W połowie drogi przez wartką rzekę odrzucił głowę do tyłu i krzyknął coś do swego towarzysza, lecz szum i łoskot wody zagłuszyły jego słowa i Dirk usłyszał jedynie ton radosnego, krwiożerczego uniesienia.

Zaczekał, aż Janacek przeleci na drugą stronę rzeki. Czuł się zbyt zmęczony, by od razu wzbić się w powietrze. Wolną dłoń wsunął do kieszeni kurtki, by dotknąć szeptoklejnotu. Nie wydawał mu się już taki zimny jak przedtem, a jego obietnice — och, Jenny! — były ledwie słyszalne.

Janacek unosił się już nad żółtymi drzewami, wznosząc się ku szaro-karmazynowemu niebu. Jego postać oddalała się szybko. Znużony Dirk podążył za nim.