Światło się mroczy [Dying of the Light - pl]

W jaskini panowały chłód, cisza i całkowity bezruch. Mijały godziny. Dirk cały czas podążał za słabym, migotliwym blaskiem latarki Jaana Vikary’ego. Światło prowadziło ich przez kręte podziemne galerie, przez pełne ech komnaty, w których ciemność ciągnęła się bez końca, przez wąskie klaustrofobiczne korytarze, gdzie musieli się posuwać na rękach i kolanach. Blask latarki stał się całym wszechświatem. Dirk stracił poczucie czasu i przestrzeni. Nie mieli sobie z Jaanem nic do powiedzenia, nic więc nie mówili. Słychać było tylko drapanie ich butów o pokrytą pyłem skałę oraz, od czasu do czasu, grzmiące echa. Vikary dobrze znał tę jaskinię. Nigdy się nie wahał ani nie gubił drogi. Kuśtykali i czołgali się przez sekretną duszę Worlornu.

I wyszli na zewnątrz na pochyłym zboczu porośniętym dławcami. Noc pełna była ognia i muzyki.

Kryne Lamiya płonęło. Kościane wieże wykrzykiwały druzgoczącą pieśń bólu.

Bladą nekropolię ogarnęły płomienie, jej ulicami wędrowali gorejący wartownicy. Miasto migotało w falach gorąca niczym jakaś niezwykła iluzja, wydawało się niematerialnym, pomarańczowym duchem. Jeden z cienkich wiszących mostów runął nagle w dół. Najpierw rozpadł się jego poczerniały środek. Gdy kamienne fragmenty zwaliły się w pożogę, reszta przęsła podążyła za nimi. Ogień wzniósł się jeszcze wyżej, wyciągając z hukiem ku niebu nienasycone palce. Pobliski budynek kaszlnął głucho i implodował, zapadając się w siebie w wielkim obłoku dymu i ognia.

W odległości trzystu metrów od wzgórza, na którym stali, widać było białe jak kreda wieże-dłonie, nietknięte jeszcze przez pożar, majaczące wysoko nad dławcowym lasem. Rysowały się ostro w straszliwym blasku płomieni i wydawało się, że ruszają się jak żywe istoty, wijące się i wzdychające z bólu.

Dirk usłyszał słabe dźwięki muzyki Lamiyi-Bailis, przebijające się przez huk płomieni. Mroczniacka symfonia została zdekompletowana i zmieniona. Niektóre wieże runęły i w muzyce brakowało nut, przerywały ją chwile niesamowitej ciszy, a buzowanie płomieni tworzyło rytmiczny kontrapunkt do wyć, gwizdów i jęków. Mroczniacki wiatr, dmący nieustannie od gór, by karmić śpiew Syreniego Miasta, rozniecał również potężny pożar, który pożerał Kryne Lamiya, czerniąc jego śmiertelną maskę popiołem i sadzą, a wreszcie miał je uciszyć.

Jaan Vikary zdjął z pleców karabin laserowy. Jego obojętna twarz wyglądała dziwnie, skąpana w blasku wielkiego pożaru.

— Jak…?

— Wilczy wehikuł — wyjaśniła Gwen.

Stała na zboczu kilka metrów poniżej. Spojrzeli na nią bez zaskoczenia. Za jej plecami, w cieniu błękitnego wdowca o opadających gałęziach, który rósł u podstawy wzgórza, Dirk zauważył mały, żółty autolot Ruarka.

— Bretan Braith — stwierdził Vikary.

Gwen podeszła do obu stojących u wejścia do jaskini mężczyzn i kiwnęła głową.

— Tak. Autolot przeleciał kilka razy nad miastem, strzelając z laserów.

— Chell nie żyje — domyślił się Vikary.

— Ale wy żyjecie — odparła Gwen. — Zaczęłam już się zastanawiać…

— Żyjemy — potwierdził. Pozwolił, by laser wypadł mu z bezwładnych palców. — Gwen — powiedział. — Zabiłem własnego teyna.

— Garse’a? — zapytała zdumiona, marszcząc brwi.

— Oddał mnie Braithom — odezwał się pośpiesznie Dirk, spoglądając w oczy Gwen. — I polował na Jaana u boku Lorimaara. Nie było innego wyjścia.