Światło się mroczy [Dying of the Light - pl]

Janackowi trudno było wcisnąć stopy w wąskie buty Gwen. Skrzywił się ze złością i szarpnął mocno, wpychając stopę tam, gdzie nie chciała się zmieścić.

— Kiedy Chell wrócił, wpadł we wściekłość. Nie chciał na to przystać. Nie chciał nawet o tym słuchać. Roseph mówił, że Bretan próbował uspokoić swego teyna, ale nic to nie dało. Stary Chell był Braithem i uważał nowe schronienie Lorimaara za zdradę. Rzucił wyzwanie. Prawdę mówiąc, ranny Lorimaar nie musiał przyjąć wyzwania, ale mimo to się zgodził. Chell był bardzo stary. Jako wyzwany, dokonał pierwszego z czterech wyborów, wyboru liczby. — Janacek wstał i uderzył mocno stopą w śliską skałę, by głębiej wbić ją w but. — Czy muszę ci mówić, że postanowił walczyć w pojedynkę? Gdyby w walce wziął udział nie tylko Chell Pustoręki, lecz również Bretan Braith, sprawy wyglądałyby zupełnie inaczej. Lorimaar, nawet ranny, poradził sobie ze staruszkiem stosunkowo łatwo. To był kwadrat śmierci i miecze. Chell odniósł wiele ran, być może zbyt wiele. Roseph jest przekonany, że staruszek kona w Larteynie. Bretan Braith jest z nim i, co ważniejsze, nadal jest Bretanem Braithem.

Janacek rozłożył ślizg na ziemi.

— Dowiedziałeś się czegoś o Ruarku? — zapytał Dirk.

Kavalar wzruszył ramionami.

— Jest mniej więcej tak, jak podejrzewaliśmy. Ruark połączył się z Lorimaarem high-Braithem przez ekran — nikt nie wie, gdzie przebywa obecnie Kimdissianin — i obiecał, że zdradzi miejsce ukrycia Jaana, jeśli Lorimaar nazwie go korarielem i otoczy swą opieką. Lorimaar zgodził się na to z chęcią. Jaan miał szczęście, że gdy po niego przyszli, siedział w autolocie. Po prostu wystartował i uciekł. Ścigali go i w końcu Raymaar dopadł go tuż za górami, ale to był tylko jeszcze jeden starzec, a nie taki pilot jak Jaan Vikary. — W głosie Janacka zabrzmiała nuta radosnej dumy, jakby był ojcem przechwalającym się osiągnięciami dziecka. — Strącił Braitha, ale jego autolot też został uszkodzony, co zmusiło go do lądowania i ucieczki. Gdy związani dumą Braithu znaleźli miejsce, w którym się rozbił, już go tam nie było. Zmarnowali czas, próbując pomóc Raymaarowi.

Machnął niecierpliwie dłonią.

— Dlaczego zostawiłeś Lorimaara? — zapytał Dirk.

— A jak ci się zdaje? Jaan jest już blisko. Muszę dotrzeć do niego przed nimi. Saanel upierał się, że niżej łatwiej będzie przeprawić się przez rzekę. Wykorzystałem tę okazję, by się z nim nie zgodzić. Lorimaar jest już zbyt zmęczony, żeby być podejrzliwy. Myśli tylko o zabójstwie. Rana nadal go pali, t’Larien! Myślę, że oczyma wyobraźni widzi, jak Jaan Vikary leży w kałuży krwi u jego stóp, i zapomina, kim jest ten, kogo ściga. Dlatego oddaliłem się od nich i skierowałem w górę rzeki. Przez pewien czas obawiałem się, że popełniłem błąd. Niżej rzeczywiście łatwiej jest przejść, zgadza się?

Dirk ponownie kiwnął głową.

— W takim razie to prawda, że twoje przybycie jest szczęśliwym zbiegiem okoliczności — stwierdził z uśmiechem Janacek.

— Będziesz potrzebował więcej szczęścia, żeby znaleźć Jaana — ostrzegł go Dirk. — Braithowie zapewne przeszli już rzekę, a do tego mają psy.

— To mnie zbytnio nie niepokoi — odparł Ironjade. — Jaan ucieka teraz prosto przed siebie, a do tego wiem coś, o czym Lorimaar nie ma pojęcia. Wiem, dokąd Jaan zmierza. Do jaskini, t’Larien! Mojego teyna zawsze fascynowały jaskinie. Kiedy byliśmy chłopcami w Ironjade, często zabierał mnie na podziemne wyprawy. Zobaczyłem dzięki niemu więcej opuszczonych kopalń, niż chciałbym ich w życiu widzieć, a kilkakrotnie zapuściliśmy się też pod stare miasta, nawiedzane przez demony ruiny. — Uśmiechnął się. — A także do zniszczonych schronień, spalonych w dawnych dumnych wojnach domostw, w których po dziś dzień roi się od niespokojnych duchów. Jaan Vikary znał wszystkie podobne miejsca. Prowadził mnie przez nie, bez końca recytując historie, opowieści o Arynie high-Glowstonie, Jamis-Lionie Taalu i kanibalach z Głębokich Kopalń. Jest urodzonym gawędziarzem. Dzięki niemu ci dawni bohaterowie ożywali na nowo, bohaterowie i okropności. Dirk uśmiechnął się mimo woli.

— Bałeś się tych opowieści, Garse?

Ironjade wybuchnął śmiechem.

— Czy się ich bałem? Tak! Byłem przerażony, ale z czasem się do tego przyzwyczaiłem. Obaj byliśmy młodzi, t’Larien. Później, znacznie później, to w jaskiniach pod Wzgórzami Lameraan złożyliśmy sobie przysięgę żelaza i ognia.