Raport “Pelikana” [The Pelican Brief-pl]

Spał cztery godziny, gdy zadzwonił telefon. Na dworze było ciemno, do świtu pozostało jeszcze dobre kilkadziesiąt minut. Spojrzał na aparat. Podniósł słuchawkę po piątym dzwonku.

– Słucham? – zapytał podejrzliwie.

– Czy pan Gray Grantham? – zapytał kobiecy głos.

– Tak. Kto mówi?

– Beverly Morgan. Był pan u mnie wczoraj.

Gray wyskoczył z łóżka i przetarł oczy.

– Tak, tak… Przykro mi, że panią niepokoiliśmy.

– Nic się nie stało. Mój ojciec bywa czasami nadopiekuńczy i często wpada w złość. Po śmierci Curtisa reporterzy nie dawali nam spokoju. Dzwonili z całego kraju. Żądali starych zdjęć męża i nowych zdjęć córki ze mną. Dobijali się o każdej porze. To było okropne i ojciec miał tego dosyć. Zrzucił nawet dwóch pana kolegów z ganku.

– No to miałem szczęście.

– Mam nadzieję, że nie obraził pana. – Głos brzmiał głucho, bezosobowo, choć pani Morgan siliła się na spokój.

– Nie, nie. Proszę się nie martwić.

– Teraz śpi na dole. Możemy spokojnie porozmawiać.

– Nie może pani usnąć?

– Biorę tabletki nasenne i wszystko mi się poprzestawiało. Sypiam za dnia i miotam się nocami. – Była rozbudzona i chciała mówić.

Gray usiadł na łóżku.

– Trudno mi wyobrazić sobie wstrząs, jaki musiała pani przeżyć.

– Z myślą, że nie żyje, oswajałam się kilka dni. Na początku ból był nie do zniesienia. Bardzo cierpiałam. Nie mogłam nawet chodzić… Bolało mnie całe ciało. Nie mogłam uwierzyć w to, co się stało. Do pogrzebu przygotowano mnie jak lalkę, teraz wspominam to jak zły sen… Nie nudzę pana?

– Skądże! Proszę mówić dalej.

– Muszę odstawić tabletki. Sypiam tak długo, że nikogo nie widuję. Mój ojciec pilnuje, żebym miała spokój. Czy pan to nagrywa?

– Nie. Słucham.

– Zamordowano męża przed tygodniem. Tamtego dnia myślałam, że się spóźnia, co zresztą nie byłoby niczym niezwykłym. Zabrali mu portfel, żeby policja nie mogła go zidentyfikować. Oglądałam wiadomości… Powiedzieli, że w centrum zabito młodego prawnika… Wiedziałam… od razu wiedziałam, że to on! Niech mnie pan nie pyta, skąd wiedzieli, że chodzi o prawnika, skoro nie znali jego nazwiska. To wszystko jest bardzo dziwne…

– Dlaczego mąż pracował do późna?

– Wymagano od niego osiemdziesięciu godzin tygodniowo, a nawet więcej. White i Blazevich to prawdziwa rzeźnia; wysysają krew z pracowników przez siedem lat, a jeśli ci nie padną, robią ich wspólnikami. Curtis nienawidził swojej pracy. Był nią bardzo zmęczony.

– Od jak dawna tam pracował?

– Od pięciu lat. Zarabiał dziewięćdziesiąt tysięcy rocznie, więc godził się na tę mordęgę.

– Czy powiedział pani, że dzwonił do mnie?

– Nie… Dowiedziałam się o tym od ojca i przez całą noc nie dawało mi to spokoju. Co on panu naopowiadał?

– Nie przedstawił się swoim nazwiskiem. Używał pseudonimu Garcia. Proszę nie pytać, w jaki sposób go odnalazłem, odpowiedź zajęłaby mi godzinę. Pani mąż powiadomił mnie, że coś wie o zabójstwie Rosenberga i Jensena. Początkowo chciał się ze mną podzielić tą wiedzą…

– Randy Garcia był jego najlepszym przyjacielem w podstawówce.

– Ach, tak. Rozmawiając z nim, odniosłem wrażenie, że zauważył coś w biurze i że ktoś dowiedział się o tym. Był roztrzęsiony i zawsze dzwonił do mnie z automatów. Twierdził, że jest śledzony. Przed tygodniem, w niedzielę, mieliśmy się spotkać, ale zadzwonił rano i odwołał wszystko. Bał się, mówił, że musi chronić rodzinę. Czy wspominał o swoich problemach?