Raport “Pelikana” [The Pelican Brief-pl]

Miała na sobie swoją jedyną sukienkę i jedyną parę szpilek. Gray powiedział, że wygląda naprawdę ładnie, ale czy mógłby powiedzieć coś innego? Winda zatrzymała się na ósmym piętrze i kiedy z niej wysiadła, poczuła skurcz w żołądku, miała również trudności z oddychaniem.

Recepcja była po drugiej stronie bogato zdobionego foyer. Za plecami urzędującej w niej panienki widniały grube mosiężne litery, tworzące nazwę firmy. Darby czuła słabość w kolanach, ale udało jej się dojść do recepcjonistki, która uśmiechnęła się służbowo. Było dziesięć po piątej.

– Czym mogę służyć? – spytała Peggy Young, bo takie nazwisko widniało na plakietce, przypiętej do służbowego kostiumu.

– Otóż… – zaczęła Darby, odchrząknąwszy nerwowo -…byłam umówiona na piątą z panem Curtisem Morganem. Nazywam się Dorothy Blythe.

W recepcjonistkę jakby piorun strzelił. Otworzyła usta i wlepiła oczy w Darby, obecnie Dorothy. Nie mogła wydusić z siebie ani słowa.

Serce Darby stanęło.

– Czy coś jest nie tak?

– Eeemm… nie. Pani wybaczy… Sekundę… – Peggy Young zerwała się z miejsca i pobiegła w głąb korytarza.

Uciekaj! Serce zaczęło jej walić jak młot. Uciekaj! Próbowała opanować oddech, co groziło hiperwentylacją. Nogi miała jak z gumy. Uciekaj!

Rozejrzała się wokół, udając klientkę czekającą na prawnika. Przecież nie zastrzelą jej w foyer na ósmym piętrze kancelarii adwokackiej!

Mężczyzna pojawił się pierwszy, recepcjonistka dreptała za nim. Miał jakieś pięćdziesiąt lat, grzywę siwych włosów i groźny wyraz twarzy.

– Witam – powiedział. – Nazywam się Jarreld Schwabe, jestem jednym ze wspólników. Powiedziała pani, zdaje się, że jest umówiona z Curtisem Morganem.

Trzymaj się.

– Owszem. O piątej. Czy coś się stało?

– I nazywa się pani Dorothy Blythe?

Tak, ale nie mów do mnie Dot!

– Właśnie. Mam panu pokazać prawo jazdy? Może zechce pan wytłumaczyć mi, o co tu chodzi? – Grała wspaniale, ale jej irytacja wcale nie była udawana.

– Jeśli wolno spytać… Kiedy umawiała się pani z Curtisem?

– Nie pamiętam. Dwa tygodnie temu? Poznałam go na przyjęciu w Georgetown. Przedstawił się jako prawnik zajmujący się obrotem paliwami, a tak się składa, że ktoś taki jest mi pilnie potrzebny. Dzwoniłam tutaj i ktoś umówił mnie na spotkanie. A teraz, jeśli łaska, proszę powiedzieć: co się tutaj dzieje?!

– Dlaczego jest pani pilnie potrzebny prawnik zajmujący się paliwami?

– Drogi panie, nie mam zwyczaju tłumaczyć się przed obcymi, szczególnie w kwestii porad prawnych – syknęła niczym prawdziwa jędza.

Otworzyły się drzwi windy. Wysiadł z niej jakiś mężczyzna w tandetnym garniturze i szybkim krokiem podszedł do rozmawiających. Darby spiorunowała go wzrokiem. Nogi w każdej chwili mogły odmówić jej posłuszeństwa.

– W naszych dokumentach nie ma informacji o takim spotkaniu. – Schwabe nie dawał za wygraną.

– Więc niech pan zwolni swoją sekretarkę. Czy wszystkich klientów wita się tu w taki sposób?! – Oooch, jakże była oburzona!

Ale Schwabe nie dał się zbić z tropu.

– Nie może pani spotkać się z Curtisem Morganem -oznajmił.

– A to dlaczego? – spytała.

– Bo nie żyje.

Nogi Darby ugięły się. Ostry ból targnął jej żołądkiem. “Nic nie szkodzi – pomyślała. – Możesz wyglądać na wstrząśniętą. Przecież umarł twój prawnik”.

– Nie mogę w to uwierzyć! Dlaczego nikt mnie nie powiadomił?

– Jak już wspomniałem, w naszym rejestrze nie figuruje nazwisko Dorothy Blythe – powiedział Schwabe, nadal pełen podejrzeń.

– Ale… co się stało? – zapytała wstrząśnięta.

– Został napadnięty, przed tygodniem. Zapewne padł ofiarą jakiegoś ulicznego gangu.

– Czy ma pani jakiś dowód tożsamości? – zainteresował się facet w tandetnym garniturze.

– A kim pan jest, do cholery? – warknęła.

– Ochrona – wyjaśnił Schwabe.

– Przed czym?! – krzyknęła jeszcze głośniej. – Prowadzicie tu firmę adwokacką czy więzienie?

Wspólnik zerknął na gościa w tanim garniturze. Było jasne, że żaden nie wie, co teraz począć. Stała przed nimi młoda, porządnie wyglądająca kobieta, którą wyprowadzili z równowagi. Historyjka, którą opowiedziała, brzmiała wiarygodnie. Spuścili nieco z tonu.

– Sądzę, że powinna pani opuścić nasze biuro, panno Blythe – stwierdził Schwabe.

– Z przyjemnością!

– Tędy, proszę – powiedział strażnik i ujął ją za łokieć.

Odepchnęła jego dłoń.