Raport “Pelikana” [The Pelican Brief-pl]

Morgan mieszkał w Alexandrii, w ładnym podmiejskim domu. Miał młodych i dość zamożnych sąsiadów – na każdym podwórku stało kilka drogich rowerów i dziecięcych trójkołowców.

Gray zadzwonił i rozejrzał się po ulicy. Nie zauważył niczego podejrzanego.

Drzwi uchylił starszy mężczyzna.

– O co chodzi? – zapytał cicho.

– Nazywam się Gray Grantham i pracuję w “Washington Post”. To moja asystentka, panna Sara Jacobs. – Darby uśmiechnęła się sztucznie. – Chcielibyśmy porozmawiać z panią Morgan.

– To niemożliwe.

– Mamy bardzo ważną sprawę. Proszę zapytać, czy zechce nas przyjąć.

– Chwileczkę. – Starszy pan spojrzał na nich badawczo i zamknął drzwi.

Przed domem był wąski drewniany ganek. Stali pod dachem i trudno byłoby ich dostrzec z ulicy. Mimo to cofnęli się głębiej, gdy usłyszeli warkot jadącego wolno samochodu.

Drzwi otworzyły się ponownie.

– Jestem ojcem pani Morgan… Tom Kupcheck… Ona nie chce rozmawiać.

Grantham kiwnął głową, jakby doskonale rozumiał motywy decyzji młodej wdowy.

– Obiecuję, że nie zajmiemy jej więcej niż pięć minut.

Kupcheck wyszedł na ganek i zamknął za sobą drzwi.

– Ma pan kłopoty ze słuchem? Powiedziałem już, że córka nie chce rozmawiać.

– Doskonale pana słyszę, panie Kupcheck, i szanuję prawo pana córki do prywatności. Wiem, co przeżywa.

– Odkąd to, panie ładny, szanujecie ludzkie uczucia?

Kupcheck był zapewne cholerykiem i miał bez wątpienia zamiar dać próbkę swych możliwości.

– Pan Morgan, krótko przed śmiercią, trzykrotnie rozmawiał ze mną przez telefon. Mam prawo sądzić… wnioskując z tego, co od niego usłyszałem… że nie zginął przypadkowo. Nie został zastrzelony podczas napadu, panie Kupcheck!

– Ale nie żyje, a moja córka jest w żałobie! Nie chce z wami rozmawiać i wynoście się, do jasnej cholery!

– Panie Kupcheck – powiedziała cicho Darby. – Mamy powody przypuszczać, że pański zięć zginął, ponieważ wpadł na trop zorganizowanej działalności przestępczej.

Głos Darby trochę uspokoił Kupchecka, choć jego oczy wyrażały wściekłość.

– Naprawdę? No cóż, nic już wam nie powie, prawda? A moja córka o niczym nie wie. Miała bardzo zły dzień i zażyła lekarstwa. Żegnam.

– Czy moglibyśmy porozmawiać z nią jutro? – spytała Darby.

– Wątpię. Najpierw zadzwońcie.

– Gdyby zechciała skontaktować się ze mną… – Gray podał nerwowemu panu wizytówkę -…z tyłu znajdzie numer, pod którym można mnie zastać. W tej chwili mieszkam w hotelu. Zadzwonię jutro koło południa.

– Jak pan chce. A teraz znikajcie! Ma dosyć zmartwień bez was.

– Przykro nam. – Gray schodził już z ganku. Pan Kupcheck otworzył drzwi, lecz nie wszedł do środka. Pilnował, by sobie poszli. Gray zatrzymał się i zadał ostatnie pytanie: – Czy byli tu inni reporterzy?

– Cała chmara. Zlecieli się następnego dnia po zabójstwie. Pytali dosłownie o wszystko. Niegodziwcy!

– A ostatnio?

– Nie, dali nam spokój. Idźcie już!

– Był ktoś z “New York Timesa”?

– Nie! – Pan Kupcheck wszedł do środka i trzasnął drzwiami.

Pobiegli do samochodu, zaparkowanego cztery domy dalej. Gray błądził po krótkich podmiejskich uliczkach i nie odrywał oczu od lusterka, dopóki nie przekonał się, że nikt ich nie śledzi.

– Mamy Garcię z głowy – powiedziała Darby, gdy wjechali na drogę prowadzącą do miasta.

– Jeszcze nie. Jutro uderzymy w płaczliwy ton i może pani Morgan zechce z nami porozmawiać.

– Gdyby coś wiedziała, zwierzyłaby się ojcu. A gdyby on wiedział, na pewno poszedłby na współpracę. Mamy pecha, Gray.

Brzmiało to sensownie. Przez kilka minut jechali w milczeniu. Byli już bardzo zmęczeni.