Raport “Pelikana” [The Pelican Brief-pl]

Za drzwiami odezwał się cichy głos i Darby weszła do środka. Na podłodze leżał gruby dywan. Wszystkie meble wykonane były z drewna. Chłopak siedział na łóżku w samych dżinsach i czytał grubą powieść. Był bardzo przystojny.

– Przepraszam, czy mogę…? – spytała z nieśmiałym uśmiechem, zamykając za sobą drzwi.

– Wejdź, proszę – odparł radośnie Edward. Po raz pierwszy od dwóch dni ujrzał kogoś spoza personelu medycznego. I to kogoś tak zjawiskowego! Zamknął książkę.

Podeszła do łóżka.

– Nazywam się Sara Jacobs i piszę artykuł dla “Washington Post”.

– Jak się tu dostałaś? – spytał zdziwiony, lecz zadowolony, że jej się udało.

– Po prostu weszłam. Czy zeszłego lata byłeś na praktyce u White’a i Blazevicha?

– Tak, w tym roku również. Zaproponowali mi pracę po absolutorium. Jeśli oczywiście dostanę absolutorium.

Podała mu zdjęcie.

– Czy znasz tego człowieka?

Zerknął na fotografię i uśmiechnął się.

– Taak… Nazywa się… zaraz… zaraz sobie przypomnę… Pracuje w dziale paliw na ósmym piętrze… Cholera, no jak on się nazywa…?

Darby wstrzymała oddech.

Linney przymknął oczy i zastanawiał się. Jeszcze raz spojrzał na zdjęcie i powiedział:

– Morgan… tak… chyba Morgan… Na sto procent.

– Morgan to nazwisko?

– Tak, nie mogę sobie przypomnieć jego imienia. Coś jak… Charles, ale inaczej… Na pewno zaczyna się na C.

– Jesteś pewny, że pracuje w paliwach? – Darby nie pamiętała dokładnie, ilu Morganów było u White’a i Blazevicha, z pewnością jednak więcej niż jeden.

– Tak.

– Na ósmym piętrze?

– Tak. W tym roku pracowałem w dziale likwidatora na siódmym, a paliwa zajmują połowę siódmego i całe ósme.

Oddał jej zdjęcie.

– Kiedy wychodzisz? – spytała. Nie chciała być niegrzeczna i wybiec z pokoju natychmiast po uzyskaniu informacji.

– Mam nadzieję, że w przyszłym tygodniu. Czy ten gość coś nabroił?

– Nie. Muszę z nim porozmawiać. – Zaczęła się wycofywać w kierunku drzwi. – Czas na mnie. Dzięki… i uważaj na siebie.

– Jasne.

Zamknęła cichutko drzwi i skręciła w stronę foyer. Gdzieś z tyłu odezwał się głos.

– Hej! Do ciebie mówię! Co ty tu robisz?

Darby odwróciła się i stanęła oko w oko z wysokim, czarnym strażnikiem uzbrojonym w pistolet. Na jej twarzy odbiła się bezradność i poczucie winy.

– Co ty tu robisz? – powtórzył, napierając na nią.

– Byłam u brata – odparła. – I niech pan na mnie nie wrzeszczy!

– U jakiego brata?

Wskazała głową drzwi.

– Leży w tej sali.

– Teraz nie ma odwiedzin. To wbrew regulaminowi!

– Miałam ważną sprawę. Już wychodzę.

W drzwiach sali stanął Linney.

– To twoja siostra? – spytał strażnik.

Darby spojrzała błagalnie na chłopaka.

– Jasne, daj jej spokój – odparł Linney. – Już wychodzi.

Odetchnęła z ulgą i uśmiechnęła się do Edwarda.

– Za tydzień będzie u ciebie mama.

– Dobrze – rzekł cicho.

Strażnik cofnął się, a Darby niemal biegiem ruszyła w kierunku podwójnych drzwi. Grantham prawił właśnie administratorowi kazanie o kosztach opieki zdrowotnej. Szybkim krokiem weszła do foyer i ruszyła do wyjścia. Była już niemal na progu, gdy administrator krzyknął za nią:

– Panienko! Halo, panienko! Jak się pani nazywa?

Darby nie zatrzymując się pobiegła do samochodu. Grantham wzruszył ramionami i nonszalanckim krokiem wyszedł z kliniki. Wyjechali z parku pełnym gazem.

– Garcia ma na nazwisko Morgan. Linney od razu go poznał, ale nie mógł sobie przypomnieć jego imienia. Mówił, że jakoś na C… – Zajrzała do notatek z Martindale’a-Hubbella. – Pracuje w paliwach na ósmym piętrze.

Grantham nie zdejmował nogi z pedału gazu.

– Paliwa!

– Tak mówił Edward… – Znalazła go! – Curtis D. Morgan, dział paliw płynnych, dwadzieścia dziewięć lat. Jest jeszcze jeden Morgan w dziale procesowym, ale to wspólnik i ma… zaraz sprawdzę… pięćdziesiąt jeden lat.

– Mamy go! – krzyknął Grantham z ulgą. Spojrzał na zegarek. – Jest za piętnaście czwarta. Musimy się pośpieszyć.

– Nie mogę się doczekać.