Niezwyciężony [Invincible - pl]

Gdy patrzył na nią, niemalże widział, jak otaczający ją pancerz profesjonalizmu pęka i kruszy się.

— Pan… — wydukała — pan jest Black Jackiem. A on…

— Nie jestem postacią z legend. Wszystko, co zrobiłem, wynikało z potrzeby chwili. Robiłem to, co musiałem, a nie to, czego chciałem.

— Inni ludzie widzą to zupełnie inaczej! — Chyba nie zdawała sobie sprawy, że wykrzykuje te słowa.

— Inni ludzie mnie nie znają. Sporo zrobiłem, by do pani dotrzeć, nawiązać bardziej osobiste więzi, ale…

— Dlaczego nie poleciał pan na Glenlyon? Czekali tam na pana, ale mieli tylko mnie. Krewniaczkę, która była wystarczająco dobra, by zostać dowódcą pancernika. Ileż to ja się nasłuchałam pochwał wielkiego Black Jacka i mojego brata, bohatera, który pod nim służył…

Geary zerwał się na równe nogi, czując, że ogarnia go gniew.

— Walczyłaś pod moimi rozkazami na Varandalu i sprawowałaś się tam znakomicie. Jane, na Honorze zrobiłaś co trzeba. Obawiam się jednak, że zechcesz powtórzyć ten wyczyn tam, gdzie nie będzie on potrzebny. Powiedz prawdę. Czy ruszając do szarży na Honorze, myślałaś wyłącznie o tym, że to konieczność?

Patrzyła na niego, mocno zaciskając szczęki, a potem wydusiła z siebie:

— Bałam się. Myślałam tylko o tym, że nie mam innego wyjścia. Nie sądziłam, że broń kinetyczna zadziała, to był akt desperacji. A później za każdym razem, gdy gratulowano mi poprowadzenia tej szarży, mogłam myśleć wyłącznie o tym, jak bardzo byłam przerażona. Proszę. Chciał pan prawdy, oto ona. Nie jestem bohaterką. Nie jestem nawet dobrym oficerem. Gdy muszę stawić czoło zagrożeniu, odczuwam strach.

Teraz to on wybałuszył oczy, a potem roześmiał się, widząc szok na jej twarzy i narastający po nim gniew.

— Jane… proszę… Ja nie… Brońcie nas, przodkowie. Czym, według ciebie, jest odwaga?

— Brakiem strachu w obliczu zagrożenia! Wszyscy wiedzą…

— Zatem wszyscy tkwią w błędzie. — Geary usiadł ponownie, nie spuszczając jej z oczu. — Byłaś przerażona? A masz pojęcie, jak ja się bałem na Grendelu? Okręt, na którym się znajdowałem, został rozerwany na strzępy. Na jego pokładzie zostałem tylko ja i polegli. Trwało już odliczanie autodestrukcji rdzenia, a ja nie mogłem znaleźć jednej sprawnej kapsuły ratunkowej.

— Nie mógł pan jej znaleźć?… Nikt nam o tym nigdy nie mówił.

— Bo nikt tego nie wiedział! Poza Tanią Desjani. I tobą teraz. Jane, gdy byłem o wiele młodszy, ojciec powiedział mi coś ciekawego. Rozmawialiśmy o heroizmie. Przeczytałem właśnie jakąś książkę i nie mogłem się nachwalić jej bohaterów, ludzi, którzy niczego się nie lękali. Ojciec zaśmiał się wtedy w głos, a potem powiedział mi, że brak strachu nie jest oznaką odwagi. Prawdziwa odwaga polega bowiem na tym, że robisz co trzeba pomimo paraliżującego cię strachu. Wtedy mu nie uwierzyłem. — Geary zaczerpnął tchu. — Zrozumiałem, jak bardzo się myliłem, dopiero na Grendelu, gdy wydałem rozkaz ewakuacji załogi, a sam zostałem na pokładzie chwilę dłużej. Dotarło to do mnie, gdy biegłem korytarzem pełnym szczątków i ciał, próbując uciec z okrętu, który lada chwila miał eksplodować.