Raport “Pelikana” [The Pelican Brief-pl]

Nowy pontiac od Hertza zatrzymał się na rogu. Darby wskoczyła do auta i ruszyli. Miała już dosyć wydziału prawa w Georgetown!

– Nie mam dobrych wieści – zaczął Grantham. – Linneya nie było w domu.

– Rozmawiałam z Akersem i Ratliff. Bez rezultatu. Pięcioro na siedmioro nie widziało Garcii. Została nam jeszcze dwójka.

– Jestem głodny. Co powiesz na lunch?

– Powiem: tak.

– Czy to możliwe, żeby pięciu praktykantów pracowało w firmie przez trzy miesiące i ani razu nie widziało młodego, przystojnego prawnika?

– Owszem, nie tylko możliwe, ale bardzo prawdopodobne. Pamiętaj, że szukamy po omacku. A nasi studenci, oprócz czterystu prawników, widywali sekretarki, aplikantów, urzędników kancelaryjnych, urzędników biurowych, kopistów, gońców i setki osób z personelu pomocniczego. W sumie z tysiąc twarzy. Prawnicy trzymają się razem i rzadko wychodzą poza swój dział.

– To znaczy, że działy są całkowicie od siebie odseparowane?

– Właśnie. Człowiek zajmujący się bankami na drugim piętrze może przez pół roku nie widywać swojego znajomego z działu procesowego na dziesiątym. Chyba że ma do niego jakąś sprawę. Jednak z reguły wszyscy są bardzo zajęci i nie mają czasu na pogaduszki.

– Myślisz, że pomyliliśmy się co do firmy?

– Mogliśmy pomylić się zarówno co do firmy, jak i co do studentów.

– Pierwszy, z którym rozmawiałem, Maylor, podał mi dwa nazwiska praktykantów z Uniwersytetu Jerzego Waszyngtona. Może zajmiemy się nimi po lunchu? – Grantham zwolnił i zatrzymał się nieprzepisowo obok rzędu małych budynków.

– Gdzie jesteśmy?

– Niedaleko placu Mount Vernon, w centrum. Siedziba “Posta” jest sześć przecznic dalej. A za rogiem są małe delikatesy.

Gdy weszli do środka, delikatesy zapełniały się wygłodniałymi urzędnikami. Darby usiadła przy stole pod oknem, a Grantham stanął w kolejce i zamówił kanapki. Minęło już pół dnia i choć nie bardzo podobała jej się reporterska robota, cieszyła się, że jest zajęta, dzięki czemu nie pamięta o mrocznej stronie swojej sytuacji.

Gray przyniósł na tacy kanapki i mrożoną herbatę. Zaczęli jeść.

– Czy tak wygląda twój typowy dzień pracy? – spytała.

– Trzeba jakoś zarabiać na chleb. Węszę rano, pisuję po południu, a wieczorami weryfikuję to, co napisałem.

– Ile masz spraw tygodniowo?

– Trzy, cztery… czasami żadnej. Jestem wybredny, poza tym są jeszcze moi przełożeni. To, co robimy teraz, to zupełnie co innego.

– Co będzie, jeśli nie dobierzemy się do Mattiece’a? Co wtedy napiszesz?

– Wszystko zależy od tego, w którym miejscu trzeba się będzie zatrzymać. Już teraz moglibyśmy puścić historię Callahana i Verheeka, ale gra jest niewarta świeczki. Oczywiście nie umniejszam tragizmu ich śmierci, ale zabójstwo twoich przyjaciół jest wierzchołkiem góry lodowej, a my chcemy opisać całą górę.

– Słowem, polujesz na grubego zwierza.

– Tak wyszło. Jeśli uda nam się zweryfikować twoją hipotezę, upolujemy rekina.

– Już masz przed oczami te tytuły… Przyznaj się…

– Przyznaję się. Czuję skok adrenaliny. To będzie największa historia od czasów…

– Watergate?

– Niezupełnie. Afera Watergate zaczęła się od drobiazgów, które z czasem połączyły się w jedną wielką całość. Woodward i Bernstein miesiącami szukali tropów, zanim zdołali ułożyć pełny obraz sprawy. Rozmawiali z wieloma ludźmi, a każdy opowiadał inną część historii. My, moja droga, mamy do czynienia z czymś zupełnie innym. Nasza afera jest o wiele większa, a prawdę zna jedynie niewielka grupa wtajemniczonych. Watergate zaczęło się od nieudanego włamania, my natomiast mamy do czynienia z mistrzowsko zaplanowaną zbrodnią, za którą kryją się bardzo bogaci i bardzo sprytni ludzie.

– Nie zapominaj, że naszą sprawę również próbuje się zatuszować.

– Tym także się zajmiemy. Gdy połączymy Mattiece’a z zabójstwem sędziów, opublikujemy naszą historię. Szydło wyjdzie z worka i w ciągu jednej nocy rozpocznie się tuzin niezależnych dochodzeń. To miasto będzie wyglądać jak po bombardowaniu, zwłaszcza gdy ujawnimy bliskie stosunki prezydenta z Mattiece’em. Kiedy ucichnie hałas, zajmiemy się administracją i spróbujemy dociec, kto o czym wiedział i od kiedy.