Ucieczka z Festung Breslau

-Hitler nie żyje! - darł się Watson, waląc podkutymi buciorami w drewniane schody. - Hitler nie żyje!

-Co? - Budzili się nieprzytomni w środku nocy.

-Hitler nie żyje!

-Cholera! - Holmes, o dziwo, nie przecierał oczu, nie potrząsał głową, wyglądał, jakby w ogóle nie spał. - To pewne?

-Tak. Z naszych źródeł, nie z niemieckich. Z nasłuchu.

-W porządku. A więc pora na rozśrodkowanie.

Schielke z trudem usiłował wygramolić się z pościeli. Na szczęście rozgorączkowany Heini przybiegł na górę i pomógł mu się ubrać.

-Panie kapitanie - szeptał nerwowo. - Co teraz będzie? Czy to już koniec?

-Nie, Heini. To dopiero początek.

-Ale co teraz będzie? - Chłopak, pomagając dopiąć pas z ciężką kaburą, skonkretyzował pytanie. - Co z nami będzie?

-Widzisz chłopcze, dla nas powoli kończy się czas strachu. A zaczyna się czas nadziei.

-Boże, niczego nie rozumiem.

-Nie bój się, Heini. Wiele rzeczy cię jeszcze zaskoczy.

Na dole, gdzie rozlokowani byli żołnierze, panował coraz większy rozgardiasz.

-Alarm bojowy! - darł się Watson. - Alarm bojowy! Do broni!

Holmes położył rękę na ramieniu Heiniego.

-Biegnij, ale pędem, na WeiBenburger Strasse. Zobacz, co z Ritą, i przygotuj ją do ewakuacji. No już.

Zabrał przygotowane wcześniej papiery. Ostatni raz zerknął, czy wszystko, co trzeba, zniszczono, i czy nie pozostawili żadnego śladu. Potem pomógł Schielkemu zejść na dół. Żołnierze już czekali ustawieni na ulicy przed willą.

-Wkraczamy w decydującą fazę - przemawiał do nich Watson. - Wiecie już, że grofaz stał się wspomnieniem. - Wobec elity dekowników akurat mógł sobie pozwolić na takie słowa, szczególnie teraz. Nie było żadnego poruszenia. Raczej miny w rodzaju: „A jednak. To my jego, a nie on nas”. - Słuchajcie! - kontynuował Watson. - Od dawna wiecie, że ta jednostka zamiast ryzykować wasze życie, robi przeciwnie. Zwiększa wasze szanse na przetrwanie. - Żołnierze potwierdzali ruchami głów. - I taka będzie nasza linia dalszego postępowania. Słusznie się jednak domyślacie, że teraz nastąpią najgroźniejsze chwile. Albo zabije was gestapo, albo pójdziecie do gułagu. Kto jednak nie chce skorzystać z tych dwóch możliwości... wystąp!

Cały szereg jak jeden mąż postąpił sprężyście o krok naprzód.

-No... tak myślałem, że inteligencja w tej jednostce przewyższa średnią armii o jakieś tysiąc procent. - Watson pokiwał głową. W szeregu rozległy się śmiechy. - Pamiętajcie jednak, że teraz musicie wypełniać każdy rozkaz na tysiąc procent normy.

Ustąpił miejsca Schielkemu, który wskazał samochód pancerny zatankowany kupioną za dolary benzyną.

-Kto się zmieści, włazi do środka. Reszta na dach i bez szemrania.

Nikt nie szemrał. A rozkaz został wypełniony, jakby rzeczywiście ćwiczyli go tysiące razy. Dosłownie po minucie ruszyli w ciemnościach w stronę mostu nad symbolicznym Styksem prowadzącego w krainę dymu i łun. Schielke jednak nie starał się nawet wyjrzeć przez któryś z otworów obserwacyjnych.

-Przestań ciągłe o tym myśleć. - Holmes nachylił się do jego ucha. Wnętrze pojazdu niezbyt sprzyjało konwersacji. Musiał szeptać.

-Nie mogę pogodzić się z jej zdradą.

-Zdradą? Jeszcze niczego nie wiemy.

-Jak to nie?

-Oj, przestań. To ja nie mogę sobie wybaczyć, że nie dostrzegłem czegoś tak oczywistego. Zresztą... Prawie powiedziałem jej to w oczy. - Przypomniał sobie rozmowę z Ritą przeprowadzoną w tym pojeździe po akcji z Langenauem. - Powiedziałem jej wprost, a jednak nie mogłem tego do końca ubrać w słowa.

-Jak zwykle zamotasz tak, że nic nie można zrozumieć.

-Czekaj. Ustaliliśmy, że nie może być agentką żadnych niemieckich służb, bo dawno już byłoby po nas.

Schielke ponuro skinął głową.

-Nie może być sowieckim agentem, bo jeszcze wcześniej składalibyśmy zeznania na Łubiance.

-Ciekawe, jak by nas przewieźli.

-Jak im zależy, to potrafią. Albo więc Rita gra na własną rękę, albo pracuje dla ludzi, których szukamy. A którzy wiedzieli, że Krupmann przekaże ci tę sprawę i których interesowało, czego się dowiesz. Najwyraźniej nie przeszkadzały im twoje prywatne interesy z brylantami. W osobie Rity dali ci do zrozumienia: „a rób co chcesz na własną rękę”.