Ucieczka z Festung Breslau

-Tak. A jeśli jeszcze jest pijany w sztok...

-E tam - przerwał mu Holmes. - Sam wiem, jak po jednym łyku wódki woniało ode mnie niczym z gorzelni. To i odrobina aktorstwa...

-Bardziej mnie ciekawi, po cholerę miałby tam czekać?

-To oczywiste, że Krupmann przyjechał do Langenau, bo dowiedział się, że będziemy u niego.

-Jak?

-Usłyszał gdzieś, że ktoś interesuje się akurat tym esesmanem. Reszty się domyślił.

-Ten gestapowiec chce nas zabić? - włączyła się Rita. - Berlin już okrążony. Cholera wie, co mu strzeli do głowy.

Holmes zerknął na śliczną dziewczynę.

Berlin już okrążony - powtórzył za nią. - Dlatego bardziej interesuje mnie, czego boi się Krupmann. Robi się za późno na ucieczkę samolotem, a jeśli tu zostanie, to mu Rosjanie zrobią to samo, co on robił innym, tyle że razy dziesięć, bo są bardziej inteligentni i pomysłowi.

-No - Schielke skinął giową. - Możemy wracać inną drogą?

-Wzdłuż frontu? - mruknął Holmes. - Masz na to jakieś papiery, czy zamierzasz się zamienić w dyżurnego wisielca?

-To zmieńmy taktykę. Niech żołnierze nie jadą za nami na ciężarówce. Niech wysiadają i idą obok drogi, kryjąc się w ruinach.

-Nie nadążą za wozem pancernym.

-Wprost przeciwnie. Niech Watson co jakieś sto, dwieście metrów markuje jakąś awarię. Wychodzi, kopie w opony, zagląda pod spód... Byle tylko żołnierze nas nie wyprzedzili.

-To ma sens. Jak nas Krupmann zatrzyma, to część oddziału wychodzi mu za plecy, a część ciągle czeka gotowa w ukryciu.

-Mhm.

-No to do dzieła. Uprzedź ludzi.

Kiedy Schielke wyszedł i zostali sami, Rita nie mogła się powstrzymać, żeby nie zacząć rozmowy.

-Wiesz - zerknęła na Holmesa - nie mogę cię ani rozgryźć, ani ocenić.

-W jakim sensie? - spojrzał zaciekawiony.

-Och, to, że nie znam twojej przeszłości, życiorysu, jest zrozumiałe. Część zawodu. Ale ty w ogóle jesteś inny niż reszta ludzi.

Nie skomentował tego, co powiedziała.

-Nie mogę rozgryźć nawet takich drobiazgów jak twoje przyzwyczajenia. Jakbyś nie istniał. Jakby cię stworzono kilka miesięcy temu.

-Może nie istniałem.

-Oj, przestań. Myślałam, że lubisz dobrą kawę. Ale jak jej zabrakło - pijesz ersatz z równą przyjemnością. Ty nawet nie palisz nałogowo. Nie tak jak Dieter.

-Każdy nałóg, gdy cię zamkną, może się stać narzędziem tortur. Albo marchewką, albo kijem.

-Nie zamydlisz mi oczu tym wywiadowczym gadaniem. Wiem, że jesteś wrażliwy, niezwykle oczytany... Słyszałam wasze dyskusje z Dieterem. Błyskawicznie kojarzysz fakty, masz jakiś nieprawdopodobny zmysł obserwacji i, co gorsza, potrafisz wykorzystać swoje obserwacje. Tu i teraz. Natychmiast.

-Twój ukochany też to potrafi. Tylko trzeba mu było otworzyć klapkę w mózgu, która go hamowała.

Zmrużyła oczy.

-Radzisz sobie z kobietami...

-Z mężczyznami też.

-Ooooo... Bawi cię ten słowny ping-pong?

Zaprzeczył ruchem głowy.

-To dlaczego wydajesz się taki niematerialny? Tak jakbyś nigdy nie istniał - powtórzyła. - Coś mi się wydaje, że nie jest to tylko kwestia mimikry.

-Nie wiem, czy to da się tak łatwo wytłumaczyć. Ale jesteś na jakimś dziwnym tropie - zamyślił się na chwilę. - Mówiąc szczerze, ja o tobie myślę to samo.

-To samo?

-No tak. Jakby ciebie nie było. Pojawiłaś się znikąd w życiu Dietera, przynajmniej on to tak przedstawia, prawie że na chwilę przede mną. Nie uważasz, że wygląda to trochę jak deus ex machina?

Zafrapowana potrząsnęła głową.

-Tak jakbyśmy nagle postanowili zmienić jego życie? Albo go uratować?

-Albo... - To brzmiało prawie jak przedrzeźnianie. - Albo każde z nas czegoś od niego chce. Być może każde chce tego samego.

-Tego, żeby nas przeniósł ponad niebezpieczeństwami najgorszych dni Festung Breslau? - dokończyła Rita.

Holmes skinął głową. Końcem palca strząsnął jakiś niewidzialny pyłek z policzka i powiedział:

-Z tym, że w przeciwieństwie do mnie ty w chwili, kiedy go poznałaś, nie wiedziałaś o tej ciekawej możliwości.

Spojrzała na niego gwałtownie. Niestety, dalszą dyskusję przerwał Schielke, który wskoczył do środka, kiwając na Watsona i Heiniego rozprawiających, sądząc po ich gestykulacji, o jakichś zawiłościach walk w mieście.

-Możemy ruszać.

Holmes wystawił głowę przez niewielki właz i pokazał coś Watsonowi. Ten skinął głową. Ciężki wóz ruszył wzdłuż zrujnowanych ścian kamienic, usiłując trzymać się w ich cieniu. Słońce było coraz wyżej, rażąc odbiciem od bruku ulicy. Wewnątrz było coraz cieplej, szczególnie Schiełkemu ubranemu w kurtkę i kamizelkę.

-Jak myślicie, czego chce Krupmann?

-Uratować swoje tłuste dupsko - odpowiedziała natychmiast Rita.

-Przecież aż tak durny nie jest. Ukrył akta z przesłuchania Langenaua, przekazując resztę Abwehrze. Sądził, że to się nie wyda?