Жар кахання [Апавяданні пра жанчын]

— He, мілы мой Мікалай Пятровіч. А вы вось, здаецца, засмуціліся.

Змаўчаў.

— Скажыце! Шчыра!

— Калі шчыра, дык дакараю сябе.

— За што?

— За тое, што вінаваты перад табою.

— Ніякай вашай віны, Мікалай Пятровіч, няма, — прамовіла пяшчотна. — Вы ж не спакусілі i не пакрыўдзілі мяне. Я сама вам аддалася.

— Мабыць, неразважліва...

— Чаму — неразважліва?— пяшчотна паклала голаў яму на плячук. — Я ж не дзяўчына i не нейчая жонка. Я вольны чалавек i сама выбрала вас, таксама вольнага, сталага, але яшчэ i маладога, прыемнага мне мужчыну. Ці вы лічыце мяне распуснай?

— Не, — адказаў. — Лічу вельмі яшчэ маладой, свавольнай i трохі неразважлівай.

— Што ж, якая ёсць — такая i ёсць, — усміхнулася. — I ты, разважлівы, ужо мой.

Бач, перайшла ўжо на «ты».

— Толькі...

— Што — «толькі»?

— Як жа так можна? — прыкінулася капрызніцай. — Я ўжо твая, а ты не сказаў i не хочаш сказаць, што кахаеш, што я для цябе любая i жаданая.

— Я ж перасцерагаў цябе: я стары i чэрствы. Табе трэба іншы, малады i летуценны.

— Але ж кахаў мяне молада i з пяшчотай...

Што ні кажы, сапрауды многае адчула. Душой.

— Хіба не так?

— Так-так, свавольніца.

— Дык кахаеш?

— Не хапае ні гадоў, ні чэрствасці, каб не адчуць гэта да цябе.

Адказаў з жартам і, адчуўшы, што мінае сорам, віна, адчуў ужо іншае: яму не толькі дарагая гэтая маладая гарэзніца, але ён сапраўды кахае яе.

— Я радая i шчаслівая, што закахала цябе ў мяне, — пацалавала яго, пяшчотна прытулілася. — Дык давай знаёміцца бліжэй. Хочаш уведаць пра мяне ўсё-ўсё?

— Канечне.

— Тады слухай. Будзеш ведаць усё, паверыш — можа, возьмеш за жонку.

— Паглядзім, — пажартаваў, але прытуліў яе да сябе цясней, як жонку ва ўдзячныя хвіліны.

— Я марыла стаць актрысай i актрысай славутай. На трэцім курсе, калі пачала паяўляцца ў масавых сцэнках у тэатры ў ролі прыгожанькіх дурнічак, я захапілася адным акцёрам. Гадоў на сем старэйшым, прыгожым i вельмі бойкім. Карацей, не ўстаяла, аддала яму свой малады жар. Як i трэба было чакаць, зацяжарала. Ён не хацеў жаніцца, уталкоўваў, што сям'я i побыт загубяць у нас актораў. Я гатова была згадзіцца, пайсці на новы грэх, але ўсё рашыла мая рашучая мама. Яна, лічы, змусіла яго ўзяць замуж. З першага ж дня мы пачалі жыць не так, як трэба. Я хутка ўведала: я трэцяя i, канечне ж, не апошняя яго жонка. Спачатку мы спрачаліся, а потым, калі залавіла яго з іншай жанчынаю, разышліся. Я скончыла інстытут, але ад тэатра адмовілася, праз аднаго знаёмага ўладкавалася на працу ў ваш інстытут, усёй душой прыкіпела да сваёй Зіначкі, рашыла прысвяціць жыццё ёй. Але... Пачала ўсё больш адчуваць: штосьці са мной робіцца не тое. Я выбіваюся са сну, кідаюся вечарамі па пасцелі, без дай прычыны злуюся. Нават больш, што аж сорамна сказаць: у аўтобусе, у метро, на вуліцы я пачала бессаромна лупіць вочы на стройных i прыгожых мужчын, а той-сёй з ix, адчуваючы гэта, проста лезе сляпіцаю... Спавядацца далей?

— Калі ласка.

— Табе, можа, непрыемна?

— Гавары праўду i толькі праўду, — усміхнуўся.