Жар кахання [Апавяданні пра жанчын]

Яна паслухала, узяла трыко і, калі ён выйшаў, пераапранулася. І рубашка, i штаны былі ёй завялікія, дык яна закасала штаны i рукавы. На ногі ёй даў свае цёплыя шкарпэткі.

Сядайце i грэйцеся каля агню, — закамандаваў, наўмысна выбіраючы тон старэйшага чалавека, а калі яна паслухмяна апусцілася на ўслончык, зняў са сваіх плячэй цёплую куртку i накінуў ёй на плечы. — Хутка будзем есці гарачую бульбу з гуркамі, піць навар з маліны.

— Цудоўна! — усцешылася яна. Нават у гэтай, рабочай, апратцы была свежая і вабная.

Ён клапатліва падкінуў яшчэ дроў, каб у доміку было зусім цёпла, а пасля падаў на стол зусім простыя, вясковыя, але ім любімыя харчы — разварыстую бульбу ў місцы, талерку крамяных салёных агуркоў, патэльню з дробна пакрышаным свежым салам, яйкамі, пасыпанымі маладым укропам, а да гэтага паставіў пляшку гарэлкі, якую бярог для якога-небудзь праезжага шафёра-рвача, што, бывае, падвязе сюды, да дач, машыну торфу i не толькі яго, але прадасць найперш таму, хто дасць i грошы, i гарэлку. Убачыць пляшку — меншую плату грашыма возьме.

Калi селі за зроблены ім самім, цяпер накрыты дзеля госці лепшым абрусам стол, калі напоўніў простыя, гранёныя чаркі (лепшыя дома), усміхнуўся:

— Ну, за што вып'ем, мая нечаканая госця?

— За Эдэм, — паэтычна, але лагодна для яго душы тут жа адказала яна, пазіраючы на яго не толькі цёпла, але як нібы на якога мэтра.

— Які ж тут Эдэм?— зноў усміхнуўся, але ўжо калі не гулліва, дык па-зямному радасна. — Мы з вамі ў сціплай хацінцы ў дачным Шанхаі.

— Не, спадар Мікола, мы ў Эдэме. Тут вы i я. Уночы. У цяпле ў непагадзь...

— Паэтка вы, Алачка, — ужо не столькі пакакетнічаў, але ўсцешыўся ён, разумеючы, што ёй, маладой, зусім да твару летуценнасць, a ў дадатак да ўсяго, што яна сама прыйшла якраз да яго, яму трэба толькі радавацца, адчуваць сябе не пакрыўджаным жыццём. — А калі так, дык давайце за паэзію... Усё ж паэзія ёсць паэзія, без яе жыццё было б зусім нецікавае...

— За паэзію, — прамовіла яна з маладым летуценным захапленнем, а то i крыху артыстычна дакранулася да яго чаркі, а пасля рашуча выпіла ўсё да дна, міла замахала рукамі i з ахвотам ухапіла відэлец з невялікім гурком, што ён падаў. Смачна захрумстала, а затым, перабіўшы моц гарэлкі, узялася за бульбу i яечню. — Як усё смачненька, спадар Мікола! Цудоўна! Але вы ўсё ж нядобры...

— Чаму? — запытаў ён.

— Самі шыкуеце тут, а мяне хоць бы раз сюды запрасілі...

— Якое ж тут шыкаванне? — вёў далей сваю ролю. — Кажу ж, тут не сапраўдная дача, а малюсенькі кавалачак зямлі з домікам i садзікам сярод Шанхаю, вясковая праца, вясковы харч. Мне, вясковаму, усё гэта да душы, а вам, гарадской?

— Мне — больш...

— Не ведаю, — паціснуў ён плячыма. — У маёй жонкі-нябожчыцы была гарадская сяброўка, дык яна, пабыўшы толькі адзін раз тут, лічы, ашалела: што вы, людзі? Ды вы тут маеце кавал бруду!