Жар кахання [Апавяданні пра жанчын]

— У цёплую пасцель, Алачка!

— Я хачу пасядзець каля грубкі, — закапрызнічала яна. — Я хачу разам з вамі моўчкі паглядзець на агонь.

— Хопіць паэзіі! — пераадольваючы самога сябе, рашуча перапыніў ён. — Хутчэй пад празаічную цёплую коўдру!

— Які вы дыктатар! — яна прытворна пакрыўдзілася, але паслухала, пайшла ў зальку класціся спаць.

Ён жа марудна, але клапатліва прыбраў са стала, дагледзеў грубку, а пасля, праходзячы непадалёку канапы, дзе пад коўдрай ляжала Алачка i дзе была відаць яе галава, няроўным голасам пажадаў:

— Моцнага сну i здароўя.

— Дзякую, — адказала, здаецца, праводзячы яго позіркам. A калі ён адчыніў дзверы ў спальню, папрасіла: — Толькі вы не зачыняйцеся, а то я адна буду баяцца быць у цемені.

— Добра, — згадзіўся ён, вобмацкам разаслаў ложак, распрануўся i, заплюшчваючы вочы, нырнуў пад настылую коўдру, нейкі час нават асцерагаючыся выцягнуць ногі.

Каб ён быў адзін, дык, канечне, пасля сённяшняй натомленасці, вячэры з чаркай i чаем хутка заснуў бы. Не мог доўга авалодаць ім сон улетку: тады зусім іншая, чым цяпер, цішыня, тады непакоіць усё, што нібы струменіцца: лагодны пошапк неба, рух паветра, тады зацікаўлівае, вельмі ўзбуджае нечы ажыўлены голас альбо смех, а яшчэ болей — музыка ды песня, тады нават вецер i дождж іншыя, лёгкія i хвалюючыя. Увосень жа, калі, здавалася, не ціхі, што губляецца сярод пышнага лісця, a парывісты, мяцежны i няўтульны вецер, калі не лагодна, спорна, а цяжка цурболіць дождж, ён тым не менш супакойваўся i, ледзь заплюшчыўшы вочы, адыходзіў у сон. Праўда, цяпер i думаць нельга было, што ён нават здолее самружыць павекі: кожнай жылкай адчуваў, што з залі, ад Алачкі, сыходзіць нейкае няўлоўнае, але i ў той жа час адчувальнае поле, дасягае сюды i непакоіць.

— Спадар Мікола? — вось пачуўся яе ўзмольны голас.

— Што, Алачка?

— Я ж вам не дачка...

— Канечне.

— Дык хто я вам?

— Вы — мая госця.

— Няпрошаная i нежаданая? — зноў, як i за сталом, закапрызнічала. Па-маладому, па-жаночаму. Альбо зноў, як i дасюль, трохі артыстычна.

— Спіце, Алачка.

— «Спіце! Спіце!» — абурылася. — I чаму — «Алачка»? Я — Ала. Альбо Аля — сталы ўжо чалавек.

Тут жа, як было чутна, рэзка адкінула нагамі з сябе коўдру, падхапілася i, мякка ступаючы босымі нагамі, закрочыла сюды, да яго. Ён павярнуў галаву: у паўзмрочна-матавым святле, што ішло ад незашторанага акна, убачыў яе доўгія ногі, a неўзабаве i тое, што яна на хаду падымае ўверх рубашку, паказваючы цёмны куточак пад жыватом, сам матавы жывот, i тут жа калыхнуліся яе круглыя грудзі. Рубашка паляцела ў кут, на крэсла; Алачка нагнулася, абмацваючы край коўдры (у цёмных вачах яе, здаецца, ззяла гарэзная ўсмешка), a калі падняла коўдру, рыўком нырнула пад яе.