Niewidoczni Akademicy [Unseen Academicals - pl]

— Był o nich artykuł w „Łukach i Amunicji”.

Wszyscy popatrzyli na ręce Nutta.

— To z pewnością osąd historii — rzekł Nutt. Spojrzał na Glendę. — Tak mi przykro… Okazałem nieposłuszeństwo, ale wszyscy tak postępują. Schnouzentintle tyle mniej więcej stwierdza w swojej książce „Posłuszeństwo nieposłuszeństwa”. No więc zastanawiałem się, co jest w tej szafce, a miałem już pewne doświadczenie z wytrychami. Otworzyłem szafkę, przeczytałem książkę i… — Zadzwoniły łańcuchy, gdy Nutt zmienił pozycję. — Byłem nieposłuszny. Myślę, że wszyscy tak postępują. I bardzo dobrze potrafimy ukrywać przed sobą to, czego nie chcemy wiedzieć. Możecie mi wierzyć. Bardzo dobrze mi się udało ukryć to przed sobą. Ale to się przesącza, rozumiecie, w snach i różnych takich, kiedy tylko opuści się gardę. Jestem orkiem. Nie ma żadnych wątpliwości.

— No dobra, niech będzie, ale skoro jesteś orkiem, to czemu mi nie urywasz głowy? — spytał pedel Nobbs (żadnego pokrewieństwa).

— Życzyłby pan sobie? — spytał Nutt.

— Nie, właściwie to nie.

— Kogo to obchodzi? — wtrącił Trev. — To przecież stare historie. Dzisiaj wszędzie człowiek spotyka wampiry. Mamy trolle, golemy i zombi, i w ogóle różnych ludzi, którzy normalnie się tu zaczepili.

— Chwilunia, chwilunia! — wtrącił lokaj. — Nie urywa ci głowy, bo przecież jest zakuty!

— Dlaczego kazałeś nam się zakuć? — spytała Glenda.

— Żeby nikomu nie urwać głowy. Podejrzewałem prawdę, chociaż nie wiedziałem, co podejrzewam. A przynajmniej wydaje mi się, że tak było.

— To znaczy, że nie możesz uciec i porozrywać nas na strzępy — podsumował pedel Nobbs (żadnego pokrewieństwa). — Bez urazy, ale czy z tego wynika, że nie będziesz nas trenował?

— Przykro mi — odparł Nutt. — Jak pan widzi, miałbym z tym pewne trudności.

— Czy wyście wszyscy powariowali? — Te słowa wygłosiła, co zaskakujące, stojąca w korytarzu Juliet. — To przecież Nutt. Pracuje tutaj, robi świece i różne takie. Nigdy nie widziałam, żeby trzymał czyjąś głowę albo nogę. I piłkę też lubi!

Glenda miała wrażenie, że słyszy bijące głośno serce Treva. Podbiegła do przyjaciółki.

— Mówiłam ci, żebyś poszła do domu! — syknęła.

— Wróciłam, żeby powiedzieć o wszystkim Trevowi. Napisał mi przecież taki śliczny wiersz.

— Ona ma rację — zgodził się mężczyzna w rzeźnickim fartuchu.

— Widziałem go, jak biega tu wszędzie, a żadnej nogi ani ręki nie nosił.

— Fakt — przyznał piekarz. — A poza tym czy nie on przygotował te piękne świece na wczorajszym przyjęciu? Mnie to nie wyglądało orkowo.

— I jeszcze — dodał pedel Nobbs (żadnego pokrewieństwa) — trenował nas wczoraj i ani razu nie powiedział: „Ruszajcie, chłopcy, i pourywajcie im głowy”.

— No tak — przyznał lokaj, który nie zyskiwał sobie przyjaciół, przynajmniej jeśli chodzi o Glendę. — Ale ludzie przecież nie urywają sobie głów jak orki.

— Aik! Aik! Aik! — zabrzmiało w oddali.

— Uczył nas różnych takich rzeczy, co by nigdy człowiekowi na myśl nie wpadły — opowiadał pedel. — Na przykład grania z zawiązanymi oczami. Bardziej filozofia niż piłka, ale wściekle dobry trening.

— Taktyczne myślenie i analiza sytuacji w bitwie są elementami umysłowej kompozycji orka — stwierdził Nutt.

— Widzicie? Ktoś, kto mówi „kompozycja”, nie urwie nam przecież głów!

— Moja była żona używa kompozycji perfum… — przypomniał sobie piekarz.

— Nie, nie, perfumy to już przesada — stwierdził rzeźnik, budząc tym powszechne rozbawienie. — Bycie orkiem to co innego, ale przecież nie chcemy tutaj jakichś dziwaków.

Glenda spojrzała na Nutta. Płakał.

— Przyjaciele, dziękuję wam za pokładane we mnie zaufanie — powiedział.

— Wiesz, tak jakby należysz do zespołu — zapewnił pedel Nobbs (żadnego pokrewieństwa), którego uśmiech zdołał niemal zamaskować zdenerwowanie.

— Dziękuję, panie Nobbs, to dla mnie bardzo ważne.

Nutt wstał. Było to skomplikowane poruszenie.

Pozostało we wspomnieniach Glendy już na zawsze jako rodzaj ukazywanej w zwolnionym tempie sceny rwanych łańcuchów i łamanego drewna. Nutt powstał, jak gdyby przywiązany był pajęczyną. Wirujące kawałki łańcuchów uderzały o ściany. Pękały kłódki. Co do kanapy, chyba żaden jej kawałek nie pozostał złączony z innym — mebel posypał się na posadzkę niczym stosik opałowego drewna.

— Wiejemy, chłopcy!!!

Trzeba by swego rodzaju mikrometru, by ustalić, kto krzyknął to pierwszy, ale stampede, w jakim wypadli na korytarz i pognali za róg, szybko wybuchło i szybko się skończyło.

— A wiesz — odezwał się Trev po kilku chwilach ciszy — w pewnym momencie już myślałem, że bardzo dobrze nam idzie.

— Te kobiety — przypomniała Glenda. — Co to za jedne?