Raport “Pelikana” [The Pelican Brief-pl]

Dokładnie o wpół do jedenastej spotkali się ponownie w sali trzysta trzydziestej szóstej.

Gray złapał Ellen Reinhart przed domem, gdy wychodziła na zajęcia. Praktykę odbywała w dziale procesowym, a jej przełożonym był wspólnik o nazwisku Daniel O’Malley. Większość czasu spędziła w Miami, gdzie toczyło się akurat jakieś postępowanie ugodowe. Przez dwa miesiące nie było jej w waszyngtońskiej centrali firmy. White i Blazevich mieli swoje przedstawicielstwa w czterech miastach, także w Tampa na Florydzie. Nie rozpoznała Garcii i bardzo jej się śpieszyło.

Judith Wilson nie było w mieszkaniu, ale jej współlokatorka powiedziała, że powinna wrócić o pierwszej.

Wykreślili z listy Maylora, Kaas i Reinhart. Poszeptali chwilę i znów się rozdzielili. Gray miał znaleźć Edwarda Linneya, który wedle spisu praktykował u White’a i Blazevicha dwa lata z rzędu. Jego nazwiska nie było w książce telefonicznej, ale mieli jego adres. Mieszkał w Wesley Heights, na północ od kampusu.

O dziesiątej czterdzieści pięć Darby stanęła ponownie przed tablicą ogłoszeń, mając nadzieję, że tym razem spełnią się jej oczekiwania. Akers był facetem i łatwiej będzie go skłonić do rozmowy. Przypuszczała, że jest w sali dwieście jeden, gdzie zapoznawano się z kodeksami postępowania karnego. Po kilku minutach drzwi sali otworzyły się i na korytarz wyległo pięćdziesięciu studentów. Nie mogłaby być reporterką. Nie jest łatwo podchodzić do obcych ludzi i nakłaniać ich do rozmowy. Czuła się niezręcznie i bardzo nieswojo. Pokonała jednak wewnętrzne opory i podeszła do nieśmiałego z wyglądu młodzieńca o smutnych oczach ukrytych za grubymi szkłami okularów.

– Przepraszam – zaczęła. – Czy znasz może Michaela Akersa? Zdaje się, że miał tutaj zajęcia.

Chłopak uśmiechnął się. Miło być zauważonym. Wskazał na grupę studentów idących w stronę wyjścia.

– To ten w szarej bluzie.

– Dzięki. – Machnęła mu ręką na pożegnanie.

Po wyjściu z budynku grupa rozproszyła się. Akers i jeszcze jeden chłopak szli chodnikiem.

– Panie Akers! – krzyknęła.

Zatrzymali się i odwrócili głowy. Gdy ruszyła nerwowo w ich stronę, na twarzach studentów pojawił się uśmiech.

– Czy to ty jesteś Michael Akers? – spytała.

– Owszem, a ty kim jesteś?

– Nazywam się Sara Jacobs i piszę artykuł dla “Washington Post”. Czy możemy porozmawiać w cztery oczy?

– Jasne.

Znajomy Akersa pojął, o co chodzi, i odszedł.

– O czym chcesz rozmawiać? – spytał Akers.

– Czy zeszłego lata miałeś praktykę u White’a i Blazevicha?

– Tak. – Akers był miły. Widać Sara Jacobs przypadła mu do gustu.

– W jakim dziale?

– Nieruchomości. Nuda jak jasna cholera, ale trzeba to było odwalić. Co chcesz wiedzieć?

– Czy poznajesz tego mężczyznę? – Podała mu zdjęcie. – Pracuje w tej kancelarii.

Akers bardzo się starał rozpoznać Garcię. Chciał pomóc i umówić się z reporterką na kawę, ale twarz była mu obca.

– Dosyć podejrzane zdjęcie, nie sądzisz? – spytał.

– Możliwe. Znasz tego gościa?

– Nie. Nigdy go nie widziałem. To strasznie duża firma. Podczas narad wspólnicy noszą plakietki z nazwiskami. Dasz wiarę? Faceci, którzy są właścicielami, nie znają się nawzajem! Jest ich ponad setka.

– Osiemdziesięciu jeden, mówiąc ściśle. Miałeś jakiegoś przełożonego?

– Tak, wspólnika nazwiskiem Walter Welch. Prawdziwy glut. Mówiąc szczerze, nie podobało mi się u nich.

– Pamiętasz innych praktykantów?

– Jasne. Latem jest ich pełno.

– Gdybym potrzebowała paru nazwisk, mogę na ciebie liczyć?

– O każdej porze. Facet ma jakieś kłopoty?

– Nie, ale może coś wiedzieć.

– Za nic w świecie nie chciałbym tam pracować i życzę tym wszystkim palantom, żeby ich wywalili z palestry. To banda zbirów i oszustów. Naprawdę! W życiu nie widziałem takiej zgnilizny. A wszystko przez to, że mieszają się do polityki.