Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
*1 Нямецкая: ён больш не пражывае тут
Кінуўшы спробы зачыніць дзверы, яна стала адыходзіць назад, у цёмны хол, і Гары рушыў услед за ёй, мякка слізгаючы, і яго рука з доўгімі пальцамі дастала палачку.
— Дзе ён?
— Das weiss ich nicht*2 ! Ён з’ехаць! Я не ведаць, я не ведаць!
*2 Нямецкая: я не ведаю
Ён падняў палачку, і жанчына закрычала. Двое маленькіх дзяцей выбеглі ў хол. Яна паспрабавала закрыць іх сваімі рукамі. Потым быў выбліск зялёнага святла…
— Гары! ГАРЫ!
Гары адкрыў вочы. Аказваецца, ён споўз на падлогу. Герміёна зноў пачала латашыць у дзверы.
— Гары, адчыні!
Ён крычаў, ён ведаў гэта. Гары ўстаў, і адчыніў дзверы. Герміёна ўвалілася ўнутр, ледзь не зваліўшыся, і з падазронам аглядзела ўсё вакол. Рон стаяў прама за ёй, выглядаючы ўсхваляваным, і накіраваў палачку па чарзе ў куты халоднай ванны.
— Што ты рабіў? — сур’ёзна спытала Герміёна.
— А што ты думаеш, я рабіў? — спытаў Гары з напускной вясёласцю.
— Ты крычаў так, як быццам у цябе збіралася лопнуць галава! — сказаў Рон.
— Ну… мабыць, задрамаў, і…
— Гары, калі ласка, не трымай нас за дурняў, — глыбока ўздыхнуўшы вымавіла Герміёна. — Мы ведаем, што ў цябе забалеў шнар, і ты сам зараз бледны як ліст.
Гары сеў на кут ваннай.
— Добра. Я толькі што бачыў, як Вальдэморт забіў жанчыну. Мабыць, усю яе сям’ю. І яму не было патрэбна гэта. Гэта зноў было як з Сэдрыкам, яны проста аказаліся ў тым месцы…
— Гары, меркавалася, што ты не будзеш больш дазваляць гэтаму адбывацца! — закрычала Герміёна, і рэха яе голасу разнеслася па ваннай. — Дамблдор жадаў, каб ты выкарыстоўваў аклюменцыю! Ён лічыў, што гэтае яднанне небяспечна! Вальдэморт можа выкарыстаць гэта, Гары! Якая карысць ад таго, што ты глядзіш, як ён мучыць і забівае, чым гэта можа дапамагчы?
— Так я магу ведаць, чым ён займаецца.
— Таму ты нават не спрабуеш спыніць гэтую сувязь?
— Герміёна, я не магу! Ты ведаеш, што я цалкам бесталентны ў аклюменцыі! Я ніколі не разумеў яе!
— Ты ніколі не спрабаваў! — горача заявіла яна. — Я не разумею, Гары, цябе што, падабаецца мець такую асаблівую сувязь, або адносіны, або штосьці яшчэ…
Яна заціхла, сустрэўшы яго погляд.
— Падабаецца? — ціха вымавіў ён. — Цябе б спадабалася?
— Я… не… мне шкада, Гары. Я не жадала сказаць…
— Я ненавіджу гэта! Я ненавіджу, што ён можа забрацца ў мяне, што я павінен глядзець скрозь яго тады, калі ён небяспечней усяго! Але я буду карыстацца гэтым.
— Дамблдор…
— Забудзь аб Дамблдору. Гэта мой выбар, нічый больш. Я жадаю ведаць, чаму ён шукае Грыгаровіча.
— Каго? Гэта замежны стваральнік палачак, — сказаў Гары. — Ён зрабіў палачку Крума, і Крум лічыць, што ён лепшы.
— Але ты казаў, — умяшаўся Рон, — што Вальдэморт трымае дзесьці пад замком Алівандэра. Калі ў яго ўжо ёсць стваральнік палачак, навошта яму яшчэ адзін?
— Можа быць ён згодзен з Крумам, можа быць, ён думае, што Грыгаровіч лепей.Або ён думае, што Грыгаровіч зможа растлумачыць яму, што мая палачка зрабіла, калі ён пераследваў мяне, таму што Алівандэр гэтага не ведаў.
Гары зірнуў у патрэсканае пыльнае люстэрка і выявіў, што Рон і Герміёна абменьваюцца скептычнымі поглядамі за яго спіной.
— Гары, ты працягваеш казаць аб тым, што зрабіла твая палачка, — сказала Герміёна. — Але гэта ты зрабіў! Чаму ты так прадузяты супраць таго, каб браць на сябе адказнасць за сваю сілу?
— Таму што я ведаю, што гэта быў не я! І Вальдэморт ведае, Герміёна! Мы абодва ведаем, што здарылася на самой справе!
Яны ўтаропіліся адзін на аднаго. Гары ведаў, што ён не ўпэўніў Герміёну, і зараз яна выбудоўвае ў галаве контраргументы, як супраць яго тэорыі аб сваёй палачцы, так і супраць таго, каб ён дазваляў сябе зазіраць у розум Вальдэморта. Да яго шчасця, умяшаўся Рон.
— Кінь гэта, — параіў ён Герміёне, — гэта яго справа. І калі мы збіраемся заўтра ўвайсці ў Міністэрства, ці не думаеш ты, што нам варта яшчэ раз разглядзець план?
Неахвотна, Герміёна ўсё ж пакінула тэму, хоць Гары быў абсалютна ўпэўнены, што пры першай магчымасці яна зноў накінецца на яго. Яны вярнуліся на кухню ў склепе, дзе Крычар падаў ім тушэння і пірог з патакай.
У сваі ложкі гэтым вечарам яны адправіліся позна, правядучы шматлікія гадзіны за паўторам і паўторам свайго плану, датуль, пакуль кожны з іх не мог працытаваць яго слова ў слова. Гары, які спаў зараз у пакоі Сірыюса, лёг у ложак, накіраваўшы святло сваёй палачкі на старую фатаграфію свайго бацькі, Сірыюса, Люпіна і Пэцігру, і яшчэ дзесяць хвілін паўтараў план. Аднак калі ён загасіў сваю палачку, ён думаў не аб Адваротным Зеллі, ванітавых пасцілках або блакітных мантыях аддзела Магічнага Абслугоўвання; ён думаў аб Грыгаровічу, стваральніку палачак, і яго шанцах застацца нязнойдзеным, калі Вальдэморт так прагна шукае яго.