Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
Ён нязграбна падняўся, яго цела было больш, чым ён абвык. Атрыюм глядзеўся цямней, чым Гары яго памятаў. Раней цэнтр хола запаўняў залаты фантан, які брасаў скокчучыя вобліскі святла на драўляныя сцены і падлогі. Зараз тут дамінаваў гіганцкі манумент чорнага каменя. Ён быў даволі палохаючым, велізарныя скульптуры ведзьмы і чараўніка, якія сядзяць на мудрагелістых разьбяных тронах, што глядзяць уніз на службоўцаў Міністэрства, якія выскокваюць з камінаў перад імі. У падставы статуй літарамі вышынёй у руку быў выгравіраваны надпіс:
“Магія можа ўсё”.
Гары адчуў моцны ўдар, які прыйшоўся яму па нагах ззаду. Яшчэ адзін чараўнік толькі што выляцеў з каміна ззаду яго.
— Проч з дарогі, ты што… о, выбач, Ранкорн.
Відавочна напалоханы, лысеючы чараўнік паспяшаўся прэч. Вызначана чалавек, якого ўяўляў Гары, Ранкорн, быў палохаючым.
— Тссс! — данёсся голас, і Гары абгарнуўся, каб убачыць мініятурную ведзьму і падобнага на тхара чараўніка з аддзела магічнага абслугоўвання, які стаялі поруч статуі і жэстамі запрашалі яго падысці. Ён паспяшаўся да іх.
— Дабраўся нармалёва, так? — прашаптала яму Герміёна.
— Не, ён яшчэ тырчыць у выгібе трубы, — умяшаўся Рон.
— Вельмі смешна… Жудасна, ці не так? — сказала яны Гары які глядзеў уверх, на статую. — Ты бачыў, на чым яны сядзяць.
Гары прыглядзеўся бліжэй, і зразумеў, што троны, якія паказаліся яму ўзорна выразанамі, на самай справе былі нагрувашчваннем чалавечых цел. Сотні і сотні аголеных людзей, мужчын, жанчын, дзяцей, усе з аднолькава дурнымі і выродлівымі тварамі, скрачаныя, спрэсаваныя разам, каб падтрымаць вагу добра апранутых чараўнікоў.
— Маглы, — прашаптала Герміёна, — Вось іх заслужанае месца. Пайдзем, трэба рухацца.
Яны ўліліся ў струмень чараўнікоў, якія рухаліся ў бок залатых варот у канцы залы, аглядаючыся як мага неўзаметку, але нідзе не было і намёку на прыкметную фігуру Далорэс Амбрыдж. Яны мінулі праз вароты і патрапілі ў меншую залу, дзе струмень падзяляўся на дваццаць раўчукоў, якія вялі да дваццаці залатых рашотак, якія хавалі ліфты. Ледзь яны паспелі далучыцца да самай блізкай з чэрг, нейкі голас вымавіў: “Кэтэрмоўл!”
Яны азірнуліся. У Гары скруціла жывот. Адзін з Пажыральнікаў Смерці, якія прысутнічалі пры забойстве Дамблдора, ішоў да іх. Міністэрскія службоўцы пры яго набліжэнні змаўкалі і апускалі вочы ўніз, Гары мог адчуць, як хваля страху распаўсюджваецца сярод іх.
Хмурны, жорсткі твар гэтага чалавека дзіўна кантраставаў з яго выдатнай мантыяй, якая раздзімалася, вышыванай шматлікімі залатымі ніткамі. Нейкі голас з натоўпу лісліва павітаў яго: “Добрай раніцы, Якслі!”, але быў праігнараваны.
— Я пасылаў патрабаванне, каб хто-небудзь з Магічнага Абслугоўвання прыйшоў і навёў парадак у маім кабінеце, Кэтэрмоўл. У ім усё яшчэ ідзе дождж.
Рон аглядзеўся па баках, быццам спадзяючыся, што хтосьці можа ўмяшацца, але ўсе маўчалі.
— Дождж?.. У вашым кабінеце? Гэта… гэта дрэнна, так?
Рон нервова засмяяўся. Вочы Якслі пашырэлі.
— Ты думаеш, гэта смешна, Кэтэрмоўл?
Дзве ведзьмы кінулі сваю чаргу да ліфта і ў паспеху выдаліся.
— Не… — адказаў Рон, — не, вядома…
— Ты разумееш, што зараз я спускаюся ўніз, каб дапытаць тваю жонку, Кэтэрмоўл? Наогул, я вельмі здзіўлены, што ты зараз не сядзіш там, трымаючы яе за руку, пакуль яна чакае. Ужо забыўся аб ёй, як аб дрэннай працы, так? Магчыма мудры ўчынак з твайго боку. Падбай аб тым, каб ажаніцца на чыстакроўнай у наступны раз.
Герміёна завішчала ад жаху. Якслі паглядзеў на яе. Яна слаба кашлянула і адвярнулася.
— Я… я… — заікнуўся Рон.
— Але калі б мая жонка вінавацілася ў брудзе крыві, — вымавіў Якслі, — хоць, вядома, я ніколі б не звязваўся з падобнай жанчынай — і главе Дэпартамента Сілавога Ужывання Магічных Законаў патрабавалася выкананне нейкай працы, перш за ўсё я заняўся б выкананнем гэтай працы, Кэтэрмоўл. Разумееш мяне?
— Так, — шапнуў Рон.
— Тады займіся гэтым, Кэтэрмоўл, і, калі мой кабінет не стане цалкам сухім на працягу гадзіны, Статут Крыві тваёй жонкі будзе яшчэ пад большым сумневам, чым зараз.
Залатая рашотка перад імі з ляскам адчынілася. З ківам і непрыемнай ухмылкай на твары ў адрас Гары, які, відавочна, павінен быў ухваліць такое станаўленне да Кэтэрмоўла, Якслі рушыўся наперад, да іншага ліфта. Гары, Рон і Герміёна ўвайшлі ў свой, але ніхто не рушыў услед за імі, нібы яны былі заразныя. Рашотка зачынілася, і ліфт пачаў рухацца ўверх.