Lord z planety Ziemia

Dańka poczerwieniał i cofnął się o krok.

– Witam na Ziemi, księżniczko – powiedział Ernado dziwnie uroczystym tonem. – Cieszę się, że mogę cię widzieć szczęśliwą i triumfującą…

– Daj spokój. – Księżniczka nie miała zamiaru wysłuchiwać długiego, ceremonialnego powitania. – Ja też cieszę się, że cię widzę Ernado. I ciebie, Lans. Twoje meldunki bardzo mi pomogły… Siergiej, mam nadzieję, że Lansowi nie za bardzo dostało się za szpiegostwo?

Uśmiechnąłem się.

– Postanowiliśmy nie stosować najwyższego wymiaru kary. Nieuchronność. Główny strumień historii. Znowu jestem w pułapce? Znowu w roli marionetki? Ale czego tym razem spodziewa się po mnie los-reżyser? Co podpowiadają niewidoczni suflerzy-okoliczności? Jak mogę zepsuć swoją rolę? I dlaczego tak bardzo chcę to zrobić?

– A ty oczywiście jesteś Redrak Sholtry, były pirat?

Terry najwyraźniej postanowiła poznać całą moją załogę.

– Tak, księżniczko. Co prawda, obecnie pracuję jako pilot…

u pani męża.

W głosie Redraka dała się słyszeć wyraźna wątpliwość, czy Siewca potrzebuje pilota. Ale księżniczka tego nie zauważyła.

– A gdzie Kleń? Zawsze lubiłam ich planetę…

Zapadła niezręczna cisza. W końcu Ernado powiedział sucho:

– Aler-Il z planety Kleń zginął, próbując samotnie zniszczyć „Białego Raidera”.

Terry w milczeniu skinęła głową, przyjmując tę informację do wiadomości. Mimo wszystko była księżniczką. Odwróciła się do mnie i błyskawicznie zmieniając ton, zapytała:

– Siergiej, co zrobimy z sekciarzami? Dostałeś statek Siewców, prawda? A gdybyśmy tak przekonali ich, że Ziemia znajduje się pod szczególną opieką?

– Księżniczko – niezbyt dyplomatycznie, ale z wyraźną radością przerwał jej Dańka – Ziemia to właśnie planeta Siewców! Za sto lat Ziemianie postanowią zasiedlić całą galaktykę ludźmi i zorganizują ekspedycję w przeszłość. Tam wybudują Świątynie, zaludnią wszystkie planety i wymyślą legendy o sobie. I schowają się. Więc wcale nie musimy okłamywać sekciarzy. Powiemy im prawdę, a oni się powieszą.

– To prawda, Siergiej?

Wzruszyłem ramionami.

– W ogólnych zarysach… Myślę, że twoi rodzice mogą z czystym sumieniem zostawić sektę.

– Jesteś Siewcą?

– Tak. A raczej ich przodkiem…

Nie zdążyłem wytłumaczyć subtelności drzewa genealogicznego. W niebie nad nami rozległ się głośny trzask i mignęło tęczowe światło. Potem niebo poszarzało to goniec ustawił ekran ochronny, by ukryć nas przed amerykańskimi, rosyjskimi, chińskimi i innymi satelitami. A pod szarym jak popiół baldachimem nieba spadał na nas stożek „Białego Raidera”.

Nazwać go teraz białym mógłby tylko optymista. Gigantyczny kadłub raidera był szaroczarny, zwęglony, poryty wgnieceniami, i dziurami. Tylko miejscami wyzierały resztki białego przeciwlaserowego pancerza, który nadał kiedyś nazwę statkowi.

Raider opadał powoli i niespiesznie, jak listek herbaty w filiżance, jak nasiąknięty deszczem szary liść na jesienną alejkę.

– Nieźle nam to wyszło – powiedział ze zdumieniem Redrak. – Myślałem, że mniej ich uszkodziliśmy… na Wielkich Siewców, i w takim stanie wyruszyli na poszukiwania!

Wyruszyli i znaleźli Ziemię – od pierwszej próby. Los. Nieuchronność, niech ją diabli. Czego chcesz ode mnie teraz?

– Jaki on wielki – powiedział drżącym głosem Dańka. – W razie czego damy mu radę, jak myślisz, Siergiej?

Przysunął się do mnie i złapał za rękę. Tylko z dotyku dłoni dorosłego mógł czerpać siłę, by znowu poczuć pewność, poczuć się człowiekiem, a nie mrówką pod gigantycznym szarym butem.

– Wszystko w porządku, Dańka – zapewniłem – nie bój się. Nasz statek może zmienić tę ruinę w kupę złomu w ciągu pół sekundy. Nie bój się.

– Nie boję się…

Automatyka raidera została ustawiona na lądowanie. Imperatorowa Tara nadal trzymała w rękach wszystkie nici. Z podstawy statku bezgłośnie wysunęły się szerokie podpory – siedem albo osiem. Dysze były zimne, raider opadał podtrzymywany polem siłowym gońca.

Dobrze by było zastosować krótką hipnozę, żeby sekciarzom łatwiej było przyjąć informację o Ziemi. Jasne?

Odpowiedzi nie było… i nie mogło być.

Wykorzystuję wszystkie rezerwy. Tymczasowo się wyłączam – uprzedził statek.

Cóż, poradzę sobie sam.

Podpory dotknęły ziemi. Tysiąctonowa masa wbiła się w rozmiękły grunt. To nic, pod cienką warstwą gliny są granitowe płyty…

Poczułem w ręku kamień – ten sam, którym rozbiłem kryształ pierścionka. Skrzywiłem się z irytacją, zamachnąłem się, żeby go wyrzucić… i osłupiałem. Na dłoni mienił się duży, nieoszlifowany, a raczej na wpół oszlifowany diament. Co najmniej dziesięć karatów…

Księżniczka pochwyciła moje spojrzenie i zmarszczyła brwi.

– Rozbiłeś energokryształ tym kamieniem?

– Tak… Ale on wtedy nie był taki… ładny.

– Uboczny efekt hipertunelu. Widocznie nadmiar energii wytłumiono syntezą diamentu.

Zabawne. Hipertunel „wydał mi resztę”.