Lord z planety Ziemia

– Tak, Siergiej. Chyba można.

– Myślałaś o mnie?

Słaby śmiech i pytanie:

– Przecież dowiedziałeś się o meldunkach Lansa… prawda?

– Zapewne dostajesz wiele meldunków.

– Te czytałam, Siergiej.

– Przyjdziesz, jeśli poproszę?

Znowu przerwa. Chyba się zdziwiła. – A może na odwrót?

– Nie, księżniczko. Nie wybieram się teraz na Tara. – Znalazłeś swoją planetę, Siergiej? Ziemię? Coś w jej głosie ścisnęło mnie za serce. Dziwne, nadal cieszą mnie pewne intonacje…

– Tak, księżniczko. Wzywam cię na Ziemię. Na planetę, która zginie za kilka minut. Dwadzieścia metrów ode mnie stoi bomba kwarkowa z wyłączonymi spowalniaczami.

– Zwariowałeś, Siergiej! Masz statek?

– Tak.

– Startuj, próbuj uciec! Natychmiast!

– To mój świat, księżniczko. Przyjdziesz?

Znowu cisza. Blada twarz Lansa stojącego dwa metry ode mnie.

– Chcesz, żebym zobaczyła twój świat, Siergiej? Żebym jeszcze zdążyła?

– To też.

Lans skoczył ku mnie i odbił się, odrzucony niewidoczną siłą. Krzyknął:

– Nie trzeba, nie ważcie się! Księżniczko!

Usłyszałem jej głos.

– Rozbij kamień w pierścieniu. Przyjdę. Spróbuj mnie znaleźć… wezmę urządzenie dalekiej łączności. Planety nie giną od razu. Nawet od bomby kwarkowej.

Pokaż mostek raidera, zakomenderowałem bezgłośnie i zobaczyłem, jak na zboczu, za sześcianem bomby, pojawia się ogromny ekran. Jak w kinie.

Przestronna hala przypominająca fabrykę elektroniczną po pożarze… albo po wizycie Klenijczyka samobójcy. Nanizane na żywą nitkę pulpity, ludzie siedzący w fotelach i stojący wokół. Imperatorowa. Imperator. Garstka Palijczyków.

– Księżniczko, nie wzywam cię, żebyś umarła z moim światem albo zobaczyła jego śmierć. Bomba kwarkowa została tu umieszczona przez sekciarzy…

– Lans wspominał o tym.

– Ale wtedy jeszcze nie wiedzieliśmy, że na czele sekty stoi imperator i imperatorowa Tara. Twoi rodzice, księżniczko.

Ktoś z siedzących na mostku raidera pochylił się nad pulpitem i w półprzeźroczystym sześcianie otworzył się wąski otwór. W moją stronę pomknął cienki biały promień.

Pięć metrów od nas bezsilnie zgasł w powietrzu.

Samodzielnie podjąłem środki ochrony. Siewco, do aktywacji bomby kwarkowej pozostało trzy i pół minuty. Przypominam, że ma pan obowiązek uratować Ziemią. W jej historii nie było kwarkowych eksplozji…

Omal nie wybuchnąłem histerycznym śmiechem. Słowa księżniczki, twarde jak stal, pomogły mi odzyskać równowagę.

– Książę, jesteś pewien tego, co mówisz?

– Tak. Jeśli znajdziesz się na Ziemi, oni powinni… mogą powstrzymać.

– Rozbij kryształ!

Znowu uderzyłem podniesionym z ziemi kamieniem w pierścień. Kryształ zapłonął bielą i pokrył się pajęczyną pęknięć. Tęczowa fala przebiegła przez pierścionek – i znikła w głębi metalu.

– Nie!!! – to krzyczała imperatorowa, starsza kobieta na mostku „Białego Raidera”, niepodejrzewająca, że każde jej słowo i gest dostępne są wrogom.

Obok mnie rozbłysło tęczowe lśnienie. W powietrzu zawirowała kolorowa mgła, ledwie odczuwalnie powiało chłodem.

Samodzielnie podjąłem decyzją o korekcie punktu wyjścia z hipertunelu – oznajmił uprzejmie statek. – Dodatkowa ingerencja psychiczna…

Kolorowa mgła znikła. A wraz z nią – wrażenie kopuły osłaniającej mnie w czasie rozmowy przez pierścień.

Przede mną stała księżniczka.

Była niemal naga, ale wydawało się to absolutnie naturalne. Krótka złocista tunika nie ustępowała pod względem prostoty starogreckim strojom. Bose nogi. Księżniczka skrzywiła się, czując dotyk zimnego śniegu. Dobrze, że narkotyczny efekt hipertunelu nie pozwolił jej odczuć chłodu w całej pełni…

Księżniczka patrzyła mi w oczy, najpierw jakby nie widząc, w rozszerzonych źrenicach były jeszcze odbłyski innego świata. Potem już normalnie, serdecznie, nieco przekornie. Tak patrzy się na dobrego, choć pechowego przyjaciela.

– Witaj, Siergiej.

– Dzień dobry, księżniczko – odpowiedziałem automatycznie. Potrząsnęła głową – mokre włosy zakołysały się ciężką ciemną falą.

– Bardzo dobrze trafiłeś, właśnie wyszłam z wanny…

Kiedy indziej ten zbieg okoliczności wywołałby uśmiech. Albo czujność.

– Księżniczko – pospiesznie, jąkając się, powiedział Lans. – Proszę stanąć na tym…

Rzucił księżniczce pod nogi swoją kurtkę. Dziewczyna skinęła głową niedbale, jak dziękuje się za skasowany w autobusie bilet, i stanęła na czystym materiale, po czym odwróciła się i zamarła, patrząc na ekran.

Do rozpoczęcia rozpadu kwarków pozostała jedna minuta – oznajmił statek z usłużnością dobrze wychowanego idioty. – Siewco, jest pan zobowiązany nie dopuścić do zakłócenia biegu historii Ziemi.