![Vaterland [Fatherland - pl] - Читать Любимую Русскую Полную Книгу 👉 Read-E-Book.com](/uploads/posts/books/5/5/9/7/vaterland-fatherland-pl-download.jpg)
Vaterland [Fatherland - pl]
- Автор: Харрис Роберт
- Год: 2008
- Язык: польский
- Год: Ksi
- ISBN: 978-83-245-7646-3
- Переводчик: Adnrzej Szulc
- Жанр: Альтернативная история
Электронная книга - «Vaterland [Fatherland - pl]». Краткое содержание книги:
W trakcie ostatecznego rozwiązania Żydzi powinni zostać przetransportowani pod odpowiednim nadzorem i przy użyciu stosownych środków do obozów pracy na Wschodzie. Zdolnych do pracy Żydów skieruje się w osobnych męskich i żeńskich dużych kolumnach do budowy dróg, gdzie niewątpliwie duża ich liczba odpadnie w wyniku naturalnej redukcji.
Tych, którzy pozostaną i którzy niewątpliwie stanowić będą najtwardszy element, trzeba będzie odpowiednio potraktować. Reprezentują oni bowiem wynik naturalnej selekcji, który w przypadku liberalizacji może stać się zarodkiem ponownego rozwoju rasy żydowskiej (o czym uczy nas historia).
W trakcie praktycznej realizacji ostatecznego rozwiązania przeczesana zostanie z zachodu na wschód cała Europa.
„Przetransportowani pod odpowiednim nadzorem i przy użyciu stosownych środków… Najtwardszy element trzeba będzie odpowiednio potraktować…” „Odpowiedni, odpowiednio”. Najbardziej ulubione słowa w biurokratycznym żargonie — wazelina umożliwiająca gładkie obejście nieprzyjemnych szczegółów, uniknięcie konkretów.
March rozłożył przed sobą niewyraźne fotokopie. Odbito je najprawdopodobniej z pierwotnej wersji protokołu konferencji, sporządzonej przez Standartenführera Eichmanna z Głównego Urzędu Bezpieczeństwa Rzeszy. Maszynopis pełen był gniewnych przekreśleń i ręcznych poprawek, w których Xavier rozpoznał pedantyczny charakter pisma Heydricha.
Tak na przykład Eichmann napisał:
Na koniec zapytano Obergruppenführera Heydricha o praktyczne trudności, które mogą się wyłonić przy obsłudze tak dużych grup. Obergruppenführer stwierdził, że stosowano dotychczas różne metody. Użycie broni palnej uznano z wielu względów za nieodpowiednie. Praca postępuje wolno. Trudno jest zachować odpowiedni nadzór, istnieje ponadto stała groźba wybuchu paniki wśród osób oczekujących na swoją kolej. Zaobserwowano również, że metoda ta negatywnie oddziałuje na naszych ludzi. Obergruppenführer poprosił Sturmbannführera doktora Rudolfa Lange (KdS Latvia) o bliższe przedstawienie sprawy.
Sturmbannführer Lange oświadczył, że w ostatnim czasie korzystano z trzech metod, co pozwala na dokonanie pewnych porównań. 30 listopada w lesie niedaleko Rygi rozstrzelano tysiąc Żydów z Berlina. 8 grudnia jego ludzie posłużyli się ciężarówkami z wewnętrznym obiegiem spalin. Tymczasem w obozie w Oświęcimiu prowadzone są już od października eksperymenty na rosyjskich więźniach i polskich Żydach. Używa się w nich gazu Cyklon B. Osiągnięte tutaj rezultaty są szczególnie obiecujące, zarówno ze względu na wysoką przepustowość, jak i możność zapewnienia odpowiedniego nadzoru.
Przy obydwu tych akapitach Heydrich napisał wielkimi literami „Skreślić!” March zajrzał do ostatecznej wersji protokołu. Cały fragment dyskusji został zredukowany do pojedynczego zdania:
Na koniec dyskutowano o różnych możliwych metodach realizacji ostatecznego rozwiązania.
Przykrojony w ten sposób protokół można było złożyć w archiwum.
Xavier zawzięcie notował: październik, listopad, grudzień 1941. Powoli puste kartki wypełniały się zapiskami. W przyćmionym świetle mansardy wyłaniał się stopniowo coraz bardziej wyraźny obraz powiązań, strategii, przyczyn i skutków… Przyjrzał się jeszcze raz wypowiedziom Luthera, Stuckarta i Buhlera. Luther przewidywał problemy w „państwach nordyckich”, ale „żadnych kłopotów w południowo-wschodniej i wschodniej Europie”. Stuckart, zapytany o osobę, która ma wśród swych dziadków jednego Żyda, „zaproponował zastosowanie w tym przypadku przymusowej sterylizacji”. Buhler, co charakterystyczne, podlizywał się Heydrichowi: „prosił tylko o jedno — aby problem żydowski w Generalnej Guberni został rozwiązany tak szybko, jak to tylko możliwe”.
Przerwał na pięć minut lekturę, żeby zapalić papierosa. Chodził po korytarzu, przeglądając papiery niczym uczący się roli aktor. Z łazienki dobiegał szum płynącej wody. Pogrążony w mroku hotel skrzypiał cicho niczym stojący na kotwicy galeon.
6
MARTIN LUTHER
PODSEKRETARZ STANU W MINISTERSTWIE SPRAW ZAGRANICZNYCH RZESZY
NOTATKI Z INSPEKCJI OBOZU W OŚWIĘCIMIU-BRZEZINCE
[Rękopis, 11 stron]
14 lipca 1943
Nareszcie, po ponawianych prawie przez cały rok staraniach otrzymałem zezwolenie na przeprowadzenie w imieniu Ministerstwa Spraw Zagranicznych pełnej inspekcji obozu w Oświęcimiu-Brzezince.
Krótko przed zachodem słońca przylatuję z Berlina na lotnisko w Krakowie i spędzam wieczór na zamku na Wawelu w towarzystwie gubernatora Hansa Franka, sekretarza stanu Josefa Buhlera i ich personelu. Jutro rano o świcie samochód ma mnie zabrać z zamku i zawieźć do obozu (czas podróży: około jednej godziny), gdzie czeka na mnie jego komendant, Rudolf Hoess.
15 lipca 1943
Pierwsze moje wrażenie to ogrom całego obozu, który według Hoessa zajmuje teren o długości 4 i szerokości 2 kilometrów. Gleba jest tu żółtawa i gliniasta, podobna do tej, która dominuje na wschodnim Śląsku — krajobraz pustynny, urozmaicony tu i ówdzie zielonymi kępami drzew. Wewnątrz obozu stoją jak okiem sięgnąć setki drewnianych, krytych zieloną papą baraków. W oddali widzę poruszających się między nimi więźniów. Odziani są w biało-czarne pasiaki — niektórzy niosą deski, inni łopaty i kilofy; jeszcze inni ładują wielkie skrzynie na ciężarówki. Wszędzie czuć niemiły zapach.
Dziękuję komendantowi, że mnie przyjął. Wyjaśnia mi schemat administracyjny. Obóz znajduje się pod jurysdykcją Głównego Urzędu
Administracji Gospodarczej SS. Inne, położone w dystrykcie lubelskim podlegają Obergruppenführerowi SS Odilowi Globocnikowi. Nawał pracy uniemożliwia niestety Hoessowi osobiste oprowadzenie mnie po obozie. Z tego względu powierza mnie opiece młodego Untersturmführera o nazwisku Weidemann. Ma on dopilnować, aby pokazano mi wszystko i żeby udzielono pełnych odpowiedzi na wszelkie moje pytania. Zaczynamy od śniadania w barakach SS.
Po śniadaniu jedziemy do południowego sektora obozu. Usytuowana jest tutaj około półtorakilometrowej długości bocznica kolejowa. Po jej obu stronach znajduje się przymocowane do betonowych słupów ogrodzenie z drutu, a także drewniane wieże obserwacyjne z gniazdami karabinów maszynowych. Robi się gorąco. Zapach jest tutaj bardzo nieprzyjemny, w powietrzu fruwają chmary much. Na zachodzie widać wznoszący się nad drzewami, dymiący fabryczny komin z czerwonej cegły.
7.40 rano: na teren wzdłuż torów wchodzą żołnierze SS, niektórzy z psami, oraz specjalni więźniowie, którzy mają im pomagać. W oddali słyszymy gwizd pociągu. Kilka minut później przez bramę wjeżdża powoli lokomotywa; kłęby pary wzniecają chmury żółtego pyłu. Zatrzymuje się dokładnie przed nami. Brama zostaje zamknięta. Weidemann: „To transport Żydów z Francji”.
Oceniam, że pociąg liczy około 60 towarowych wagonów; wszystkie mają wysokie drewniane ściany. Zbliżają się do nich żołnierze i specjalni więźniowie. Odryglowują i otwierają drzwi. Wszędzie wzdłuż torów wykrzykiwany jest ten sam rozkaz: „Wszyscy wysiadać! Ręczny bagaż zabrać ze sobą! Ciężki bagaż zostawić w wagonach!” Pierwsi pojawiają się mężczyźni; oślepieni światłem skaczą z wysokości półtora metra na ziemię, a potem odwracają się, żeby odebrać bagaże i pomóc swoim dzieciom, kobietom i starcom.