Забіць нягодніка, альбо Гульня ў Альбарутэнію. Сутарэнні Ромула

Я і сам гэта ведаў.

Уладзімір матэрыялізаваўся побач з намі.

— Заўважце, як паводзяць сябе астэнічныя асобы… Вунь тая мадам, напрыклад… Якая прыціскае да грудзей сумачку…

Як ён кагось асобнага мог разгледзець у гэтай змрочна-цьмянай куламесе? Між тым натоўп закрычаў асабліва адчайна — сапраўды як адзін арганізм, і пачаў рассоўвацца далей ад цэнтру.

На імгненьне ўключылася сьвятло… І я пабачыў пасярод залы мерцьвяка.

Малады мужчына ў звычайным, як на многіх з прысутных, чорным касьцюме, чамусьці ў капелюшы, які ад падзеньня не адкаціўся ўбок, глядзеў у столь. І сёньня магу аднавіць у памяці гэты твар з ненатуральна жоўтай скурай, шырока раскрытымі сьветлымі вачыма і сьціснутымі яркімі вуснамі.

Запомнілася яшчэ, што ягоны гальштук-батэрфляй зьехаў набок, нібыта да шыі пад левым вухам прысмактаўся кажан-вампір.

Сьвятло зараз жа патухла. Пасьля гэтага, відаць, дзьверы адчыніліся, таму што людзей пачало менець, нібыта ў цемры рассыпалася, распаўзалася агромністае кубло зьмей.

Я моўчкі стаяў і глядзеў у той бок, дзе ляжаў мёртвы. Я разумеў, што гэта я забіў яго.

Зноў стаўся прычынай гібелі ні ў чым не вінаватага чалавека.

І ад таго, што толькі што перажываў ганарлівае захапленьне, мне было яшчэ горш.

Падчас вайны я бачыў мноства трупаў. І куды болей страшнейшых, чым гэты, рэсьпектабельны… Але яго тут ня мусіла быць!

Мары тузанула мяне за руку:

— Фараоны! Уцякаем!

Я стаяў нерухома. Мне здавалася, што я ператварыўся ў сьвінцовы стод, і мяне можна толькі паваліць — але ня ссунуць з месца.

Спадчыньніца ваяўнічай прабабулі злосна закрычала мне ў вуха:

— Ты што, хочаш нас усіх здаць?

Божухна, усё паўтараецца, як і вучыць нас гісторыя чалавецтва, вучыцца ў якой мы, аднак, ня хочам.

Ня памятаю, як мы апынуліся на вуліцы, як усёй кампаніяй заваліліся ў нейкую кавярню на Манмартры… Я ня мог зразумець, чаму ўсе так весела рагочуць, віншуюць адзін аднаго і мяне — з чым? З тым, што мы сталі забойцамі? Я спрабаваў пытацца, што сталася з тым няшчасным — яго штурханулі, і ён няўдала ўпаў, ці ў яго было слабое сэрца? Але мае роспыты сустракаліся рогатам, Мары абдымала мяне і крычала, што ў душы ейнага змрочнага алхіміка жыве залатое дзіця, а Валодзя Акерман спачувальна ўсьміхаўся…

Як я напіўся тым вечарам! Не прыпомню іншага выпадку, каб я мог у сябе ўліць столькі віна. Чым болей я піў, тым выразьней бачылася мая будучыня: я мушу здацца паліцыі. Узяць усё на сябе. Я прыдумаў, я ўчыніў… І ніхто больш.

Проста я нават п’яны ня ведаў, як жыць далей з гэтым… Акерман зноў нешта казаў пра падсьвядомае жаданьне быць пакараным і суіцыдальныя схільнасьці… Другія ляпалі мяне па плячы ў адказ на мой п’яны блёкат: “Не хвалюйся, Валеры, мы заўтра самі цябе адвядзем у жандармерыю!”

Урэшце Мары завяла мяне ў нейкую кватэру, помню толькі шматлікія ўсходнія статуэткі, якія са звонкім стукам падалі пры маім набліжэньні, і агромністы, як іпадром, ложак, накрыты коўдрай з пунсовага атласу.