Nefrytowy Tron [Throne of Jade - pl]

Wreszcie Hammond przerwał ciszę, dziękując za wygodną rezydencję i za wszelkie względy, jakie im okazano.

— Szczególnie miła była wycieczka po mieście. Czy był to pomysł Waszej Wysokości, jeśli wolno mi spytać?

— To był pomysł cesarza — odparł książę. — Może odniosłeś korzystne wrażenie, kapitanie? — dodał.

Nie zabrzmiało to wcale jak pytanie, więc Laurence rzekł krótko:

— Owszem. To miasto jest niezwykłe.

Yongxing uśmiechnął się, zaledwie odrobinę uniósł kąciki ust, i nie powiedział już nic więcej, bo nie musiał. Laurence odwrócił wzrok, świetnie zdając sobie sprawę z różnicy między kryjówkami w Anglii a tym, co tu zobaczył.

Długo milczeli i znowu odezwał się Hammond.

— Czy mogę zapytać o zdrowie cesarza? Wasza Wysokość domyśla się zapewne, że w imieniu króla pragniemy złożyć wyrazy szacunku Jego Cesarskiej Mości i przekazać listy, które przywożę.

— Cesarz jest w Chengde — rzucił lekceważąco Yongxing. — Nie wróci szybko do Pekinu. Musicie być cierpliwi.

Laurence był coraz bardziej rozgniewany. Książę bezczelnie narzucił Temeraire’owi towarzystwo chłopca, tak jak wcześniej bezczelnie próbował ich rozdzielić, a mimo to Hammond nie protestował i w obliczu tak rażącego chamstwa usiłował prowadzić uprzejmą rozmowę.

— Towarzysz Waszej Wysokości jest bardzo młody — zauważył Laurence z przekąsem. — Pozwolę sobie zapytać, czy to może syn?

Yongxing zmarszczył czoło, usłyszawszy to pytanie, i odpowiedział krótko:

— Nie.

Hammond, wyczuwając zniecierpliwienie Laurence’a, wtrącił pospiesznie:

— Oczywiście będzie tak, jak sobie życzy cesarz, ale może moglibyśmy liczyć na trochę więcej swobody, jeśli oczekiwanie się wydłuży, choćby w takim stopniu, w jakim korzysta z niej ambasador Francji. Wasza Wysokość z pewnością pamięta o ich haniebnym ataku na nas na początku naszej podróży. Mam nadzieję, że wolno mi będzie powtórzyć, że interesy naszych krajów są o wiele bardziej zbliżone niż interesy Chin i Francji.

Nie doczekawszy się odpowiedzi, Hammond mówił dalej. Rozprawiał długo i z pasją o niebezpieczeństwach związanych z dominacją Napoleona w Europie, o ograniczonym handlu, który przecież powinien przynieść Chinom duże zyski, o zachłanności nienasyconego zdobywcy wciąż poszerzającego swoje imperium, którego granice mogą nawet sięgnąć aż tutaj.

— Bo Napoleon już raz zaatakował nas w Indiach i nie ukrywa, że ma ambitniejsze plany niż Aleksander. Wasza Wysokość musi wiedzieć, że gdyby mu się udało, nie poprzestanie na tym.

Myśl, że Napoleon mógłby podbić Europę, opanować Rosję i Imperium Osmańskie, przekroczyć Himalaje, zapewnić sobie bezpieczną pozycję w Indiach i mieć jeszcze energię na wojnę z Chinami, wydała się Laurence’owi bajeczką, w którą nikt nie uwierzy. Natomiast teza o handlu na pewno nie zrobiła najmniejszego wrażenia na Yongxingu, który tak się szczycił samowystarczalnością Chin. Niemniej książę ani razu nie przerwał angielskiemu dyplomacie i wysłuchał całej jego mowy, marszcząc brwi, a gdy na zakończenie Hammond ponowił prośbę o takie same swobody, jakimi cieszy się De Guignes, Yongxing siedział długo w milczeniu, a potem powiedział tylko:

— Macie tyle swobody co on; cokolwiek więcej byłoby niestosowne.

— Być może Wasza Wysokość nie wie — rzekł Hammond — że nie wolno nam opuszczać tej wyspy ani komunikować się z wysokimi urzędnikami choćby listownie.

— Jemu też tego nie wolno — odparł Yongxing. — Cudzoziemcy nie powinni chodzić po Pekinie i przeszkadzać w pracy urzędnikom i ministrom, którzy są bardzo zajęci.

Hammond nic nie odpowiedział, wyraźnie skonsternowany, a Laurence doszedł do wniosku, że Yongxing po prostu odwraca ich uwagę, podczas gdy chłopiec przymila się do Temeraire’a. Skoro chłopiec nie był synem Yongxinga, to książę wybrał go zapewne z grona krewnych ze względu na osobisty wdzięk i polecił mu wkraść się w łaski smoka. Laurence nie obawiał się, że Temeraire ulegnie zakusom, ale też nie miał zamiaru siedzieć tam jak idiota i pomagać w realizacji planów Yongxinga.

— Nie możemy tak zostawiać dzieci bez opieki — powiedział nieoczekiwanie. — Wasza Wysokość wybaczy. — Ukłonił się i wstał od stołu.

Tak jak Laurence podejrzewał, Yongxing nie miał ochoty na rozmowę z Hammondem, jedynie pozwalał działać chłopcu, bo także się podniósł i ruszył ku drzwiom. Wrócili na dziedziniec, gdzie Laurence zobaczył, ku swemu zadowoleniu, że chłopiec zszedł ze smoczej łapy i gra w kamyki z Roland i Dyerem, objadając się sucharami, Temeraire zaś przeniósł się na molo, żeby rozkoszować się chłodnym wiatrem od jeziora.