Sprzedawca broni [The Gun Seller - pl]

— Piszę artykuł o rozpadzie państwa narodowego — wyjaśniłem ze znużeniem, niemal chwiejąc się na nogach. Kilku dziennikarzy, z którymi w życiu rozmawiałem, wydawało się zachowywać w ten sposób: poza wiecznego wyczerpania spowodowana zadawaniem się z ludźmi, który okazują się nie aż tak fantastyczni, jakby się to mogło wydawać. Starałem się odtworzyć tę postawę i chyba całkiem nieźle mi się to udało. — Gospodarcza supremacja przedsiębiorstw międzynarodowych nad rządami narodowymi — bełkotałem niezrozumiale, jakby każdy głupek w kraju powinien był orientować się, że to paląca kwestia.

— Dla jakiej gazety piszesz ten artykuł, Thomas?

Osunąłem się na krzesło. Teraz oni stali razem po jednej stronie biurka, a ja garbiłem się po drugiej. Wystarczy, że beknę kilka razy i zacznę wygrzebywać sobie szpinak z zębów, aby Philip poczuł się zwycięzcą.

— Zasadniczo każdej, która go kupi — odparłem, gburowato wzruszając ramionami.

Philip pogardzał mną, zastanawiając się, jak w ogóle mógł mnie traktować jako zagrożenie.

— I chcesz ode mnie uzyskać… co? Jakieś informacje?

Wychodził na ostatnią prostą prowadzącą do zwycięstwa.

— Zgadza się — powiedziałem. — W sumie tylko o obracaniu pieniędzmi. Jak ludzie obchodzą prawo walutowe, transferują pieniądze, tak żeby nikt o tym nie wiedział. Ogólnie chodzi o generalne mechanizmy, ale szczególnie interesują mnie jeden czy dwa przypadki.

Naprawdę lekko beknąłem, wypowiadając te słowa. Ronnie usłyszała i odwróciła się do mnie przodem.

— Na miłość boską, Philip, powiedz mu, żeby spadał — powiedziała. Posłała mi gniewne spojrzenie. Odrobinę przerażające. — Wtargnął tu…

— Pilnuj własnego nosa, dobrze? — warknąłem. Gapiłem się na nią prostacko i każdy, kto by nas teraz zobaczył, mógłby przysiąc, że od lat tworzymy nieudane małżeństwo. — Philip nie ma nic przeciwko. Prawda Philip?

Już miał powiedzieć, że absolutnie nie ma nic przeciwko, że z jego perspektywy wszystko idzie wspaniale, ale Ronnie mu na to nie pozwoliła. Płomienie strzelały jej z oczu.

— Stara się być uprzejmy, matołku — krzyknęła. — Philip jest dobrze wychowany.

— W przeciwieństwie do mnie?

— To ty powiedziałeś.

— Bo ty nie musiałaś.

— Och, jakiś ty wrażliwy!

Pożarliśmy się na całego. I to w zasadzie bez przećwiczenia tego wcześniej.

Zapadła długa, paskudna cisza. Philip zaczął chyba myśleć, że okazja może mu się wymknąć w ostatnim momencie, ponieważ dodał: