Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

— Czy na Podspodziu też wylądowały wasze siły? — spytał.

Uśmiechała się nadal i nie odpowiadała.

— Jeśli dobrze pamiętam, jest pan z biura Radcy Prawnego.

— Tak.

— Powinien więc pan znać kilka komputerowych kodów dostępu do rejestru danych personalnych, prawda?

Posłał jej spojrzenie, w którym nie było strachu. Była w nim złość. Spojrzała przed siebie na korytarz, gdzie żołnierze strzegli wyposażonego w okna kompleksu centrali.

— Zapewniono nas o waszej gotowości do współpracy przypomniała mu.

— Czy to prawda, że Kompania zrzekła się Pell na rzecz Unii?

Wciąż się uśmiechała, przyznając w duchu, że Konstantinowie, w odróżnieniu od innych wysoko postawionych osobistości, nie są jednak w ciemię bici i znają wartość swoją i Pell.

— Zaufaj mi — powiedziała z ironią. CENTRALA DOWODZENIA, głosiła tabliczka ze strzałką wskazującą kierunek; DZIAŁ ŁĄCZNOŚCI, informowała inna; NIEBIESKI JEDEN, 01-0122. — Te wywieszki — powiedziała — usuniemy. Wszędzie.

— Nie można.

— Symbole systemu oznakowań barwnych też.

— Stacja ma zbyt skomplikowany rozkład, nawet jej mieszkańcy mogą na niej zabłądzić, korytarze są podobne do siebie jak dwie krople wody i bez oznakowań barwnych…

— Tak samo jest na moim statku, panie Konstantin. Nie umieszczamy na korytarzach drogowskazów dla nieproszonych gości.

— Na stacji są dzieci. Bez kolorowych kółek…

— Mogą się nauczyć — ucięła dyskusję. — A te znaki usuniemy.

Centrala stacji stała przed nimi otworem… okupowana przez żołnierzy. Gdy wchodzili, lufy karabinów zwróciły się czujnie w ich stronę i zaraz wróciły do poprzedniego położenia. Signy rozejrzała się wokół, po rzędach konsoli sterowniczych, po pracujących tu technikach i urzędnikach stacji. Żołnierze wyraźnie odetchnęli na jej widok. Cywile na swych stanowiskach też się chyba odprężyli. Na widok młodego Konstantina, pomyślała; po to go tu przyprowadziła.

— Wszystko w porządku — zwróciła się Signy do żołnierzy i cywilów. — Doszliśmy do porozumienia z komendantem i radą stacji. Nie ewakuujemy Pell. Flota zakłada tutaj bazę, bazę, której nie zamierzamy oddać. Unia w żadnym wypadku nie może tutaj przyjść.

Wśród cywilów rozszedł się cichy pomruk, krzyżowały się spojrzenia, w których była pewna ulga. Z zakładników stali się nagle sprzymierzeńcami. Żołnierze opuścili karabiny.

— Mallory — słyszała swe nazwisko przekazywane szeptem z ust do ust po całym pomieszczeniu. — To Mallory. — W tonie tych głosów nie było sympatii… ale nie było też lekceważenia.

— Proszę mnie oprowadzić po sali — zwróciła się do Damona Konstantina.

Ruszył z nią przez salę centrum dowodzenia wymieniając spokojnie nazwy poszczególnych stanowisk i nazwiska obsługujących je ludzi, z których wielu musiała zapamiętać; była w tym dobra, jeśli chciała. Zatrzymała się na chwilę i popatrzyła po ekranach przedstawiających obracające się schematy Podspodzia pokropkowane zielonymi i czerwonymi punktami.

— To bazy? — zapytała.

— Założyliśmy kilka pomocniczych obozów — odparł — żeby upchnąć w nich i wykarmić to, co nam podrzuciliście.

— Q? — Dostrzegła teraz monitor przekazujący z tej sekcji obraz kipiącej masy ludzkiej szturmującej zamknięte drzwi. Dym. Pobojowisko. — Co z nimi robicie?

— Wtedy to was nie obchodziło — odparł.

Niewielu zwracało się do niej tym tonem. Rozbawił ją.

Słuchała rozglądając się po imponującym kompleksie, rząd za rzędem pulpitów o przeznaczeniu obcym dla ludzi ze statku gwiezdnego. Stąd, od wieków orbitowania, kierowano handlem i konserwacją, tu katalogowano dobra i wyniki produkcji, tu prowadzono rejestry populacji wewnętrznych i zamieszkujących planetę, tubylców i ludzi… znajdowała się w kolonii sprawującej nadzór nad rytmem życia kosmicznego społeczeństwa. Przyglądała się rosnącą piersią, z poczuciem własności. O utrzymanie tego wszystkiego przy życiu walczyli.

Włączyła się nagle centrala komunikatora nadając oświadczenie rady:

— …pragniemy zapewnić mieszkańców stacji — mówił Angelo Konstantin siedzący na tle sali posiedzeń — że nie ma mowy o ewakuacji stacji. Flota przybyła tu, aby nas bronić…

Ich świat.

Pozostawało tylko zaprowadzić w nim ład i porządek.