Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

Ale oni nie posłuchali, nie poszli do nadzorców tak samo, jak nie poszedł tam Stary, który też nienawidził Lukasów.

— Wracamy? — spytał ktoś w końcu.

Znaleźliby się w kłopotach, gdyby pokazali się po tej ucieczce. Ludzie byliby na nich źli, a ci ludzie mieli karabiny.

— Nie — zadecydowała, a kiedy podniósł się pomruk niezadowolenia, Niebieskozęby odwrócił głowę, żeby fuknąć na najbardziej sprzeciwiających się.

— Pomyślcie — powiedział. — Pójdziemy, a tam mogą być ludzie i będzie wielki kłopot.

— Jestem głodny — zaprotestował inny. Nikt nie odpowiedział.

Ludzie mogą zabrać im swoją przyjaźń za to, co zrobili. teraz jasno zdawali sobie z tego sprawę. A bez ich przyjaźni mogli być zawsze na Podspodziu. Satyna pomyślała o polach Podspodzia, o miękkich chmurach, które wyobrażała sobie kiedyś jako wystarczająco twarde, żeby można było na nich usiąść, o deszczu i błękitnym niebie i szarozielononiebieskich liściach, o kwiatach i o aksamitnych mchach… a najbardziej o powietrzu, które pachniało domem. Niebieskozęby też chyba marzył o tym coraz więcej, w miarę jak stygło ciepło jej wiosny i już go nie podniecała, bo była młoda i przechodziła dopiero swój pierwszy sezon. Niebieskozęby patrzył teraz na wszystko trzeźwiej. Tęsknił czasami za światem. Czasami i ona tęskniła. Ale żeby być tam zawsze i na zawsze…

Nazywała się Niebo-Ją-Widzi i widziała prawdę. Błękit nieba był fałszywy, był przykryciem rozpostartym jak koc; prawdą były czarne odległości i oblicze wielkiego Słońca błyszczące w ciemności. Prawda będzie wisiała nad nimi zawsze. Tracąc sympatię ludzi wróciliby na Podspodzie bez nadziei, na zawsze i żyliby tam ze świadomością, że są odcięci od nieba. Teraz, kiedy patrzyli na Słońce, ich dom nie był już tam.

— Lukasy czasami odchodzą — mruknął jej do ucha Niebieskozęby.

Wtuliła głowę w jego futro starając się zapomnieć, że jest głodna i spragniona i nie odpowiedziała.

— Karabiny — odezwał się gdzieś blisko inny głos. — Zastrzelą nas i stracimy się na zawsze.

— Nie zastrzelą, jak tu zostaniemy — odpowiedział mu Niebieskozęby — i zrobimy, jak mówię.

— To nie są nasi ludzie — wtrącił gruby głos Wielkoluda. Ci robią krzywdę naszym ludziom.

— To jest ludzka-walka — pouczył go Niebieskozęby. — To nic dla hisa.

Coś przyszło jej na myśl. Podniosła głowę.

— Konstantinowie. To walka-Konstantinów. Znajdziemy Konstantinów i spytamy co robić. Znajdziemy Konstantinów i znajdziemy Starych; koło Miejsca ze Słońcem.

— Spytaj Słońce-Jej-Przyjacielem — wykrzyknął ktoś inny. — Ona musi wiedzieć.

— Gdzie jest Słońce-Jej-Przyjcielem?

Zapadło milczenie. Nikt nie wiedział. Starzy zachowali ten sekret dla siebie.

— Znajdę ją. — To był Wielkolud. Przyczołgał się do nich i wyciągnął w ciemnościach rękę, żeby dotknąć ramienia Satyny.

— Obejdę wiele miejsc. Chodźcie. Chodźcie.

Wstrzymała oddech i niepewnie dotknęła ustami policzka Niebieskozębego.

— Chodźmy — przystał niespodziewanie Niebieskozęby pociągając ją za rękę. Wielkolud popędził już przodem. W ciemnościach słychać było człapanie jego stóp.

Ruszyli za nim, a inni podążyli w ich ślady. Szli ciemnymi korytarzami, wspinali się po drabinkach i przeciskali przez wąskie miejsca, gdzie czasami bywało światło, ale przeważnie panowały ciemności. Kilkoro zostało z tyłu, bo weszli między rury i zimne miejsca i miejsca, które parzyły ich w bose stopy, i mijali maszyny dudniące złowieszczą mocą.

Niebieskozęby, puszczając czasami jej rękę, wysforowywał się na czoło pochodu; później dopędzał go Wielkolud i znowu on wychodził na prowadzenie. Satyna szczerze wątpiła, że Niebieskozęby ma choćby najmniejsze pojęcie, dokąd idzie, albo która droga zaprowadzi ich do Słońce-Jej-Przyjacielem; miała niejasne przeczucie, które wyniosła z planety, że wie, którędy idzie się do Miejsca-ze-Słońcem, w którym już kiedyś byli, serce podpowiadało jej, że to miejsce powinno być… na górze; wiedziała, że to gdzieś na lewo… ale czasami tunele nie skręcały w lewo i kluczy_ li. Dwóch samców parło niezmordowanie do przodu, raz prowadził jeden, raz drugi i w końcu wszyscy dyszeli już ciężko i słaniali się na nogach; coraz więcej hisa nie wytrzymywało tempa i zostawało z tyłu, aż wreszcie idący za nią chwycił ją za rękę błagając tym gestem o zwolnienie tempa… ale Niebieskozęby z Wielkoludem nie zatrzymywali się i straciła z nimi kontakt. Zostawiła za sobą ostatniego z tych, którzy podążali za nimi i szła dalej sama, usiłując dogonić przewodników.

— Dalej już nie — błagała dopędziwszy ich na metalowych stopniach. — Dalej już nie, wracajmy. Zabłądziliście.

Wielkolud nie zważał na jej prośby. Sapiąc podciągnął się wyżej; przytrzymała Niebieskozębego za futro, ale ten syknął tylko ze zniecierpliwieniem i ruszył za Wielkoludem. Szaleństwo. Ogarnęło ich szaleństwo. „Niczym mi nie imponujecie!” zawyła. Podskoczyła z determinacją i łapiąc z trudem oddech pośpieszyła za nimi starając się przemówić do rozsądku tym, którzy przekroczyli już wszelkie granice trzeźwego rozumowania. Mijali teraz płyty i drzwi, które mogły prowadzić na otwartą przestrzeń; nie zatrzymywali się przy nich… ale w końcu dotarli do miejsca, gdzie musieli dokonać wyboru, gdzie nad drzwiami płonęło niebieskie światełko; gdzie zewsząd sterczały drabinki prowadzące i w górę, i w dół, i w trzech różnych kierunkach.