Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

— Niech pan wywoła Maziana — odezwał się Dee, który przed chwilą wszedł na salę. — Niech pan zaprotestuje przeciw temu gwałtowi.

— Już to zrobiłem, sir. Nie otrzymałem żadnej odpowiedzi. Wnoszę z tego, że jest razem z nimi.

— Rozruchy w Q — poinformował ich ekran. — Wiadomo o trzech ofiarach śmiertelnych; jest wielu rannych…

— Sir. — Komunikat został przerwany przez połączenie z komunikatora. — Tłum szturmuje drzwi w Q, stara się je sforsować. Czy mamy strzelać?

— Nie otwierać — powiedział Angelo. Serce łomotało mu w piersiach, przerażone szaleństwem narastającym tam, gdzie jeszcze nie tak dawno panował porządek. — Zabraniam, nie strzelajcie, dopóki drzwi wytrzymują. O co wam chodzi, chcecie, żeby się stamtąd wydostali?

— Nie, sir.

— No to nie strzelajcie.

Połączenie zostało przerwane. Otarł twarz z potu. Czuł się źle.

— Zejdę tam — zaofiarował się Damon wstając z fotela.

— Nigdzie nie pójdziesz — rzucił Angelo. — Nie chcę, żeby zgarnęła cię gdzieś ta wojskowa miotła.

— Sir — rozległ się naglący głos przy jego łokciu; to mówił ktoś zasiadający na trybunach. — Sir…

Kressich.

— Sir — powtórzył Kressich.

— Komunikator w Q nie działa — zameldowało dowództwo służby bezpieczeństwa. — Znowu go rozwalili. Możemy pociągnąć linię awaryjną. Nie mogli dotrzeć do głośników dokowych.

Angelo spojrzał na człowieka nazwiskiem Kressich, wynędzniałego, posiwiałego osobnika, który przez ostatnie miesiące jeszcze bardziej się postarzał.

— Słyszy pan?

— Oni się boją — powiedział Kressich — że chcecie ich tu zostawić i że Flota porzuci ich tu na pastwę Unii.

— Nie wiemy, co zamierza Flota, panie Kressich, ale jeśli tłumy spróbują sforsować te drzwi i wedrzeć się na naszą stronę doków, nie będziemy mieli innego wyjścia, jak tylko otworzyć ogień. Radzę panu nawiązać poprzez komunikator połączenie z tą sekcją, w której go połatano i jeśli jest tam jakiś głośnik, którego jeszcze nie rozbili, przekazać im to do wiadomości.

— Wiemy, że cokolwiek się stanie, jesteśmy pariasami — odparł Kressich. Usta mu drżały. — Prosiliśmy, bez przerwy ponawialiśmy prośby o przyspieszenie procedury ustalania tożsamości, o wydawanie dokumentów, o uporządkowanie naszych danych osobowych, o usprawnienie całej procedury. Teraz już za późno, prawda?

— Niekoniecznie, panie Kressich.

— W pierwszej kolejności zadba pan o swoich ludzi, załaduje ich wygodnie na dostępne statki. Zarekwiruje pan statki, które nas tu przywiozły.

— Panie Kressich…

— Prace są w toku — wtrącił się Jon Lukas. — Niektórym z was możemy ju wydać legalne dokumenty, ale wolałbym nie wystawiać ich posiadaczy na niebezpieczeństwo, sir, i zaczekać z tym, aż wszystko będzie zapięte na ostatni guzik.

Kressich zamilkł nagle i spojrzał niepewnie. Na jego twarz wystąpił niezdrowy rumieniec. Usta mu się trzęsły i to drżenie przechodziło na brodę; splótł kurczowo dłonie.

Zadziwiające, pomyślał zgryźliwie Angelo, z jaką łatwością sprowadza wszystko do poziomu błahostki i z jaką wprawą to robi. Moje gratulacje, Jon.

Nietrudno się dogadać z uchodźcami z Q. Dać czyste papiery wszystkim ich przywódcom i przemówić im do rozsądku. W istocie niektórzy proponowali takie rozwiązanie.

— Zajęli niebieski trzy — mruknął Damon.

Angelo poszedł za jego wzrokiem i spojrzał na monitory, na których zajmowanie stanowisk wzdłuż korytarzy przez potok uzbrojonych żołnierzy stało się już sprawnie realizowanym, mechanicznym procesem.

— Mazian! — wykrzyknął Jon. — Sam Mazian.

Angelo wpatrywał się w siwowłosego mężczyznę na czele, odliczając w myślach chwile, jakie dzielą tę falę żołdactwa od wlania się po spiralnych rampach awaryjnych na ich poziom, pod drzwi samej sali rady.

Do tego czasu rządził jeszcze stacją.