Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

Przyszła policja, spokojni ludzie, którzy stanęli przy drzwiach i rozmawiali z kierownikiem. Josh, nie podnosząc głowy znad warsztatu, obserwował ich spod oka. Jego palce ani na chwilę nie przestawały obracać części, którą właśnie odkręcał. Młoda dziewczyna siedząca obok niego przerwała pracę, wyprostowała się i trąciła go mocno pod żebra.

— Ty — powiedziała. — Ty, to policja.

Było ich pięciu. Josh nie zwracał uwagi na szturchańce i dziewczyna potrącała go coraz mocniej.

Rozjarzył się ekran komunikatora nad ich głowami. Światło przyciągnęło jego wzrok. Spojrzał na chwilę w górę, żeby wysłuchać kolejnego ogólnego komunikatu przywracającego ograniczoną swobodę poruszania się w sekcji zielonej. Zaraz jednak pochylił z powrotem głowę i zajął się pracą.

— Patrzą tutaj — powiedziała dziewczyna.

Tak było. Pokazywali na nich. Josh zerknął w górę i zaraz spuścił oczy, znowu zerknął i zobaczył zbliżających się żołnierzy. Byli w pancerzach. Żołnierze Kompanii. Mazianowcy.

— Patrz — szturchnęła go dziewczyna.

Wrócił do pracy. Z komunikatom dochodził nadal jedwabisty głos centrali zapewniający, że nie ma żadnego zagrożenia. Przestał w to wierzyć.

Z drugiej strony przejścia między warsztatami rozległy się kroki, ciężkie kroki, wiele kroków. Zbliżyły się i ucichły za jego plecami. Nie przerywał pracy żywiąc jeszcze resztki gorączkowej nadziei. Damom wołał w duchu rozpaczliwie. Damon!

Czyjaś ręka dotknęła jego ramienia i zmusiła, by odwrócił się. Podniósł głowę i spojrzał w zamazaną twarz kierownika, na funkcjonariuszy policji ze stacji i na żołnierza w pancerzu z insygniami Floty Maziana.

— Panie Talley — odezwał się jeden z policjantów — zechce pan udać się z nami?

Uświadomił sobie, że trzymany w ręku klucz może zostać potraktowany jako broń, odłożył go na warsztat, wytarł dłonie w kombinezon i wstał.

— Dokąd idziesz? — zapytała dziewczyna pracująca obok niego. Nie znał nawet jej imienia. Na jej prostej twarzy malował się niepokój. — Dokąd cię zabierają?

Nie odpowiedział, bo nie wiedział. Jeden z policjantów wziął go za ramię i poprowadził najpierw przejściem, a potem pod ścianą warsztatu do drzwi wyjściowych. Wszyscy przerwali pracę i patrzyli. „Spokój”, powiedział kierownik. Na sali panował ogólny gwar przyciszonych rozmów. Policjanci i żołnierze wyprowadzili go na korytarz i zatrzymali się tam. Drzwi zamknęły się i oficer w pancerzu osłaniającym tylko tułów odwrócił go twarzą do ściany i przystąpił do przeszukania.

Znalazł w kieszeni dokumenty. Josh odwrócił się, kiedy mu pozwolono, oparł plecami o ścianę i patrzył, jak oficer przegląda jego papiery. Atlantyk, głosiła naszywka na mundurze. Z przerażenia robiło mu się niedobrze. Żołnierze Kompanii mieli w ręku jego dokumenty, a one były całą jego podstawą do utrzymywania, że jest nieszkodliwy, dowodem tego, przez co przeszedł, że nie stanowił już dla nikogo zagrożenia. Wyciągnął rękę, żeby je odebrać, ale oficer cofnął się tak, że nie mógł go dosięgnąć. Mazianowiec. Cień powrócił. Cofnął rękę przypominając sobie inne spotkania z tymi ludźmi. Serce waliło mu jak młotem.

— Mam przepustkę — odezwał się usiłując opanować nerwowy tik twarzy, który powracał zawsze, kiedy się zdenerwował. — Jest między dokumentami. Widzi pan, że tu pracuję. Mam prawo tu przebywać.

— Tylko rano.

— Przetrzymano nas wszystkich — tłumaczył. — Przetrzymano nas po godzinach. Sprawdźcie innych. Wszyscy jesteśmy z porannej zmiany.

— Pójdziesz z nami — przerwał mu jeden z żołnierzy.

— Spytajcie Damona Konstantina. On wam powie. Znam go. On wam powie, że jestem czysty.

Zawahali się.

— Zanotuję to — powiedział oficer.

— To chyba prawda — odezwał się jeden z policjantów ze stacji. — Coś o tym słyszałem. To przypadek specjalny.