Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

I na całym obszarze kontaktu hisa, którzy nie znali pojęcia kradzieży, kradli i porzucali pracę, chociaż nie rozumieli co to zapłata albo bunt.

Chociaż był opatulony w kilka warstw ubrania dobrze izolującego przed chłodną bryzą, przeszedł go dreszcz. Nie mógł uciekać jak Skoczek. Będąc Konstantinem i człowiekiem stał i czekał, a tymczasem brzask wyławiał z mroku zarysy uginających się pod niesionym ładunkiem robotników i ludzie z innych kopuł zaczynali budzić się ze snu, aby za chwilę odkryć zniknięcie wszystkich zapasów i sprzętu i zobaczyć przyglądający się temu obojętne personel Konstantina. Pod przezroczystymi kopułami zapalały się światła… wychodziło z nich coraz więcej robotników i wszyscy stawali zaskoczeni.

Zawyła syrena. Spojrzał w niebo i zobaczył tylko kilka ostatnich gwiazd, ale komunikator coś zwietrzył. Czyjaś obecność zakłóciła spokój pobliskich skał i szczupłe ramię otoczyło go w pasie. Przytulił Miliko do siebie chłonąc ten kontakt całym sobą.

Ze zbocza dobiegło ich wołanie; uniesione ręce wskazywały w górę. Na tle blednącego nieba widać było światło opuszczającego się statku… przybywał wcześniej, niżby sobie tego życzyli.

— Psotka! — zawołał w stronę hisa. Podeszła do niego samica z białym znamieniem od starego oparzenia na ramieniu; podeszła ze swoim ładunkiem dysząc ciężko. — Kryjcie się — polecił jej. Wróciła biegiem do szeregu trajkocząc coś po drodze do swych pobratymców.

— Dokąd pójdą? — spytała Miliko. — Powiedzieli ci?

— Oni już wiedzą — odparł. — Tylko oni to wiedzą. Przytulił ją jeszcze mocniej, osłaniając przed wiatrem. — A ich powrót… zależy od tego, kto o to poprosi.

— Jeśli nas stąd zabiorą…

— Robimy, co możemy. Ale żaden obcy nie będzie im rozkazywał.

Silny reflektor statku pojaśniał. To nie był żaden z ich promów, a coś większego i bardziej złowieszczego.

Wojskowy, rozpoznał go Emilio; sonda lądownicza nosiciela.

— Panie Konstantin. — Podbiegł jeden z robotników i zatrzymał się rozkładając bezradnie ręce. — Czy to prawda? Czy naprawdę tam na górze jest Mazian?

— Powiadomiono nas, że tak. Nie wiemy, co się dzieje; wygląda na to, że na stacji wszystko w normie. Nie denerwujcie się; przekaż to innym… zachowujemy spokój i czekamy, co z tego wyniknie. Niech nikt nic nie mówi o brakach w magazynie; nic im o tym nie wspominać, rozumiesz? Nie pozwolimy, żeby Flota ograbiła nas tutaj ze wszystkiego i odleciała skazując stację na śmierć głodową; o to idzie gra. To też przekaż swoim. I wykonujecie rozkazy tylko moje i Miliko, słyszysz?

— Tak jest, sir — wysapał mężczyzna i oddalił się biegiem, żeby przekazać polecenie innym.

— Lepiej powiadomić Q — powiedziała Miliko.

Skinął głową i ruszył w tamtą stronę w dół zbocza, na którym stali. Nad wzgórzem zajaśniała łuna, to zapaliły się lampy polowe wyznaczające miejsce lądowania. Emilio i Miliko dotarli ścieżką do Q i zastali tam Weia.

— Na górze jest Flota — poinformował go Emilio. I słysząc pomruk przerażonych głosów szybko dodał: — Chcemy ocalić żywność przeznaczoną dla stacji i dla nas; chcemy powstrzymać Flotę przed rekwizycją naszych zapasów. Nic nie widzieliście. Nic nie słyszeliście. Jesteście głusi i ślepi i za nic nie odpowiadacie; ja tu jestem od wszystkiego.

Stali robotnicy i Q wymieniali półgłosem uwagi. Odwrócił się i razem z Miliko ruszyli ścieżką prowadzącą na lądowisko; otoczył ich już spory tłumek jego ludzi i robotników stałych… byli też ci z Q; nikt ich nie zatrzymywał. Nie mieli już strażników ani tu, ani w innych obozach; Q pracowało według harmonogramów ustalonych na równi z innymi robotnikami. Sytuacja taka miała swoje złe strony i rodziła pewne trudności, ale Q stanowiło teraz mniejsze zagrożenie niż to, co opuszczało się z nieba na nich wszystkich i co będzie żądało kontrybucji dla wyładowanych żołnierzami nosicieli, a być może i siły żywej.

Statek usiadł z grzmotem silników w wyznaczonym rejonie lądowania; był tak wielki, że wystawał poza jego obręb. Stali na zboczu wzgórza zatykając uszy przed tym hukiem i odwracając twarze przed smrodliwym podmuchem, dopóki nie wyłączono silników. Spoczywał tam w brzasku dnia obcy, niezgrabny i najeżony śmiercią. Właz otworzył się i opuścił do ziemi szczękę, po której zeszli na powierzchnię planety żołnierze w pancerzach, a oni stali nieruchomym szeregiem na swoim stoku nie opancerzeni i bezbronni. Żołnierze rozsypali się w tyralierę i wymierzyli w nich karabiny. Na rampie, w świetle padającym z otwartego luku, pojawił się oficer — ciemnoskóry mężczyzna bez hełmu, w samej tylko masce do oddychania.