Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

Nikt się nie odezwał, nikt nie poruszył. Nagle wszystko nabrało pełnego sensu.

— Dlatego nie skorzystałem z komunikatora — podjął Mazian. — Teraz wszystko zależy od was. Znajdujemy się na Pell, gdzie mamy możliwość wyboru. Czy założymy, że to przedstawiciele Kompanii wystosowali tę… i że uczynili to świadomie? Z własnej woli? Że Ziemia nadal nas popiera…? Wszystko stoi pod znakiem zapytania, ale, przyjaciele, czy to naprawdę ma jakiekolwiek znaczenie?

— A czemu nie miałoby mieć? — spytał Sung.

— Spójrzcie na mapę, przyjaciele, spójrzcie na nią jeszcze raz. Tutaj… tutaj jest świat. Pell. Czym bez niego byłaby władza? Czymże jest Ziemia… jeśli nie światem? I tutaj musicie dokonać wyboru: podporządkowujemy się rozkazom Kompanii, co do których nie mamy pewności, czy są wiarygodne, albo zostajemy tutaj, gromadzimy środki, wchodzimy do akcji. Bez względu na rozkazy Europa zostaje. Jeśli się dobrze postaramy, Unia dwa razy pomyśli, zanim wsadzi tu swój nos. Nie mają załóg, które potrafią walczyć naszym stylem; mamy tu dostęp do zaopatrzenia, mamy tu warunki. Ale namyślcie się, nie będę was zatrzymywał, może jednak zostaniecie i dokonacie tego, czego, jak sądzę, jesteście w stanie dokonać. I jeśli historia zapisuje, co przydarzyło się tutaj Kompanii, to o Conradzie Mazianie może sobie pisać, co chce. Ja dokonałem swojego wyboru.

— To jest nas już dwóch — powiedział Edger.

— Troje — zdecydowała się Signy, ale dopiero wtedy, gdy jej uszu dobiegł pomruk aprobaty pozostałych.

Mazian powiódł po nich wzrokiem i skinął głową.

— A więc zostajemy, ale najpierw musimy poczynić pewne kroki. Nie wiem, czy możemy liczyć na współpracę stacji. Sprawdzimy to. I nie wszyscy jesteśmy jeszcze wtajemniczeni. Sung, chcę, żebyś osobiście udał się na Biegun Póinocny i Tybet i przedstawił im całą sprawę. Wyjaśnij im to po swojemu. I jeśli wśród którejkolwiek załogi lub żołnierzy znajdzie się większa liczba dysydentów, damy im błogosławieństwo na drogę i pozwolimy odlecieć; zarekwirujemy któryś ze stacjonujących tu statków kupieckich i odeślemy ich na jego pokładzie. Zajęcie się tym pozostawiam poszczególnym kapitanom.

— Nie będzie sprzeciwów — powiedział Keu.

— Nie wiadomo — powiedział Mazian. — Teraz stacja, schodzimy i rozmieszczamy na całym jej terenie swoją służbę bezpieczeństwa, kluczowe punkty obsadzamy naszym personelem. Na przekazanie tego, co ustaliliśmy, swoim sztabom wystarczy wam pół godziny. Bez względu na to, co postanowią, przed podjęciem jakiejkolwiek akcji, czy to rekwizycji statku dla tych, którzy chcą odlecieć, czy zajęcia stacji, musimy pewnie trzymać Pell w garści.

— To wszystko? — spytał Kreshov, kiedy zapadło milczenie.

— To wszystko — powiedział cicho Mazian kończąc odprawę.

Signy odsunęła fotel i czując, jak inni depczą jej po piętach, wyszła z sali zaraz za Sungiem, mijając ustawionych przy drzwiach strażników ze służby bezpieczeństwa Maziana; na korytarzu dołączyli do niej dwaj ludzie z osobistej eskorty. Mieszane uczucia wciąż jej nie opuszczały. Przez całe swe życie służyła Kompanii, przeklinała ją, nienawidziła jej polityki i ślepoty, ale teraz poczuła się nagle naga, miała wrażenie, że stoi z boku.

Przyznawała sama przed sobą, że się boi. Była pilną studentką historii i ceniła sobie jej lekcje. Najgorsze okropieństwa zaczynały się od półśrodków, od namiastek, od kompromisów nie z tą co trzeba stroną, od wzbraniania się przed zrobieniem czegoś, co trzeba było zrobić. Kosmos i jego żądania były absolutami; i kompromis, z jakim Kompania przybyła na Pogranicze, nie potrwa dłużej, niż to będzie wygodne dla silniejszego… a owym silniejszym była Unia.

Lepiej przysłużyli się Ziemi tym, co robili, perswadowała sobie, niż wysłannicy Kompanii tym, co przehandlowali.