Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

Vittorio Lukas wstał z krzesła i ruszył krzywizną obskurnego mostka Młota, ale zatrzymał się niepewnie, dostrzegając drgnięcie pręta w dłoni Uniowca, który ani na chwilę nie spuszczał zeń oka. Nie wolno mu się było zbliżyć na odległość wyciągniętej ręki do pulpitu sterowniczego; na płytkach podłogi tego maleńkiego, silnie zakrzywiającego się cylindra obrotowego — większość masy Młota skupiona była w części rufowej i panował tam stan nieważkości — zaznaczono taśmą linię wytyczającą granice jego więzienia. Nie sprawdzał jeszcze, co by się stało, gdyby przekroczył tę linię nie wzywany; wcale zresztą nie zamierzał tego sprawdzać. Wolno mu się było poruszać po większej części cylindra — po kabinach załogi, gdzie spał; po malutkiej świetlicy… i aż do mostka dowodzenia. Stąd widział tylko jeden z ekranów i przez ramię technika mógł obserwować pracę skanera; patrzył tak z nudów i na to, i na plecy mężczyzn i kobiet w ubraniach kupców, którzy wcale nie byli kupcami i wciąż odczuwał mdłości po zażyciu leków, a skóra pełzała mu po skoku. Większa część dnia zeszła mu na wymiotowaniu.

Kapitan obserwujący na stojąco ekrany zauważył go i przywołał do siebie skinieniem ręki. Vittorio zawahał się; dopiero po drugim zapraszającym geście zdecydował się wkroczyć na zakazany rejon mostka, nie zaniedbując jednak zerknięcia przez ramię na człowieka z prętem. Spoglądając z bliska na skaner poczuł na ramieniu przyjazną dłoń kapitana; człowieka z gatunku tych, co wyglądają na dobrze w życiu ustawionych… mógłby być biznesmenem z Pell, kieruje swoją załogą łagodnie zamiast wywrzaskiwać rozkazy. Wszyscy tutaj traktowali go raczej dobrze, nawet uprzejmie. Tylko sytuacja, w jakiej się znalazł, przerażała go, a także wynikające z niej konsekwencje. Tchórz, powiedziałby o nim z pogardą ojciec. I miałby rację. Był tchórzem. To nie było ani miejsce, ani towarzystwo dla niego.

— Wkrótce zawracamy — odezwał się mężczyzna. Nazywał się Blass, Abe Blass. — Nie skoczymy daleko; tylko kawałek, żeby zejść Mazianowi z drogi. Niech się pan odpręży, panie Lukas. Żołądek już panu nie dolega?

Nic nie odpowiedział. Sama wzmianka o niedyspozycji przyprawiała go o spazm wnętrzności.

— Nic się nie stało — powiedział cicho Blass nie zdejmując ręki z jego ramienia. — Absolutnie nic, panie Lukas. Przybycie Maziana nam nie przeszkadza.

Vittorio spojrzał na Blassa.

— A co będzie, jeśli Flota zauważy nas, kiedy się tam znowu zjawimy?

— Zawsze możemy uciec w skok — uspokoił go Blass. Oko Łabędzia nie zejdzie ze swego posterunku; a Ilyko nie piśnie słowa; dobrze wie, że ma w tym swój interes. Niech pan spokojnie odpoczywa, panie Lukas. Mam wrażenie, że wciąż się pan nas trochę obawia.

— Jeśli mój ojciec został zdemaskowany na Pell…

— To niemożliwe. Jessad zna się na swojej robocie. Proszę mi wierzyć. Wszystko jest dokładnie zaplanowane. A Unia dba o swoich przyjaciół. — Blass poklepał Vittoria po ramieniu. Dzielnie się pan trzyma, jak na pierwszy skok. Proszę przyjąć dobrą radę starego wygi i nie forsować się. Po prostu odpoczywać. Niech pan wróci teraz do świetlicy, a ja skontaktuję się z panem, gdy tylko wytyczymy punkt naszego wyjścia ze skoku.

— Sir — bąknął Vittorio i zrobił, co mu kazano; mijając wartownika wrócił zakrzywiającym się pokładem do pustej świetlicy. Usiadł przy jednoczęściowym stole/ławie, podparł się łokciami o blat i przełknął głośno ślinę.

Tych mdłości nie wywołał sam skok. Vittorio był przerażony. „Zrobię z ciebie mężczyznę”, słyszał w uszach słowa ojca. Przechodził istne męki. Był, kim był, i nie pasował tutaj, nie odpowiadało mu towarzystwo ludzi takich jak Abe Blass i ci podobni do siebie jak dwie krople wody ponuracy. Ojciec posłał go na stracenie. Gdyby był ambitny, próbowałby wykorzystać te okoliczności dla własnych celów, wkraść się w łaski Unii. Ale nie był. Znał swoje możliwości i swoje ograniczenia i tęsknił za Roseen, za swoimi wygodami, za dobrym drinkiem, którego nie mógł wypić po naszpikowaniu taką ilością leków.

Nie zanosiło się na rychłe spełnienie żadnego z tych pragnień; zabiorą go na stronę Unii, gdzie wszyscy chodzą w nogę i to będzie koniec wszystkiego, co znał. Bał się zmian. To co miał na Pell, w zupełności mu wystarczało. Nigdy nie żądał wiele od życia ani od nikogo i myśl, że znajduje się tutaj, pośrodku nicości, przyprawiała go o koszmary.