Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

— Zostajemy na Pell — powiadomiła Signy swoją załogę i żołnierzy, tych, którzy byli z nią na mostku i tych rozproszonych po statku. — Zadecydowaliśmy, Maziana ja i inni kapitanowie, że będziemy bronić Pell. Wysłannicy Kompanii podpisali z Unią traktat… oddali im wszystko, co posiadaliśmy na Pograniczu i czyniąc to wezwali nas do usunięcia się w cień; ujawnili Unii nasze kody kontaktowe. Dlatego przerwaliśmy natarcie… dlatego się wycofaliśmy. Nie wiadomo, które z naszych kodów zostały zdradzone. — Poczekała, aż to do nich dotrze, patrząc po otaczających ją ponurych twarzach, świadoma całego ciała statku i wszystkich słuchaczy po nim rozsianych. — Pell… Gwiazdy Tylne, wszystkie peryferie Pogranicza… są jeszcze bezpieczne. Nie zamierzamy posłuchać rozkazu Kompanii; nie zamierzamy przyjąć kapitulacji, bez względu na to, jak będzie zawoalowana. Czujemy się spuszczeni ze smyczy i tym razem poprowadzimy tę wojnę po swojemu. Mamy planetę i stację, a stąd zaczyna się całe Pogranicze. Możemy odbudować stacje przy Gwiazdach Tylnych, wszystkie z istniejących między nami a samym Słońcem. Potrafimy tego dokonać. Kompania może nie być tak przewidująca, aby zadbać teraz o stworzenie swojego rodzaju bufora pomiędzy sobą a Unią, ale będzie, wierzcie mi, że będzie wystarczająco rozsądna, aby przynajmniej nie lekceważyć nas. Pell jest od teraz naszym światem. Mamy do jej obrony dziewięć nosicieli. Nie reprezentujemy już Kompanii. Jesteśmy Flotą Maziana i Pell należy do nas. Czy ktoś jest temu przeciwny?

Odczekała chwilę, chociaż znała swych ludzi jak rodzinę… bo niektórzy mogli mieć swoje własne zdanie, mieli prawo się zastanowić. Istniały przyczyny, dla których powinni to zrobić.

Wtem wszystkimi otwartymi kanałami z pokładów zajmowanych przez żołnierzy dotarła na mostek entuzjastyczna owacja. Ludzie znajdujący się na mostku brali się na wzajem w objęcia i uśmiechali do siebie. Ją uścisnął Graff, po nim operator komputera bojowego Tiho, a potem kolejno wszyscy z kadry oficerskiej służącej od wielu lat pod jej rozkazami. Niektórzy płakali. Dostrzegła łzy w oczach Graffa. W jej oczach nie było ani jednej; mogły napłynąć, gdyby nie poczucie winy… nie ustępujące, irracjonalne, nawyk przebrzmiałej lojalności. Objęła po raz drugi Graffa, odsunęła się od niego i rozejrzała dookoła.

— Przygotujmy się wszyscy — powiedziała. Komunikator przekazywał jej słowa na cały statek. — Ruszamy, aby zająć centralę stacji, zanim się zorientują, co się dzieje. Di, wykonać.

Graff zaczął wydawać rozkazy. Słyszała, jak w korytarzach sekcji zajmowanej przez żołnierzy odbija się charakterystycznym echem głos Di Janza. Mostek zatętnił aktywnością, technicy, potrącając się wzajemnie w ciasnych przejściach, rozbiegli się na stanowiska.

— Dziesięć minut — krzyknęła — pełne uzbrojenie, wszyscy żołnierze pod broń i na zewnątrz!

Spoza mostka dochodziła wrzawa — to komunikator przekazywał rumor wzniecany przez żołnierzy zakładających pośpiesznie rynsztunek jeszcze przed wydaniem oficjalnych rozkazów. Korytarzami niosło się echo wykrzykiwanych komend. Signy wróciła na swego małego gabinetu/kabiny i założyła na wszelki wypadek hełm i górną połowę pancerza; rąk i nóg postanowiła niczym nie chronić, przedkładając swobodę ruchu nad bezpieczeństwo. Pięć minut. Przez otwarty komunikator słyszała, jak głos odliczającego Di miesza się z kompletnym chaosem rozmów prowadzonych między rozmaitymi stanowiskami dowodzenia. Nieważne. Załoga i żołnierze potrafili wywiązywać się ze swych zadań i w ciemności, i wisząc głową w dół. Wszyscy stanowili rodzinę. Nie mogący się przystosować szybko się wykruszali, a ci, którzy pozostawali, byli sobie bliscy jak bracia, jak dzieci, jak kochankowie.