Pamięć Światłości

Elayne skinęła głową, po czym odjęła dłoń od swego brzucha, widząc, że Bashere na niego zerknął. Nie zorientowała się zawczasu, że znowu się za niego trzyma.

– Co myślisz o tym, że wybieram się w bój, mimo iż jestem ciężarna? Czy to błąd?

Potrząsnął głową.

– Nie. To dowodzi, jak rozpaczliwa jest nasza sytuacja. I da żołnierzom do myślenia. Sprawi, że podejdą do rzeczy z większą jeszcze powagą. A poza tym…

– Co?

Bashere wzruszył ramionami.

– Może to im przypomni, że nie wszystko umiera na tym świecie.

Elayne odwróciła się, spoglądając na miasto w oddali. Farmerzy wypalali wiosną swe pola, by je przygotować do nowego życia. Może właśnie coś takiego przechodził teraz Andor.

– Zechciej mi zdradzić – odezwał się znowu Bashere – czy powiesz ludziom, że nosisz pod sercem dziecko Lorda Smoka?

„Dzieci” – poprawiła go w myślach Elayne.

– Zakładasz, że wiesz coś, co może, ale nie musi być prawdą, lordzie Bashere.

– Mam żonę i córkę. Potrafię odczytać, co mówi twe spojrzenie, kiedy patrzysz na Lorda Smoka. Żadna kobieta, która spodziewa się dziecka, nie dotykałaby swego łona z równą czcią, mając przed sobą mężczyznę, który nie jest ojcem.

Elayne zacisnęła wargi w cienką kreskę.

– Czemu to ukrywasz? – spytał Bashere. – Słyszałem, co myślą niektórzy z tych ludzi. Mówią o pewnym innym mężczyźnie, Sprzymierzeńcu Ciemności o imieniu Mellar, niegdyś kapitanie twoich Gwardzistek. Wiem, kiedy pogłoski są podszyte fałszem, ale inni nie są tacy mądrzy. Mogłabyś zdusić te pogłoski, gdybyś tylko zechciała.

– Dzieci Randa staną się celem – zauważyła.

– Ano tak… – odparł. Przez chwilę gładził wąsy kłykciami.

– Jeżeli nie zgadzasz się z takim rozumowaniem, Bashere, to powiedz, co myślisz. Nie znoszę służalców.

– Nie jestem służalcem, kobieto! – ofuknął ją. – Tak czy owak raczej nie wątpię, że twoje dziecko może się stać jeszcze większym celem, niż już jest. Jesteś wszakże głównodowodzącą armii Światłości! Moim zdaniem ludzie zasługują na to, by się dowiedzieć dokładnie, za kogo walczą.

– Ta wiedza to ani twoja sprawa – odparowała Elayne – ani też ich.

Bashere uniósł brew.

– Dziedzic królestwa nie jest sprawą poddanych? – spytał beznamiętnie.

– Chyba posuwasz się za daleko, generale.

– Może i tak – odparł. – Może czas spędzony z Lordem Smokiem naznaczył mnie tak mocno, że inaczej podchodzę do różnych rzeczy. Ten człowiek… nigdy nie umiałem stwierdzić, co on myśli. Przez połowę czasu chciał słyszeć, co ja myślę, najprościej, jak potrafiłem to wyłożyć. Przez drugą połowę czasu tak to wyglądało, jakby był gotów przełamać mnie na pół, bo powiedziałem tyle tylko, że niebo wydaje się jakby ciemne. – Bashere potrząsnął głową. – Po prostu proszę się trochę zastanowić, Wasza Wysokość. Przypominasz mi moją córkę. Ona mogłaby uczynić coś podobnego i udzieliłbym jej dokładnie takiej samej rady. Twoi ludzie będą walczyli odważniej, jeśli się dowiedzą, że nosisz dziedzica Smoka Odrodzonego.