Pamięć Światłości

– Skąd ta żałoba?

Żołnierze znajdujący się najbliżej zwrócili się ku niemu.

– Czy nie do tego zostaliśmy wyszkoleni? – krzyknął Lan. – Czy nie to jest naszym celem, czy nie po to właśnie żyjemy? Ta wojna nie jest powodem do płaczu. Inni ludzie zachowują się może zbyt swobodnie, ale nie my. My jesteśmy silni, zwarci, gotowi i dlatego to jest czas chwały. Niechaj więc zabrzmi śmiech! Niechaj zapanuje tu radość!

– Wiwatujmy poległym i pijmy za naszych przodków, którzy nas dobrze wyuczyli. Jeżeli rankiem umrzecie, oczekując na swe powtórne narodziny, bądźcie z tego dumni. Przed nami Ostatnia Bitwa, i jesteśmy do niej gotowi!

Lan nie był dokładnie pewien, co go skłoniło do wypowiedzenia tych słów, niemniej jednak natchnęły lansjerów do wzniecenia okrzyku:

– Dai Shan! Dai Shan! Naprzód, Złoty Żuraw! – Zauważył też, że niektórzy spisywali jego przemowę, by później przekazać innym.

– Zaiste masz duszę przywódcy, Dai Shanie – zauważył Easar, kiedy ruszyli w dalszą drogę.

– To nie tak – rzekł Lan, patrząc przed siebie. – Nie mogę zdzierżyć użalania się nad sobą. Zbyt wielu wśród nich tak wyglądało, jakby szykowali swoje własne całuny.

– Bęben bez werbla – rzekł cicho Easar, potrząsając wodzami swego konia. – Pompa bez ramienia. Pieśń bez głosu. A jednak moja jest. A jednak moja jest.

Lan obrócił się, marszcząc czoło, ale król nie wytłumaczył znaczenia tego wiersza. Skoro jego lud był pełen powagi, to tym bardziej on sam. Easar nosił w swym wnętrzu głęboko ukryte rany, ale wolał się z nich nie zwierzać. Lan nie obwiniał go za to. Sam zawsze postępował podobnie.

Tego wieczoru jednak, kiedy się zastanawiał, co też skłoniło Easara do wygłoszenia wiersza, zauważył, że tamten się uśmiecha.

– Czy to była Anasai z Ryddingwood? – spytał Lan.

Easar zdziwił się wyraźnie.

– Czytałeś dzieła Anasai?

– Była ulubioną poetką Moiraine Sedai. To, co zadeklamowałeś, zabrzmiało jak jeden z jej utworów.

– Wszystkie jej wiersze miały formę elegii – powiedział Easar. – Ku czci jej ojca. Pozostawiła dokładne zalecenia: można je czytać, ale nie powinno się czynić tego na głos, chyba że chwila jest właściwa. Nie wytłumaczyła, kiedy chwila jest właściwa.

Dotarli do namiotów wojennych i zsiedli z koni. Ledwie jednak to zrobili, rozbrzmiały rogi. Obaj natychmiast zareagowali, Lan odruchowo sięgnął do swego miecza.

– Udajmy się do lorda Agelmara – zawołał Lan, kiedy otaczający ich ludzie jęli krzyczeć i rozległo się szczękanie ekwipunku. – Jeśli będziesz walczył pod mym sztandarem, wówczas ja z zadowoleniem przyjmę rolę przywódcy.

– Żadnych wahań? – spytał Easar.

– Kimże ja jestem? – spytał Lan, wskakując zwinnie na siodło. – Pasterzem z jakiejś zapomnianej wioski? Wypełnię swój obowiązek. Jeśli ludzie są tak głupi, że każą mi sobą dowodzić, to w takim razie ja zagonię ich do robienia tego, co do nich należy.

Easar przytaknął i zasalutował, unosząc kąciki ust w kolejnym uśmiechu. Lan odpowiedział na salut, po czym przymusił Mandarba do galopu przez sam środek obozowiska. Ludzie na obrzeżach rozpalali już ogniska. Asha’mani utworzyli bramy do jednego z licznych umierających lasów na południu, by żołnierze mogli tam nazbierać drewna. Gdyby Lan mógł postawić na swoim, tych pięciu przenoszących nigdy nie marnowałoby swej siły na zabijanie Trolloków. Byli o wiele bardziej użyteczni do innych celów.

Narishma zasalutował mu, kiedy go mijał. Lan nie mógł być pewien, czy wielcy komendanci celowo wybrali tego Asha’mana dla niego, ale wiele wskazywało na to, że to nie zbieg okoliczności. Nie dość, że wywodził się z Ziem Granicznych, to jeszcze miał rodziców Malkierczyków.

„Walczymy razem”.