Ucieczka z Festung Breslau

-Hej, tam! Nie strzelać!

Ostrożnie pokonywali schody. Dalej nic. Na piętrze ujrzeli jednak Langenaua w otoczeniu żołnierzy.

-Dieter! Chryste Panie. - Oficer podniósł się zza prowizorycznej osłony. - Boże, nie sądziłem, że jesteś do tego zdolny.

-Następnym razem nie przerywaj zeznań w pół słowa i nie odchodź. Przede mną nie umkniesz.

Langenau kręcił głową w podziwie.

-Ja cię chrzanię. No to mamy szansę się stąd wyrwać - rozejrzał się wokół. - Cholera, przydałaby się jakaś mapa.

-Mam mapę - Schielke podał mu zmiętą płachtę. - Ale opisana cyrylicą.

Langenau rozprostował papier.

-Przecież to rosyjska mapa sztabowa. Aktualna. - Podniósł wzrok. - Jakim cudem zdobyłeś coś takiego?

-Niczego nie zdobywałem.

-Ale...

-Mówi prawdę - wtrącił się Holmes. - Lepiej nie analizować czynów tego dziecka szczęścia, ale ja jestem świadkiem. Dieter po prostu wszedł do obcego sztabu, zamienił kilka słów z oficerami, wziął sobie mapę i poszedł.

Żołnierze wokół patrzyli na Schielkego jak na boga wojny. Znał już to uczucie. Tylko teatr i trochę sprytu. Upiorne widowisko zawsze rządziło się swoimi prawami. Nie szkodzi, że jesteś zajadłym pacyfistą, który nigdy nikogo nie zabił i nie zamierza. Jeśli umiesz myśleć, to łatwo staniesz się w oczach ludzi panem życia i śmierci, kimś, kto ma prawo decydować o ich losie. I dlatego teraz wszyscy patrzyli z nadzieją na Schielkego jak w oblicze prawdziwego boga.

-Co jest nam potrzebne, żeby stąd wyjść?

Langenau podniósł wzrok znad mapy.

-Znalazłem tu przejście. Teraz to wystarczy lekkie wsparcie. Trochę hałasu na tyłach.

-Nie ma sprawy - podniósł do ust walkie-talkie. - Heini?

-Słucham, panie kapitanie.

-Daj Watsona.

Polak musiał coś jeść, bo głośnik zdumiewająco wyraźnie przekazał odgłos przełykania.

-No co tam? Jesteście już w Berlinie?

-W Waszyngtonie. Rusz wóz pancerny i naszych ludzi.

-Z jakiego gówna mam was wyciągnąć?

Langenau przerwał im, dając znaki. Na pytające spojrzenie Schielkego spytał szybko:

-Twoi ludzie to frontowcy?

-Chyba śnisz. To banda najinteligentniejszych dekowników, którzy bez wizyty w jakimkolwiek okopie przeżyli szczęśliwie całą wojnę. Ale wyglądają bez zarzutu.

-Domyślam się. - Esesman pokazał coś na mapie. - Niech więc tylko się tutaj pojawią i hałasują jak najgłośniej. Potem mogą uciekać.

Schielke skinął głową. Znowu podniósł do ust walkie-talkie.

-Słuchaj, widzisz przed sobą taką wieżyczkę? Według mapy ma trzydzieści pięć metrów wysokości.

-Widzę coś, co było wieżyczką. Została jeszcze połowa.

-Dobra, to podejdź tam z całymi siłami i przeprowadź jak najgłośniejsze natarcie. Dosłownie kilka metrów, chodzi o wrażenie. Nie pchaj się dalej, bo cię ustrzelą, a twoi ludzie pouciekają. Rozumiesz?

-Pewnie.

-Jak zobaczysz uciekających Niemców, sam też zwiewaj. Bez odbioru.

Langenau tymczasem zbierał siły. Jakoś się orientował w tym piekielnym miszmaszu. Nawet chwalił metodę Schielkego, którą nazwał natarciem przy pomocy rozproszonego oddziału. Obaj z Holmesem nie wiedzieli, o co mu chodzi. Potem małymi grupkami ruszyli w stronę ulicy. Nie zamierzali na nią wyjść. Posuwali się równolegle korytarzami i wąwozami wśród gruzów. Wokół było dość spokojnie. Co chwilę ktoś oczywiście strzelał, ale główny ciężar walk musiał się przenieść na sąsiednie odcinki frontu. Rosjanie skupieni wokół rozwalonych czołgów uznali chyba, że teren jest już ich i głównym problemem było odtarasowanie drogi dla pozostałych maszyn.

Grupki rozbitego niemieckiego oddziału posuwały się bardzo szybko. Tym razem tempo nadawali przerażeni do granic możliwości członkowie volkssturmu, którzy cudownie odzyskali siły, by móc wydostać się z piekła. Rosyjska mapa prowadziła dość dobrze, do pewnego momentu, bo przecież nie zaznaczano na niej miejsca pobytu pojedynczych żołnierzy. Kilku chłopców z Hitlerjugend przypadło pod zwałowiskiem, ostatnią przeszkodą przed prawie otwartym terenem stanowiącym resztkę jakiegoś niewielkiego parku.

-Widać nasze zasieki - zaraportował któryś z chłopców.

-Ale przez ten teren się nie przedostaniemy. W każdym razie nie w całości - zerknął na Schielkego.

- Już.

-Watson, zaczynaj.

-Nie bój żaby.

-Przygotować się do... - Langenau nagle przerwał, słysząc dochodzące z drugiej strony frontu dźwięki gramofonu. Bynajmniej nie był to marsz paradny, jakby można się było spodziewać, ale jakaś skoczna, bawarska melodia. Na rubieży pojawili się żołnierze w panterkach, a zza gruzów wyjechał samochód pancerny, siejąc ogniem z karabinu maszynowego. Żołnierze jak na pokazie musztry ruszyli do przodu. Ale nie do ataku bynajmniej - osłaniając się ogniem z automatów, zaczęli rozbierać niemieckie zasieki. Jeden kozioł z kolczastym drutem sprawnie powędrował na bok. Potem drugi, trzeci... W głowach wszystkich obserwatorów pojawiło się pytanie: co jest nie tak? Przecież to nie zwykłe przejścia dla kontrataku piechoty. Niemcy po prostu rozmontowują swoją linię obrony. I po sekundzie do wszystkich głów dotarła też odpowiedź. Boże! To przecież przejazd dla czołgów!