Rozmowa w „Katedrze”

A Ludovico i Ambrosio jakby sobie mówili teraz znowu się rozklei. No nie, stary, no nie, brachu, przecież jeżeli ci dawały jeść, to muszą być porządne facetki, spokojne, uczciwe, coś ty myślał? że takie będą się pchały w polityczne awantury? Ale Hipólito nie. Nie dał sobie przetłumaczyć, kręcił głową, jakby mówił ja i tak wiem swoje.

– Odwalam tę robotę, ale żebym lubił to nie – powiedział wreszcie.

– Coś ty, a inni może lubią? – powiedział Ludovico.

– Ja owszem – powiedział Ambrosio ze śmiechem. – Dla mnie to jakbym sobie odpoczywał, ot, taka przygoda.

– Bo tylko czasem przychodzisz – powiedział Ludovico. – Masz jedwabne życie, jesteś kierowcą samego szefunia, a z nami to się tylko bawisz. Spróbowałbyś, jaki to ubaw, kiedy ci podziurawią łeb kamieniami, tak jak mnie kiedyś.

– Właśnie, wtedy byś dopiero powiedział, czy lubisz – rzekł Hipólito.

Ale jemu, don, nigdy nic się nie przytrafiło, takie miał szczęście.

Jak on śmiał? Kiedy miała wychodne i nie wybierała się do ciotki, szła gdzieś razem z Anduvia i Marią, które służyły w sąsiednim domu. Że mi pomogłeś znaleźć pracę, to już myślisz, że zapomniałam? Spacerowały, szły do kina, którejś niedzieli poszły do Koloseum obejrzeć tańce ludowe. Że z tobą rozmawiam, to już myślisz, że ci wybaczyłam? Czasem zabierała Carióte, ale niezbyt często, bo Simula kazała im wracać, zanim się zrobi ciemno. Głupia, powinnaś go była odpalić, i to ostro. Kiedy wychodziły, Simula truła im głowę różnymi poleceniami, a po powrocie o wszystko wypytywała. Ale w niedzielę będzie stał na próżno na tym przystanku, na próżno będzie gonił taki kawał z Miraflores, a jaki będzie zły. Biedna Carlota, Simula nie dawała jej wytknąć nosa na ulicę, odstraszała mężczyzn. Przez cały tydzień Amalia myślała czy będzie na ciebie czekał, i czasem brała ją taka złość, że aż się trzęsła, a czasem to się tylko śmiała. Zresztą on pewno nie przyjdzie, powiedziała mu ani mi się śnił on sobie pomyśli po co mam przychodzić. W sobotę wyprasowała niebieską sukienkę, którą jej podarowała pani Hortensja, gdzie się jutro wybierasz? zapytała Carlota, do ciotki. Popatrzyła w lustro i sama siebie przeklinała: no tak, ty głupia, już byś leciała do niego. Nie, nie pójdzie. W niedzielę włożyła pierwszy raz te pantofle na obcasie, co je sobie właśnie kupiła, i bransoletkę wygraną na loterii fantowej. Przed wyjściem trochę podmalowała usta. Szybciusieńko zebrała ze stołu, ledwo coś tam zjadła z obiadu i pobiegła do pokoju pani, przejrzeć się w dużym lustrze. Poszła prosto w kierunku Bertoloto, minęła plac, a na Costanera poczuła wściekłość i łaskotanie w całym ciele: był, stał na przystanku i kiwał do niej ręką. Pomyślała wróć, pomyślała nie odzywaj się do niego. Miał na sobie brązowe ubranie, białą koszulę, czerwony krawat i chusteczkę w kieszonce marynarki.

– Już sobie myślałem, czy mnie nie wystawisz do wiatru – powiedział Ambrosio. – Jak to dobrze, że przyszłaś.

– Czekam na tramwaj – powiedziała rozgniewana, odwracając twarz. – Jadę do ciotki.

– Aha – powiedział Ambrosio. – No to dojedziemy razem do śródmieścia.

– A, byłbym zapomniał – powiedział major Paredes. – Espina bardzo często się widuje z twoim przyjacielem Zavala.

– To nic nie znaczy – powiedział. – Od lat się przyjaźnią. Espina wyrobił mu koncesję i jego laboratorium ma umowę na dostawy dla wojska.

– A mnie się nie wszystko podoba u tego wielkiego pana powiedział major Paredes. – Od czasu do czasu depcze mu po piętach. On się spotyka z apristami.

– Dzięki tym spotkaniom dowiaduje się różnych rzeczy, a przez niego i ja też – powiedział. – Zavala nas nie interesuje. Szkoda twojego czasu.

– Ja tam nigdy nie byłem za mocno przekonany o jego lojalności – powiedział major Paredes. – Jest za obecnym rządem, bo tego wymagają jego interesy. Bo to dla niego wygodne.

– Dla nas wszystkich to jest wygodne; chodzi o to, żeby takim facetom jak Zavala wychodziło na korzyść opowiadanie się po stronie władz – uśmiechnął się. – Może rzucimy okiem na ten plan Cajamarca?

Major Paredes skinął głową. Podniósł słuchawkę jednego z trzech telefonów i wydał polecenie. Zastanawiał się nad czymś.

– Z początku myślałem, że pozujesz na cynika – powiedział po chwili. – A teraz upewniam się, że nim jesteś naprawdę. Ty, Cayo, nie wierzysz w nic ani w nikogo.

– Nie płacą mi za to, żebym wierzył, tylko za moją pracę – uśmiechnął się znowu. – A pracuję dobrze, nie?

– Jeżeli siedzisz na tym stanowisku tylko dla własnej korzyści, to czemu nie przyjąłeś żadnej z tych świetnych posad, które ci proponował prezydent – roześmiał się major Paredes. – Tak, tak, jesteś cynik, ale nie taki, jakbyś sam chciał.