Raport “Pelikana” [The Pelican Brief-pl]

Kiedy pojawił się w restauracji, właśnie mijała dziewiąta. Znalazł Darby przy stole w mrocznym kąciku małej salki. Pierwszą rzeczą, jaka rzuciła mu się w oczy, była sukienka. Gdy zbliżał się do stołu, przypomniał sobie wspaniałe nogi Darby, których niestety nie było widać. Może później… kiedy wstanie… Gray miał na sobie marynarkę i krawat. Tworzyli całkiem elegancką parę. Usiadł obok niej w ciemnym kącie, tak by nie zasłaniać dziewczynie widoku sali.

Gospoda Tabbarda była tak stara, że jadał tu zapewne Thomas Jefferson. W patio siedzieli hałaśliwi Niemcy. Przez otwarte okna wpadało chłodne powietrze. Pomyślał, że łatwo mógłby zapomnieć o smutnym losie ściganych.

– Skąd masz taką sukienkę?

– Podoba ci się?

– Bardzo ładna.

– Po południu zrobiłam zakupy. Sukienka, jak większość mojej garderoby, nie pozostanie długo moją własnością. Pewno zostanie w hotelu, kiedy po raz kolejny będę salwowała się ucieczką.

Pojawił się kelner z dwoma jadłospisami. Zamówili drinki. Restauracja była cicha i sprawiała wrażenie bezpiecznej.

– Jak dojechałaś do Waszyngtonu?

– Przez Afrykę.

– Nie żartuj.

– Pojechałam pociągiem do Newark, samolotem do Bostonu i Detroit i wreszcie wylądowałam na lotnisku Dullesa. Nie spałam całą noc i dwa razy zdarzyło mi się, że zapomniałam, gdzie jestem.

– Zgubiłaś ich.

– Mam nadzieję. Płaciłam gotówką, której zaczyna mi brakować.

– Ile potrzebujesz?

– Sprowadzę pieniądze telegraficznie z banku w Nowym Orleanie.

– Zrobimy to w poniedziałek. Myślę, że nic ci nie grozi.

– Ja też tak myślałam. Kiedy wsiadałam na statek z Verheekiem, który nie był Verheekiem, wydawało mi się, że jestem uratowana. Potem czułam się bardzo bezpiecznie w Nowym Jorku, ale zobaczyłam na ulicy Tucznika i od tamtej pory nic nie jadłam.

– Schudłaś.

– Chyba tak. Jadałeś tutaj? – Spojrzała na menu.

– Nie, ale słyszałem, że dobrze karmią. Zmieniłaś kolor włosów. – Tym razem były jasnobrązowe. Ujrzał także delikatny róż na jej policzkach i podkreślony kredką zarys oczu. I szminkę.

– Wyłysieję, jeśli wciąż będę wpadać na tych ludzi.

Kelner przyniósł drinki i zamówili obiad.

– Jutro rano mają puścić coś w “Timesie”. – Nie wspomniał o artykule z Nowego Orleanu ze zdjęciami Callahana i Verheeka. Na pewno go czytała.

– Na przykład co? – spytała, rozglądając się po sali. Nie przejęła się specjalnie tą wiadomością.

– Nie jesteśmy pewni. Moi szefowie nie lubią “Timesa” i byliby wściekli, gdyby nas wyprzedził. Prowadzimy z nim odwieczną rywalizację.

– Nie obchodzi mnie to. Nie znam się na dziennikarstwie i nie mam zamiaru się nim zajmować. Przyjechałam tu, bo mam jeden, podkreślam: jeden pomysł na znalezienie Garcii. Jeśli się nie uda, znikam.

– Przepraszam. O czym chcesz rozmawiać?

– O Europie. Jakie jest twoje ulubione miejsce na Starym Kontynencie?

– Nienawidzę Europy i Europejczyków. Jeżdżę do Kanady, Australii, czasami do Nowej Zelandii. Dlaczego podoba ci się Europa?

– Mój dziadek przyjechał tu ze Szkocji. Mam tam mnóstwo kuzynów. Odwiedzałam ich dwa razy.

Gray wycisnął plasterek limona do dżinu z tonikiem. Gdy weszła sześcioosobowa grupa gości, Darby spojrzała na nich badawczo. Jej oczy nieustannie omiatały niespokojnie salę.

– Musisz wypić parę drinków dla odprężenia – zasugerował.

Kiwnęła głową, lecz się nie odezwała. Goście usiedli tuż obok i zaczęli rozmawiać po francusku. Przyjemnie było posłuchać.

– Słyszałeś kiedyś francuski, jakim mówią Cajuni? -spytała.

– Nie.

– To taki zanikający, jak mokradła, dialekt. Cajuni mówią, że Francuzi ich nie rozumieją.

– I słusznie. Jestem też pewny, że Cajuni nie rozumieją prawdziwego francuskiego.

Upiła duży łyk białego wina.

– Czy opowiadałam ci o Chadzie Brunecie?

– Chyba nie.

– Chad był biednym cajuńskim chłopcem z Eunice. Jego rodzina żyła z tego, co złapała w sidła i złowiła na mokradłach. Chad był bardzo bystry i dostał się na Uniwersytet Stanowy w Luizjanie dzięki pełnemu stypendium naukowemu. Potem przyjęto go na wydział prawa w Stanford, który ukończył z najwyższą średnią w historii uczelni. Miał dwadzieścia jeden lat, kiedy został członkiem kalifornijskiej palestry. Mógł pracować w dowolnej kancelarii w kraju, ale zatrudnił się w pewnej organizacji związanej z ochroną środowiska. Był błyskotliwy – prawdziwy adwokacki geniusz. Pracował bardzo ciężko i po jakimś czasie zaczął wygrywać duże procesy przeciwko kompaniom naftowym i chemicznym. W wieku dwudziestu ośmiu lat stał się prawdziwym sądowym wyjadaczem. Nafciarze i inni korporacyjni truciciele bali się go jak ognia. – Upiła łyk wina. – Zarobił dużo pieniędzy i założył fundusz ochrony luizjańskich mokradeł. Chciał reprezentować Zielonych w sprawie pelikanów, jak o niej mówiono, ale miał inne zobowiązania. Przekazał im mnóstwo forsy na koszty postępowania. Tuż przed rozpoczęciem rozprawy w Lafayette oznajmił, że pojawi się tam, aby wesprzeć prawników Zielonego Funduszu. W nowoorleańskich gazetach ukazało się kilka artykułów na jego temat.

– I co się z nim stało?

– Popełnił samobójstwo.

– Co?!

– Tydzień przed rozpoczęciem procesu znaleziono go w samochodzie z włączonym silnikiem. Do rury wydechowej był przymocowany ogrodniczy wąż, którego końcówka znajdowała się w kabinie auta. Kolejne zwykłe samobójcze zatrucie tlenkiem węgla.

– Gdzie to się stało?

– W lesie nad Bayou Lafourche, niedaleko miasteczka Galliano. Dobrze znał tamte okolice. W bagażniku znaleziono sprzęt turystyczny i wędki. Nie zostawił żadnego listu. Policja przeprowadziła rutynowe śledztwo i nie znalazła niczego podejrzanego. Sprawę zamknięto.

– To niewiarygodne!

– Wcześniej Chad miał jakieś problemy z alkoholem i leczył się u terapeuty w San Francisco. Nikt jednak nie podejrzewał go o samobójcze myśli.

– Uważasz, że został zamordowany?

– Nie jestem w tym odosobniona. Jego śmierć była poważnym ciosem dla Zielonego Funduszu. Pasja, z jaką bronił bagien, mogłaby wiele zmienić na sali sądowej.

Gray skończył dżin i zagrzechotał lodem. Zjawił się kelner z obiadem.