Raport “Pelikana” [The Pelican Brief-pl]

– Czy naprawdę wierzy pan w to, co napisano w tym dokumencie? – spytał prezydent.

– Coś w tym jest. Dwaj ludzie, którzy czytali raport jako pierwsi, nie żyją. Osoba, która sporządziła dokument, zniknęła. W raporcie sformułowano logiczną hipotezę wyjaśniającą powody, dla których zamordowano sędziów. Wskazano też osobę, której ta zbrodnia mogła przynieść korzyści. Oprócz owej osoby nie ma w tej chwili innych poważnych podejrzanych. Z tego, co słyszę, FBI drepcze w miejscu. Dlatego uważam, że powinniśmy rozpocząć własne śledztwo.

Śledztwa Hortona przeciekały bardziej niż piwnice Białego Domu, a w Departamencie Sprawiedliwości aż roiło się od prawników zaprzyjaźnionych z prasą.

– Nie sądzi pan, panie Horton, że to może okazać się nieco przedwczesne? – spytał Coal.

– Przeciwnie.

– Czytał pan dzisiejszą prasę?

Horton rzucił okiem na pierwszą stronę “Posta” i przeczytał wiadomości sportowe, jak zwykle w sobotę. Słyszał, że Coal czytuje osiem gazet przed świtem, więc nie spodobało mu się to pytanie.

– Przerzuciłem parę pism… – odparł.

– Hmm… ja przerzuciłem kilka – powiedział skromnie Coal. – I w żadnym z nich ani słowem nie wspomina się o dwóch martwych prawnikach, dziewczynie, Mattiesie czy czymkolwiek, co ma związek z raportem. Jeśli w tej chwili rozpocznie pan formalne postępowanie przygotowawcze, przez miesiąc będą pisali o tym na pierwszych stronach.

– A więc sądzi pan, że sprawa sama się rozwiąże? – zwrócił się Horton do Coala.

– Niewykluczone. Z oczywistych przyczyn tak byłoby dla nas najlepiej.

– Uważam, że jest pan optymistą, panie Coal. Mój urząd nie ma zwyczaju czekać cierpliwie, aż prasa wykona za niego robotę.

Coal omal nie roześmiał się w głos. Łypnął radośnie w stronę prezydenta, który odwzajemnił się podobnym spojrzeniem. Horton wiercił się, jakby go przypiekano.

– Czy ma pan coś przeciwko temu, żeby zaczekać z tym przez tydzień? – spytał prezydent.

– Nie. – Horton spostrzegł się, że za szybko podjął tę decyzję, i rozpaczliwie próbował odwrócić kota ogonem: – Uważam jednak, że w tym czasie może się wydarzyć wiele niedobrego – powiedział bez przekonania.

– Zaczekamy z tym przez tydzień – orzekł prezydent. – Spotkamy się w przyszły piątek i zaczniemy od początku. Nie mówię “nie”, Richardzie. Po prostu w ciągu tych siedmiu dni przemyślimy sprawę.

Horton wzruszył ramionami. Załatwił więcej, niż mógł się spodziewać. Zadbał o swój tyłek. Prosto stąd pojedzie do siebie i podyktuje obszerne memorandum przedstawiające szczegółowo przebieg tej rozmowy, dzięki czemu uratuje głowę.

Podszedł do niego Coal z kartką w ręku, na której miał wypisane nazwiska czterech ornitologów, proponowanych na stanowiska sędziów – zbyt liberalnych, by nie budziło to niepokoju, lecz plan B wymagał ofiar i jeśli zajdzie taka potrzeba, radykalni miłośnicy ptaków zasiądą w Sądzie Najwyższym.

– Czy to jakiś żart? – zapytał Horton z niedowierzaniem.

– Sprawdźcie ich – polecił prezydent.

– Ci ludzie są liberałami pierwszej wody – bąknął Horton.

– Owszem. I oddają cześć Słońcu oraz Księżycowi, drzewom i ptakom… – podpowiedział rozbawiony Coal.

Horton zrozumiał wreszcie, o co chodzi, i uśmiechnął się.

– Rozumiem. Miłośnicy pelikanów!

– Ptaków na wymarciu, jak powszechnie wiadomo – dorzucił prezydent.

– Szkoda, że nie powyzdychały dziesięć lat temu – dodał Coal.