Meduza: Tygrys w opałach [Medusa: A Tiger by the Tail - pl]

Naturalnie miała rację. Czymże to bowiem różniło się od zabicia przeze mnie tamtej młodej kobiety na peronie? Jedyna rzeczywista różnica polegała na tym, że tamtej kobiety nie znałem. Być może w pewnym sensie ta Fallon ma rację, pomyślałem sobie. Im bardziej na zimno i beznamiętnie się sobie przyglądałem, tym mniej podobało mi się to, co widziałem.

W jakimś makabrycznym sensie było fascynujące obserwować przebieg tego procesu. Ta sama płynność i plastyczność, którą zastosowałem, by stać się ptakiem, a później — także różnymi osobami, stała się teraz udziałem ciała Ching, tyle że to nie ona tym kierowała. Wiedziałem, że praktycznie rzecz biorąc, ona już nie żyje, jednak nie potrafiłem — na poziomie emocjonalnym — zaakceptować tego faktu. Ile śmierci ja sam spowodowałem podczas tej jednej misji? Krega powiedział przecież, że zniszczono dwadzieścia czy trzydzieści umysłów tylko po to, by uzyskać jedno „odbicie” w tzw. procesie Mertona, kiedy to usiłowano umieścić zapis mojego umysłu w ciele Tarina Bulą.

Ching była niska i drobna, jak zresztą większość meduzyjskich kobiet, a teraz zmieniała się na moich oczach. Nie przybywało jej wzrostu, natomiast masa jej ciała podlegała przesunięciu i redystrybucji — głównie w biodra i piersi — i całe ciało ulegało gwałtownej przemianie. Modyfikacje w najmniejszym stopniu dotknęły głowy, chociaż jej nieco zbyt duże uszy uległy zmniejszeniu, a twarz nabrała bardziej miękkiego wyrazu i zaokrągliła się w okolicach ust i brody. Kiedy zakończono tę operację, mogłem w dalszym ciągu rozpoznać moją Ching, ale prawdopodobnie byłem jedynym, który byłby do tego zdolny.

Przybyło jej również włosów, tylko na głowie, a rosły one z zadziwiającą, niemal kosmiczną szybkością i przybrały czerwonawobrązowy odcień, co mnie zaskoczyło. Muszę przyznać, że odczuwałem jednocześnie i fascynację, i odrazę.

— Można zmieniać kolor włosów?

— I oczu. Właściwie można zmieniać wszystko. I w tym tkwi cały urok.

Po kilku minutach zmiany fizyczne w Ching zostały zakończone. Widziałem teraz cień psychoeksperta naciskającego klawisze i miksującego jakieś zapisy. Ostatni etap to budowa struktury psychicznej. Wreszcie odłączono ją od maszyny i wszystkich tych połączeń i zostawiono w spokoju. Sprawiała wrażenie śpiącej normalnym, zdrowym snem. Zapalono światła i spostrzegłem, że się poruszyła.

— Pamiętasz ją dobrze — powiedziała Fallon. — Byłeś świadkiem tego wszystkiego. Zaobserwuj więc teraz moment jej przebudzenia.

Nie musiałem długo czekać. Kobieta, którą znałem jako Ching, poruszyła się, otworzyła oczy, uśmiechnęła się szeroko, przeciągnęła i rozejrzała zdziwiona po laboratorium, jak gdyby nigdy przedtem go nie widziała i jakby nie miała najmniejszego pojęcia, czym ono jest, co zresztą zapewne było prawdą.

Fallon włączyła interkom.

— Dziewczyno?

Dziewczyna podniosła wzrok w radosnym oczekiwaniu.

— Słucham panią.

— Jak cię zwą, dziewczyno?

— Nazywają mnie Radosna, pani. Pozwól sobie służyć, pani.

— Wyjdź tamtymi drzwiami od tyłu. Zobaczysz tam szafę. Wybierzesz ubranie, które uznasz za odpowiednie dla siebie, skorzystasz z kosmetyków i dobierzesz biżuterię, a także się uczeszesz. Potem wyjdziesz następnymi drzwiami i poczekasz na mnie.

— Jak pani rozkaże. Żyję, by służyć.

Powiedziawszy to, zeskoczyła z fotela i ciągle z tym samym uśmiechem przyklejonym do twarzy opuściła laboratorium.

Fallon zwróciła się teraz do mnie:

— I jak? Co o tym sądzisz?

— To wszystko robi duże wrażenie, ale jeśli ma służyć zmiękczeniu mojej osoby albo zmusić mnie do powiedzenia czegoś, czego mówić nie powinienem, to nic z tego. Aż takiego wrażenia to na mnie nie zrobiło.

— A powinno. Z tego, co wiem, dziewczyna tęgo walczyła pod psychosondami. Niewiele udało się z niej wyciągnąć na temat jej życia z tobą czy też bez ciebie. Jednak nie była w stanie powstrzymać się od przekazania pewnych informacji i wrażeń dotyczących twojej osoby, skoro to ty właśnie byłeś powodem tego jej oporu. Chodź. Przejdziemy do innego pokoju.

Poszliśmy korytarzem i weszliśmy do prawie pustego pomieszczenia biurowego, które sprawiało wrażenie od dawna nie używanego, i na coś tam czekaliśmy. Pragnąłem tylko, żeby to wszystko się wreszcie skończyło i żeby sprawa moich dalszych losów znalazła swoje ostateczne rozwiązanie. Wiedziałem, że ich obecne postępowanie do czegoś prowadzi. Chciałem jedynie wiedzieć, do czego.