Meduza: Tygrys w opałach [Medusa: A Tiger by the Tail - pl]

Mężczyzna wrócił po kilku minutach z małego biura i uśmiechając się wręczył mi moją kartę.

— Sądzę, że uda nam się załatwić wszystko tak, żebyś mogła jednak wykonać swą misję. Porozmawiam osobiście z twoim przełożonym, tym bardziej że nie musisz się pojawić na służbie wcześniej niż jutro o ósmej. — Puścił do mnie oko. — Nikt się nigdy nie dowie, co zaszło, hm? Kompletnie osłupiałem.

— To znaczy, że pan zabierze te papiery do Centrum i dopilnuje, żeby je doręczono komu trzeba?

— Ależ skąd. Niestety, nie lecę do Centrum. Ale na promie jest dość miejsca i zarezerwowałem ci na nim miejsce jako mojemu gościowi na odcinku do Centrum, włącznie z jutrzejszym lotem powrotnym. Ta podróż będzie cię trochę kosztować, a Centrum też nie jest tanie, ale polecisz tam i z powrotem i będziesz mogła osobiście przekazać te papiery, i nikt się w twoim biurze o tym nie dowie, bo dopilnowałem tego osobiście.

Nie wierzyłem własnym uszom.

— To znaczy, że mam lecieć z panem? Skinął głową.

— I musisz się pośpieszyć. Za chwilę będziemy wsiadać. No i jak? Co ty na to?

Rozważyłem jego propozycję. Tam na zewnątrz była wolność. Prom oznaczał nowe zagrożenia, a ja i tak już pewnie byłem zbyt spóźniony, by wiele zdziałać, o ile je w ogóle odnajdę. Z drugiej strony, skoro już doszedłem tak daleko, w istniejących okolicznościach to właśnie wydawało się najrozsądniejszym wyjściem… Skinąłem głową.

— Polecę, proszę pana… i bardzo dziękuję.

Naturalnie odpowiedź na pytanie, które sobie stawiałem, była dość oczywista. Nikt — dosłownie nikt — nie może mieć aż takiego fartu. Kiedy zbyt wiele rzeczy jednocześnie idzie tak dobrze, to wiadomo, że wpadłeś. Nie wiem, czyje ciała znaleziono, ani w którym momencie popełniłem błąd, ale ktoś pewnie musiał mieć sporo uciechy, obserwując moje zachowanie i wiedząc, że spóźniłem się o jeden dzień i jestem tego całkowicie nieświadom.

Ucieczka naturalnie nie wchodziła w rachubę. Nigdy nie dopuściliby mnie do tych drzwi i podróż stałaby się dla mnie wielce niesympatyczna. Jednakże może to, że dam się nieść wydarzeniom, przybliży mnie przynajmniej do Ching i Hono — choć metodą wielce niebezpieczną — i zupełnie nie pozbawi mnie wszelkich możliwości.

Wahadłowiec okazał się tym samym statkiem powietrznym, który tak dobrze pamiętałem, tyle że tym razem jedynymi pasażerami była para rządowych biurokratów i ja sam. Start odbył się gładko i bez problemów, choć nie był pozbawiony przeciążenia wbijającego w miękki fotel i niemiłego, ale podniecającego uczucia związanego z wyłączeniem napędu.

— Najbliższe lądowanie w Dunecal za pięć minut — oznajmił rześki głos. Proszę pozostać na miejscach i nie odpinać pasów.

To mnie zaskoczyło, bo założyłem, że lecimy bezpośrednio do Centrum, gdzie czeka na mnie komitet powitalny. Jednak rzeczywiście wylądowaliśmy gładko w Dunecal, głównym mieście kontynentu centralnego i punkcie docelowym mojego dobroczyńcy. Życzył mi powodzenia i wysiadł, zachowując się przez cały czas tak, jakby nie miał najmniejszego pojęcia, kim jestem… Możliwe, że rzeczywiście tego nie wie, pomyślałem sobie.

— Przyjmujemy teraz pasażerów — oznajmił ten sam głos. — Następne lądowanie w Centrum.

Rozważałem ucieczkę w tym momencie, ale wydawało się to pozbawione sensu. Byłem przecież na haczyku i jakiś sportowiec — wędkarz na drugim końcu kija wciągał już powoli linkę.

Wsiadła trójka pasażerów: mężczyzna i kobieta w rządowej czerni, i jeszcze jedna młoda kobieta, której wygląd był tak odmienny, że z trudem powstrzymywałem się, żeby się na nią nie gapić.

Kobiety na Meduzie nie są pięknościami. Naturalnie można się do ich wyglądu szybko przyzwyczaić, ale wszystkie one są dość krępe i mają w sobie coś z męskiej muskulatury. Zawsze istnieje też możliwość, że ktoś przeskoczył z jednej płci do drugiej i w sumie przeciętna osoba ma coś z obydwu. Szczerze mówiąc, zapomniałem już o różnicy pomiędzy normalną kobietą i Meduzyjką i dopiero wejście tej kobiety mi o niej przypomniało.

Była bez wątpienia Meduzyjką, jej lekki strój nie stanowiłby wystarczającej ochrony dla kogoś pochodzącego nie stąd. Jej oliwkowa skóra wyglądała jednak o wiele delikatniej niż ta twarda i szorstka powłoka, którą traktowaliśmy jako normalną. Figurę miała jak niewiele kobiet, które znałem, i poruszała się bardzo ponętnie. Uśmiechała się również słodko i powabnie, a jej ładna twarz obramowana była ciemnoblond włosami; pierwszy raz widziałem ten kolor na Meduzie, a i poza nią nie był on zbyt częsty.