Meduza: Tygrys w opałach [Medusa: A Tiger by the Tail - pl]

— Psychologia obcych?

— Przykro mi, ale to nie jest dostępne. — Roześmiała się.

— Rozumiesz chyba, że musimy postępować z tobą ostrożnie, skoro wiemy, że masz w głowie jakiś nadajnik. Dopóki się tego nie pozbędziemy, twoje ruchy tutaj będą nieco ograniczone.

— A skąd o tym wiecie? — spytałem, nie próbując nawet zaprzeczać. To nie był przecież z ich strony jedynie blef; wiedzieli cholernie dużo.

— Troszkę się dowiedzieliśmy od twoich ziomków. Być może zainteresuje cię fakt, że agentowi wysłanemu na Lilith udało się zabić Marka Kreegana — choć w sposób dość pośredni — i że Aeolia Matuze również nie żyje, częściowo przynajmniej dzięki waszemu człowiekowi. Na Cerberze natomiast wasz agent poniósł porażkę i w rezultacie tego dokonał bardzo ciekawego manewru: przeszedł na naszą stronę, nie próbując nawet zabić Laroo.

To były cenne nowiny; większość z nich na dodatek mile widziana. Dwóch z czterech to niezły wynik, jeśli wziąć wszystko pod uwagę. Jej uwagi wskazywały także na fakt, że żaden z nich nie zdradził, iż w rzeczywistości jesteśmy jedną i tą samą osobą. Zastanawiałem się wszakże nad tym renegatem z Cerbera: czy zmiana stron była autentyczna, czy też był to jedynie fortel z jego strony? Fakt, że żył i posiadał duże wpływy, oznaczał, iż należy go ciągle brać pod uwagę w ewentualnych planach.

— Przypuszczam, że dla mnie jest już jednak za późno — powiedziałem pół żartem, pół serio.

— Obawiam się, że tak. Na dezercji pod przymusem zupełnie nie można polegać. Zresztą fakt, że ci się nie udało, nie świadczy przeciwko tobie. Dokonałeś wielu rzeczy, o których sądziliśmy, że są zupełnie niemożliwe, i spowodowałeś, że przeanalizowaliśmy od nowa nasz cały system monitorowania. W rzeczywistości, gdybyście nie zaatakowali Altavaryjczyków w drodze powrotnej, ciągle znajdo — walilibyście się na wolności, stanowiąc dla nas ogromne zagrożenie. Później również mogłeś uciec. Jest w tobie jakiś słaby punkt, jakiś sentymentalizm, którego twoi ziomkowie wydają się nie posiadać. To właśnie cię zgubiło.

Wzruszyłem ramionami.

— Byłem im to winien. A poza tym, gdyby mi się to miało nie udać, to i tak byłbym zneutralizowany, bez nadziei na dokonanie czegokolwiek, i skazany na życie z dzikimi. Możecie to nazwać sprawdzaniem teorii, jeśli chcecie. I teoria okazała się błędna. Nie doceniłem systemu. Tak z ciekawości, czy mogłabyś powiedzieć, w jaki sposób wpadliście na mój trop?

— Wiedzieliśmy, że jesteś w Gray Basin, kiedy wysłaliśmy kogoś, by sprawdził, co się stało z zagubionym agentem, tam na tej stacji — odpowiedziała. — Nie mieliśmy jednakże pojęcia, kim jesteś, dopóki nie wprowadziłeś do komputera imienia Ching Lu Kor. Ponieważ agent, którego udawałeś, nie miał pojęcia o tej sprawie, twoje działanie wywołało alarm. W tym momencie naturalnie już cię mieliśmy. Byliśmy pewni, że to ty, ponieważ niewielu byłoby w stanie wykazać się taką kombinacją odwagi i precyzji i dojść tak daleko. — Przerwała, a potem dodała: — Powinieneś był zmieniać tożsamość co najmniej raz na godzinę.

— Mimo wszystko udałoby mi się uciec. — Skinąłem głową. Gdyby nie ta pomyłka dotycząca długości mojego snu na dachu. Przyznaję, że to był dziecinny błąd. Jeden drobny błąd w całym długim ciągu sukcesów; tak to już jest w tym interesie.

— Dlatego właśnie nasz system zawsze wygrywa. My możemy popełnić i sto błędów, a ciebie zdemaskował jeden.

— Powiedz to tym dwojgu, którzy nie żyją.

Mój atak nie zrobił na niej najmniejszego wrażenia.

— Ich systemy są różne od naszych. Technologia jest nieskuteczna na Lilith, a na Charonie może być neutralizowana silną psychiką. Muszą więc wypracować takie systemy, które byłyby bardziej odpowiednie w ich warunkach, tak jak my rozwinęliśmy nasz system.

— Zupełnie mi on nie imponuje — powiedziałem. — Wasz świat jest nudny i ogłupiający, zamieszkały przez owce, które sami stworzyliście, przez ludzi pozbawionych energii, ambicji i odwagi. A ta elita na samej górze, trzymająca niewolników jako oznakę statusu… to przypomina najbardziej mroczne wieki w historii ludzkości.

Nie obraziła się. W rzeczywistości jej odpowiedź była na tyle okrężna, że nie od razu zrozumiałem, do czego zmierza.

— Powiedz mi tylko jedną rzecz, której ciągle nie rozumiem, Tarinie Bulu, czy jak tam się nazywasz. Tylko jedną rzecz.

— Może i powiem. A co to takiego?

— Dlaczego?

— Co dlaczego?

— Czy jesteś tak ślepo naiwny, jak udajesz, czy też może istnieje jakiś rzeczywisty powód, dla którego tak uparcie kontynuowałeś swą misję, odkąd się tylko tu znalazłeś?

— Powiedziałem już, że wasz system napawa mnie wstrętem.

— Czyżby? A czymże innym są światy cywilizowane, jeśli nie ogromną hodowlą owiec, tak kierowanych, by być szczęśliwymi, przygotowywanymi do wykonywania konkretnych zawodów, bez skarg, ale i bez ambicji czy wyobraźni. Są piękniejsi, i to wszystko; nie muszą przecież żyć w srogim klimacie Meduzy. A to, co widzisz tu na dole, jest tylko lokalną adaptacją, odbiciem światów cywilizowanych. A wiesz, dlaczego tak jest? Bo większość ludzi to rzeczywiście owce, zadowolone, że ktoś je prowadzi, byle zapewnił im w miarę stabilne poczucie bezpieczeństwa, dach nad głową, pracę, ochronę i pełen brzuch. W całej historii ludzkości, kiedy tylko ludzie żądali demokracji i całkowitej niezależności i otrzymywali, co chcieli — bardzo chętnie i szybko zamieniali tę swoją bezcenną wolność na bezpieczny byt… Za każdym razem. Zawsze. Oddawali ją ludziom silnej woli, tym, którzy wiedzieli, co robić, i mieli odwagę tego dokonać. Ludziom, którzy cenią posiadanie władzy ponad wszystko.