Meduza: Tygrys w opałach [Medusa: A Tiger by the Tail - pl]

— Nie. Ma to coś wspólnego z tymi naszymi stworzonkami, z „wardenkami”. Kiedy usuwają psychikę czy co tam oni wyjmują, osoba poddana tej operacji zyskuje na stałe płeć żeńską. — Wykrzywił twarz w grymasie w kierunku Tix, a ta aż zadrżała z rozkoszy. — Nie żeby mi to szczególnie przeszkadzało.

Ciarki przeszły mi po grzbiecie. Spośród wszelkich najbardziej barbarzyńskich czynów ludzkości, najgorszym było ustanowienie nikczemnego niewolnictwa, a prawdopodobnie najpodlejszym z podłych było tworzenie ochoczych, naturalnych niewolników przez psychoekspertów i ich psychomaszyny. System ten wydawał się nie tylko perwersyjny, ale po prostu szalony. Po cóż bowiem potrzebni są komuś niewolnicy w świecie, na którym bez problemu używano robotów? Jedyną odpowiedzią była chęć natychmiastowego zaspokojenia swego ego przez tych, którzy otaczali czcią wyłącznie władzę i siłę. Temu facetowi rząd po prostu „dał” Tix za doskonałe wykonywanie obowiązków i za osiągnięcie takiej kategorii, której przysługiwało posiadanie Rozrywkowej Dziewczyny. Zabrał ją ze sobą jako widoczny symbol swego statusu i ponieważ sprawia mu uciechę posiadanie obok siebie osobistego niewolnika, któremu może wydawać rozkazy. Jest to najbardziej spektakularny przykład choroby trawiącej to społeczeństwo, pomyślałem ze smutkiem. Cóż to za miejsce, gdzie rządzą ludzie posiadający stworzonych przez siebie, łaszczących się niewolników, tak jak wpływowi ludzie w innych społeczeństwach posiadają klejnoty czy dzieła sztuki?

Zdusiłem w sobie nagłą chęć, by zabić tego gościa i jego towarzyszkę od razu na miejscu; a może nawet Rozrywkową Dziewczynę, chociaż ta ostatnia była już w pewnym sensie martwa.

Około dwudziestu minut po starcie odezwały się głośniki:

— Proszę nie odpinać pasów i pozostać na miejscach. Za chwilę dokowanie.

Zarówno mężczyzna, jak i kobieta zmarszczyli brwi, a kobieta zwróciła się do swego towarzysza:

— To dziwne, ale nie czułam żadnego hamowania.

— Zastanawiam się, czy coś się nie stało — skinął głową.

Nie było tu żadnych okien, trudno więc było się zorientować, co się dzieje, ja jednak cały się spiąłem. No, to teraz się zacznie, pomyślałem i przygotowałem się psychicznie na każdą ewentualność.

Poczułem wstrząsy i wibrację, potem trzy nagłe, hamujące uderzenia z dysz i prom wślizgnął się gładko do doku. Rozległ się syk i otworzyły się drzwi z tyłu kabiny pasażerskiej. Mężczyzna odpiął pasy, podszedł do drzwi i wyjrzał na zewnątrz.

— To nie jest Centrum — powiedział, najwyraźniej zdezorientowany i zdziwiony. — To jest chyba stacja kosmiczna.

Odpiąłem pasy, westchnąłem, wstałem i podszedłem do drzwi.

— Wracaj na swoje miejsce — powiedziałem do niego. — I odpręż się, sądzę, że to mój przystanek.