Een Kroon van Zwarden

Als zij Meri wegstuurde, zou Romanda een tweede bespiedster vinden. En Meri zou weer van dorp tot dorp haar bedelende hongertocht maken. Ze schikte haar kleren wat beter – ze was echt vertrokken voor de vrouw helemaal klaar was – en haar vingers vonden een linnen zakje, waarvan de koordjes waren weggestoken achter de gordel. Ze hoefde het niet vlak bij haar neus te houden om de bloemblaadjes en het kruidenmengsel met de verfrissende geur te ruiken. Het deed haar zuchten. Iemand met een gezicht als een beul, die ongetwijfeld alles aan Romanda verklikte, maar wel trachtte haar plichten zo goed mogelijk te vervullen. Waarom waren zulke zaken nooit gemakkelijk? Ze kwam in de buurt van de tent die ze als werkkamer gebruikte – velen noemden het de werkkamer van de Amyrlin, alsof het een vertrek in de Toren was – en een plechtige voldoening verving haar zorgen over Meri. Telkens wanneer ze ergens een dag verbleven, was Sheriam nog vroeger op dan Egwene, met dikke stapels verzoeken. De smeekbede van een wasmeid om barmhartigheid bij een beschuldiging van diefstal, terwijl ze was betrapt met de juwelen in haar rok genaaid. Het verzoek van een smid om een gunstige werkverklaring, die hij pas na zijn vertrek kon gebruiken en zelfs dan waarschijnlijk niet. Een tuig-maakster die vroeg om de zegen van de Amyrlin zodat ze een dochtertje zou krijgen. Een krijgsman van heer Brin met het verzoek om de persoonlijke zegen van de Amyrlin op zijn huwelijk met een naaister. Er waren altijd een hoop oudere novices die bezwaar maakten tegen een bezoek aan Tiana of zelfs tegen strafklusjes. Iedereen had het recht een verzoek aan de Amyrlin te richten, maar wie in dienst van de Toren was, deed het zelden, en novices nooit. Egwene vermoedde dat Sheriam naar mensen met een verzoek zocht om haar bezig te houden, terwijl de Hoedster zelf zich aan belangrijke zaken wijdde. Vanmorgen zou Egwene alle verzoeken bij wijze van ontbijt aan Sheriam opdienen.

Toen ze binnenkwam was Sheriam er echter niet, wat na de vorige avond wellicht geen verrassing was. Maar de tent was niet leeg. ‘Het Licht verlichte u deze morgen. Moeder,’ zei Theodrin, die een diepe knix maakte, waardoor de bruine franje van haar stola fladderde. Ze bezat de sierlijkheid van een Domani, hoewel haar hoog gesloten gewaad in feite heel beschaafd was. Domani stonden niet bekend om hun beschaafde kledij. ‘Wij hebben gedaan wat u ons opdroeg, maar niemand heeft gisteravond iemand in de buurt van Marigans tent gezien.’

‘Sommige mannen herinnerden zich Halima,’ voegde Faolain er zuur aan toe met een veel korter kniebuiginkje, ‘maar afgezien daarvan herinnerden ze zich amper of ze daar wel is gaan slapen.’ Veel vrouwen dachten heel min over Delana’s schrijfster, maar bij haar volgende opmerking werd Faolains ronde gezicht nog donkerder dan anders. ‘We kwamen Tiana tegen terwijl we het overal vroegen. Ze zei ons naar bed te gaan en dat maar heel snel te doen.’ Onbewust streek ze over de blauwe franje van haar stola. Nieuwe Aes Sedai droegen hun stola gewoonlijk veel vaker dan nodig was, had Siuan verteld.

Egwene schonk hun een glimlach die hopelijk hartelijk was en ging achter het tafeltje zitten. Behoedzaam. De stoel wiebelde even vervaarlijk tot ze haar hand uitstak en de poot recht trok. Een hoekje van een opgevouwen stukje perkament stak net onder de stenen inktpot uit. Haar handen jeukten, maar ze bedwong de neiging. Te veel zusters vonden het amper nodig wat beleefdheid te tonen. Zo’n zuster wilde ze niet zijn. Bovendien was ze die twee wat verschuldigd. ‘Het spijt me van jullie moeilijkheden te horen, dochters.’ Toen zij Amyrlin geworden was, had ze hen tot Aes Sedai verheven; ze doorstonden hetzelfde leed als zij, maar misten de bijzondere bescherming van de Amyrlin-stola, al was die inmiddels amper een bescherming gebleken. De meeste zusters gedroegen zich alsof ze nog steeds Aanvaarden waren. Wat er zich in de Ajahs afspeelde, was daarbuiten zelden bekend, maar het gerucht ging dat ze echt heel nederig om opname hadden moeten smeken en dat er hoedsters waren aangewezen om op hun gedrag toe te zien. Niemand had ooit eerder zoiets meegemaakt, maar iedereen nam aan dat het waar was. Ze had hun geen gunst bewezen, maar het was iets wat nodig geweest was. ‘Ik zal met Tiana spreken.’ Het zou wel wat helpen. Een dag, of een middag.