Trzej muszkieterowie

Rozdział XXIV

PAWILON

O godzinie siódmej d’Artagnan był w pałacu gwardii; Plancheta zastał w pogotowiu. Czwarty koń przybył już na miejsce.

Planchet był uzbrojony w muszkiet i pistolet.

D’Artagnan miał u boku szpadę i zatknął za pas dwa pistolety; obaj dosiedli koni i wyjechali po cichu. Noc była ciemna i nikt ich nie widział. Planchet jechał za panem w odległości dziesięciu kroków.

D’Artagnan przeciął bulwary nadbrzeżne, wyjechał przez bramę Conférence[*] i skierował się do Saint-Cloud drogą piękniejszą podówczas niż dzisiaj.

Jak długo byli w mieście, Planchet z szacunku przestrzegał dystansu dzielącego go od pana, ale kiedy droga stała się bardziej pusta i ciemna, przybliżył się powoli: w Lasku Bulońskim jechał już u boku d’Artagnana. Nie powinniśmy bowiem ukrywać, że kołysanie się wielkich drzew i księżycowe światło padające na ciemne krzaki napawały go żywym niepokojem. D’Artagnan zauważył, że z jego służącym dzieje się coś niezwykłego.

— Hola, mości Planchet — zapytał — co tobie?

— Czy nie uważa pan, proszę pana, że lasy są jak kościoły?

— A to dlaczego, mój Planchet?

— Dlatego, że ani tu, ani tam nikt nie waży się głośno mówić.

— Dlaczego nie mówisz głośno? Boisz się?

— Boję się, żeby mnie nie usłyszano, panie.

— Żeby cię nie usłyszano! Przecież w naszej rozmowie nie ma nic zdrożnego i nikt nie miałby jej nic do zarzucenia.

— Ach, panie — rzekł Planchet wracając do myśli, która wciąż nie dawała mu spokoju — ten pan Bonacieux ma coś ponurego w brwiach i taki niemiły grymas ust.

— Po kiego licha myślisz o panu Bonacieux?

— Panie, człowiek myśli o tym, o czym musi myśleć, a nie o tym, na co ma ochotę.

— Bo jesteś tchórzem, Planchet.

— Panie, nie mieszajmy przezorności z tchórzostwem; przezorność jest cnotą.

— A ty jesteś cnotliwy, prawda, Planchet?

— Panie, czy to nie lufa muszkietu błyszczy tam w dali? A może byśmy pochylili głowy?

— Do kroćset — mruknął d’Artagnan, któremu przyszły na pamięć zalecenia pana de Tréville — do kroćset, to bydlę doprowadzi mnie w końcu do strachu.

I ruszył kłusem naprzód.

Planchet poszedł w ślady swego pana, jak gdyby był jego cieniem, i kłusował obok niego.

— Czy będziemy tak jechać przez całą noc, proszę pana? — zapytał.

— Nie, Planchet, ponieważ ty jesteś już na miejscu.

— Jak to ja jestem na miejscu? A pan?

— Ja pojadę jeszcze kilka kroków.

— I zostawi mnie pan tu samego?

— Boisz się, Planchet?

— Nie, ale chciałbym zwrócić panu uwagę na fakt, że noc będzie bardzo zimna, że chłód rodzi reumatyzm, a służący cierpiący na reumatyzm jest żałosnym służącym, zwłaszcza dla kogoś tak gorącego jak pan.

— Dobrze więc, Planchet, skoro jest ci zimno, idź do gospody, jednej z tych, które tam widzisz, i jutro o szóstej rano czekaj na mnie przed drzwiami.

— Panie, przepiłem już i przejadłem, uczciwszy pana, talara, którego dałeś mi dziś rano; nie mam teraz przy duszy ani złamanego szeląga, by pokrzepić się na wypadek zimna.

— Oto masz pół pistola. Do jutra.

D’Artagnan zsiadł z konia, rzucił lejce Planchetowi i ruszył szybko, owijając się w płaszcz.

— Boże, jak mi zimno! — zawołał Planchet, zaledwie stracił pana z oczu, a ponieważ śpieszyło mu się do rozgrzewki, co szybciej zapukał do drzwi domu ozdobionego godłami gospody podmiejskiej.